Θυσίες, μαιντανοί και καθρεφτάκια

Ήταν η εποχή των αθλίων...προβλέψεις, κωλοτούμπες και καθρεφτάκια για τους ιθαγενείς σε οικονομική ή οικογενειακή συσκευασία. Γνώμες επί παντός επιστητού, καλογυαλισμένες, αλληλοσυγκρουόμενες 2 στη σειρά, αλλά τη σημασία έχει στη χώρα των χρυσόψαρων..σημασία έχει τα κοστούμια τους να ναι περασμένα από το καυτό σίδερο, ατσαλάκωτα. Σημασία έχει η φανταχτερή συσκευασία κι όχι το άδειο περιεχόμενο. Μικροί Θεοί, με κενές περιεχομένου αποψάρες, ψάχνουν Ιφιγένειες για να θυσιάσουν, χάριν εντυπωσιασμού και μόνο.

Πολλές φορές φανταζόταν να χε ένα απειροβόλο κι άλλες ένα σπαθί κατάνα να πέφτει από την οθόνη, δώρο από τον αγαπημένο του Ταραντίνο κι αυτός με τη σειρά του, στρέφοντάς το σαν έλικα να του χαρίζει μια σκηνή αντάξια των ταινιών του.

Στην πραγματικότητα όμως, ευχόταν ο κόσμος να ξεράσει αυτό τον εμετό, ευχόταν ο ίδιος να ξεράσει. Πήγε και γονάτισε μπροστά στην τουαλέτα, άδειασε όλο του το οξύ. Έκανε την αρχή. Μην και καταντήσει σαν τους άλλους, μη τύχει και συναντηθεί ποτέ με τις κοφτερές λεπίδες του εαυτού του..

Μην γίνει ποτέ του κατακτητής και "εκπολιτιστής" των "αγρίων". 

Η χρονιά με τα 13 φεγγάρια

Η χρονιά με τα 13 φεγγάρια. Που να ήξερες και συ όταν έφτιαχνες την ταινία σου, πόσο θα τη ζούσαμε το 2015. Στο δρόμο προς το σπίτι σκεφτόμουν ένα αξίωμα βασισμένο κυρίως σε όσα άκουσα στη σημερινή έξοδο. Έξοδο, 1+1 μπύρα δώρο, αλλιώς σπίτι κουτάκι θα ήταν τα πράγματα. Απλά. Θλιβερά απλά. Άκουγα λοιπόν διάφορες κουβέντες γύρω μου και κατέληξα σε ένα αξίωμα new age. Της εποχής. Το άθροισμα της επίπλαστης ευτυχίας των φωτογραφιών και των στάτους στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης είναι ίσο με την απόγνωση των ιδιωτικών μηνυμάτων ίσο με τη μοναξιά της πραγματικής ζωής. Η εντροπία στα χρόνια της ψηφιακής τεχνολογίας. Η ντροπή μας.

Άλλο ένα πράγμα που συνειδητοποίησα απόψε. Η εποχή είναι κατάλληλη για τη δημιουργία των ιδανικών αντί-αθανάτων. Ανθρώπων καταρτισμένων σαν και μας και σας, που μέσα στην απόγνωση της εποχής, αποτιμώμενοι τόσο χαμηλά από το Σύστημα, φτάνουν στο σημείο να μηδενίζουν οι ίδιοι την αξία της ζωής τους, μαζοποιημένοι σε μια ουδέτερη αντί-αθανασία. Εκτός κι αν βρουν έναν στόχο, ένα όνειρο, έναν άνθρωπο, έναν λόγο να ξυπνάνε το πρωί. Κάτι αληθινό.  Τότε γίνονται θνητοί. Κι αυτό είναι το μεγαλύτερο στοίχημα της εποχής μας. Να νιώσουμε θνητοί. Να νιώσουμε πως κάτι έχουμε να χάσουμε. Μόνο τότε κυλάει το αίμα στις φλέβες, μόνο αν νιώσουμε πως υπάρχει κάτι προς υπεράσπιση βγάζουμε νύχια. Μόνο αν δεν έχουν χαθεί όλα. 

Και δεν έχουν χαθεί όλα. Όταν μπορούν και γράφονται τόσο ωραία κείμενα  ή τόσο ελπιδοφόρα , όταν παύεις να νιώθεις μόνος γιατί έχεις ένα χέρι που ξέρει γιατί σε κρατάει κι ένα ζευγάρια μάτια να ψάχνουν για νέους δρόμους, τότε μπορείς να είσαι όσο θνητός αντέχεις. Τόσο, όσο εκείνοι που γκρέμισαν παλάτια και  θρόνους. Τόσο όσο εκείνοι που άλλαξαν τον κόσμο. 

Υγ (πολιτικού περιεχομένου): Κριτική στην Αριστερά και στον προοδευτικό χώρο μπορεί να κάνει μόνο ο ίδιος ο προοδευτικός χώρος, αυτός που άλλαξε τον κόσμο με τους αγώνες του. Οι υπόλοιποι που δεν παλέψατε για τίποτα, που έχετε μπερδέψει την τάξη σας και που χωρίς τις επαναστάσεις της παλιάς εποχής τώρα θα κωπηλατούσατε σε γαλέρες αντί να πίνετε μοχίτο και να κάνετε υψηλή κριτική, μπορείτε απλά να το βουλώσετε. 

Το καλοκαίρι που συρρικνώθηκε περιμένοντας

Δεν ένιωσα ποτέ "Έλληνας" με την έννοια του να ταυτιστώ με κάποια κατορθώματα κάποιων άλλων που ξεπερνούσαν τη γενιά των παππούδων μου, δεν λάτρεψα ποτέ μου καμιά σημαία και κανέναν σταυρό, ενώ τον ύμνο προς την ελευθερία μπορώ μόνο ως ποίημα να τον δω κι όχι ως κάποια ομπρέλα που μας χωράει όλους συλλήβδην, θέλουμε δε θέλουμε και χωρίς να ερωτηθούμε, ενώ αποκλείει άλλους, πάλι χωρίς να τους ρωτήσει ποτέ κανείς. Το μπλε και το άσπρο με συγκινούν μόνο στον ουρανό και τη θάλασσα. Βέβαια, ήμουν τυχερός που το βρήκα ως κάτι δεδομένο από το σπίτι (κατά το ήμισυ έστω) κι όχι ως κάτι που θα έπρεπε να το ζυγίσω και να το ξεπεράσω.

Ακόμα και σήμερα λοιπόν, αν κάποιος με ρωτήσει τι είναι για μένα Ελλάδα, το μόνο που μπορώ να πω είναι: Το καλοκαίρι της. Η απόλυτη ελευθερία που σου δίνεται να απλώσεις τον υπνόσακο ή την αιώρα σου και να μετρήσεις αστέρια, να ακούσεις τον παφλασμό των κυμάτων, να επιβιώσεις με λιγότερα από τα απαραίτητα, να στήσεις από το πουθενά, μικρές, εποχιακές, πλήρως λειτουργικές αυτόνομες κοινότητες, να κάνεις τη  βόλτα σου με ένα κουτάκι μπύρας από το σούπερμαρκετ ή να κλωτσήσεις μια διερχόμενη μπάλα σε μια πλατεία ή ένα δημοτικό, νιώθοντας ξανά παιδί, επιστρέφοντάς τη στα παιδιά. Να ζήσεις τόσο όσο. Να επιστρέψεις χωρίς χρονομηχανή στο πατρικό ή στο σπίτι των παππούδων και πάλι χωρίς χρονομηχανή να ρίξεις ματιές στο μέλλον.

Μόνο που το τελευταίο τώρα πια δεν ισχύει. Το φετινό καλοκαίρι, αυτό που ξεβράζει πτώματα προσφύγων στο Αιγαίο, αυτό που σβήνει αυταπάτες, αυτό που καίει τα δέντρα που θα κρεμούσαμε τις αιώρες μας (και κείνα τα άλλα που θα κρεμούσαμε τους φασίστες), που μυρίζει αριστερά δακρυγόνα και δεξιό ολοκληρωτισμό, ανεργία και μετανάστευση, κοκτέηλ του δεκάευρου και κυριακάτικα ψώνια,  που μαθαίνει ανώτερα μαθηματικά στους φίλους και στους συγγενείς (εσύ έχεις γίνει εξπέρ από καιρό) για να υπολογίσουν λογαριασμούς, για να επιβιώσουν, που ήταν ανυπόφορα κρύο και υγρό στην αρχή και τώρα καυτό σαν κόλαση, αυτό το καλοκαίρι μειώνει το ζωτικό μου χώρο, μειώνει αυτό που εγώ λέω Ελλάδα.

Αλλά αν με ρωτήσεις τελικά, θα σου πω πως κάτι άλλαξε. Μπορεί να 'ναι ένα χέρι που σε κρατάει γεμάτο τρυφερότητα, μπορεί μια φωνή στην άλλη άκρη του τηλεφώνου, ένα μήνυμα στο σκάιπ ή στο βάημπερ, ένα δέμα μ' ένα βιβλίο ή ένας λουκουμάς μισός μισός που ποτέ δεν πήρατε.  Και τότε λες: Εμείς θα τον φτιάξουμε τον κόσμο μας, όσα καλοκαίρια κι αν χρειαστεί να θυσιάσουμε, το χρωστάμε σ' όλους εκείνους που θυσιάστηκαν για αυτό το γαμημένο κάτι που ποτέ δεν έρχονταν. Το χρωστάμε σ' εμάς. Το χρωστάμε σ' εκείνο το χέρι που θα μας δείξει ξανά τη μεγάλη άρκτο και τότε, ναι, θα μπορούμε να μιλάμε χωρίς φόβο, χωρίς ντροπή για το μέλλον.

Μετά τα 31 καιγόμαστε;

Θεσμός κοντεύει να γίνει αυτός ο γενέθλιος απολογισμός. Να, ακόμα δεν άρχισα να γράφω και αμέσως οι βρισιές. Ας το πούμε καλύτερα. Αναγκαία συνθήκη ο απολογισμός. Να διαβώ ένα κατώφλι κλείνοντας μια πόρτα, παίρνοντας μαζί τα απαραίτητα, πετώντας τη σκαρταδούρα.

Σαν την πολιορκία του Μπρεστ οι ανθρώπινες σχέσεις. Κάθε μέρα λιγοστεύουν τα εφόδια, οι εφεδρείες, οι «καβάτζες» και συ περιμένεις να κρατήσεις μέχρι να ‘ρθουν οι ενισχύσεις. Ποιες ενισχύσεις; Τι ενισχύσεις είναι αυτές;

31. Σαν το παιχνίδι. Χωρίς να έχει τα καλά του παιχνιδιού. Λιγότερες αθροιστικά οι τρίχες του κεφαλιού, περισσότερες οι άσπρες, οι άρρωστες. Λιγότερες οι ώρες ύπνου, περισσότεροι οι εφιάλτες, οι μαύροι κύκλοι, η μαυρισμένη ψυχή. Λιγότερα τα σχέδια, περισσότερη η ρουτίνα, η επανάληψη. Λιγότερη η ελπίδα, περισσότερος ο τρόμος, στους υπολογιστές, στους δρόμους. Λιγότερη η ανθρωπιά, περισσότερες οι ψυχές στον πάτο του Αιγαίου, σε σκοτεινά δυάρια. Αυτά βγάζουν το +1, συγκριτικά με πέρσι τουλάχιστον.

Όχι μόνο αυτά όμως. Μεγάλωσε η απόσταση μεταξύ μας, ή έστω, με κάποιους ήταν εξαρχής μεγάλη. Μεγάλωσε όμως και η ανάγκη να μικρύνει το χάσμα. Να βρούμε εκείνα τα λεπτά, τα δευτερόλεπτα, τις αγκαλιές, τα βλέμματα, τα φιλιά, τις ανάσες που μας παίρνουν. Να τις δίνουμε ο ένας στον άλλο. Να αντέχουμε για να δούμε το μετά.

Να αντέχουμε. Εκεί είναι το κλειδί. Τουλάχιστον για κάποιους. Να αντέχουμε, να ζούμε σε βάρος της επιβίωσης, να καταγράφουμε σε βάρος της διαστρέβλωσης, να δημιουργούμε μια αφήγηση σε βάρος της κυρίαρχης. Για όσο.

Μέχρι να έρθουν οι ενισχύσεις. Από μέσα μας, από δίπλα μας, από τους καλύτερους από μας, από τα βιβλία της Ιστορίας, από το μέλλον, από την άλλη άκρη της γης, από τον καναπέ μας, από το χέρι που θα μας πιάσει και θα μας τραβήξει, από το βλέμμα μας που θα διαλύσει το μακάβριο, με τα πόδια, με τους Μαυροσκούφηδες του τώρα, με ένα υπεραστικό από τον Βορρά.

Μια βόλτα έξω μπορεί να σε απογοητεύσει. Κάποιος μπορεί να σου πει πως μοιάζουν με τις τελευταίες μέρες της Πομπηίας. Εγώ πάλι νιώθω Καρχηδόνιος κοιτώντας τους δικούς μου ανθρώπους. Λιγότερο φοβισμένος από πέρσι. Πιο δυνατός, αν κοιτάξω δίπλα μου ξέρω πως μέσα στη σύγχυση, μέσα στον χαμό, μέσα στην ανασφάλεια και στην αναμονή, κάτι έρχεται. Αρκεί μια ματιά στον ουρανό. Ετοιμαστείτε. 

40% πάνω ο φόβος

Διαβάζω σε ένα σάητ: «To 40% της αγοραστικής τους δύναμης έχουν χάσει οι Έλληνες στα χρόνια της κρίσης». Γιατί άραγε οι Έλληνες; Οι μετανάστες έχουν χάσει περισσότερα ή λιγότερα; Εγώ που δουλεύω μαύρα και ο εφοπλιστής που δουλεύουν γι’ αυτόν μαύρα έχουμε χάσει το ίδιο; Μπορώ πλέον να διαβάζω για την άρχουσα τάξη της χώρας και να νιώθω άσχημα που αποτύχαμε σαν χώρα; Που τους απογοητεύσαμε;

«To 40% της αγοραστικής τους δύναμης έχουν χάσει οι Έλληνες στα χρόνια της κρίσης». Και αυτό θα ήταν επικίνδυνο, οριακό σχεδόν. Μετά όμως θα ανοίξω το ραδιόφωνο, θα ακούσω τις ειδήσεις. 13/15 είναι τρομακτικές. Δε μιλάμε για απλή αποθάρρυνση, μιλάμε για τρόμο. Κάποια στιγμή σκέφτηκαν πως με κάτι πρέπει να αποκατασταθεί αυτό το έλλειμμα αγοραστικής δύναμης. Με κάτι που είναι δωρεάν και η εξουσία μπορεί να μοιράσει άφθονα. «Τουλάχιστον 40% πλεόνασμα σε φόβο, εφιάλτες, διαλυμένες ζωές, αυτοκτονίες, μοναξιά στα χρόνια της κρίσης». Όχι για όλους. Αλλά ευτυχώς δε γίνονται τέτοιες έρευνες.

Και μετά θα κάτσω αναπαυτικά, σαν να μη συνέβη τίποτα, στην οθόνη του υπολογιστή μου, στην τηλεόραση, στη βελόνα των FM και θα αγοράσω λίγο ακόμα φόβο. Τσάμπα είναι. Το χρειάζεσαι άλλωστε για να μπορείς να κάθεσαι αναπαυτικά, φρόνιμα. Για να είσαι τέκνο της εποχής.

Και μετά θα κάτσω αναπαυτικά, σαν να μη συνέβη τίποτα, έτσι, για να αυξήσω τα αποθεματικά της χώρας, να κάνω και γω το χρέος μου.

Της επανάστασης

Κι ήθελε να της πει για το "συμπυκνωμένο πολιτικό χρόνο" και για την "ιστορική συγκυρία" στην οποία ζούσαν.
Κι ήθελε ακόμα να καταπιεί τα χιλιόμετρα μόνο και μόνο για να τα φτύσει στα πόδια της. "Τίποτα δεν είναι", να της πει.
Κι ήθελε κι ήθελε κι ήθελε... 
Και όσο αυτός μιλούσε, εκείνη τα μάζεψε ένα ένα τα χιλιόμετρα, τα φύσηξε στον άνεμο και χώθηκε στην αγκαλιά του. "Αυτό είναι τα πάντα", του είπε.

Γιατί, ξέρεις τι λένε για τους αληθινούς επαναστάτες, ε; Ότι είχαν να πουν, το έκαναν.


KaPa/Λάμδα

Παλιατζής

παλιά πλυντήρια
(παλιές ενοχές να πλύνουν)
παλιά ποδήλατα
(παλιές αγάπες να ταξιδέψουν)
παλιά ψυγεία
(παλιές πληγές να κρατήσουν)
παλιές σόμπες
(παλιές ιστορίες να πούμε γύρω τους)
παλιές κουζίνες
(παλιό κρασί να ζεστάνουμε)
παλιά στρώματα
(παλιούς οργασμούς να θυμηθούμε)

Όλα τα μάζευε ο παλιατζής (και κάποια άλλα που δεν άκουσα)
Όλα τα φερε πίσω η μνήμη.

Δ.Γ