Είπαν: Δεκεμβριανά

http://liveradio.radiobubble.gr/2012/12/contrabbando-5122012-44.html?spref=fb

r.i.p contrabando, μεγάλος άνθρωπος, μεγάλη εκπομπή

Κι’ απέ Δεκέμβρη στην Αθήνα και Φωτιά.

Τούτο της Γης το θαλασσόδαρτο αγκωνάρι.

Λικνίζει κάτου από το Δρύ και την Ιτιά

το Διάκο, τον Κολοκοτρώνη και τον Άρη.

Είπαν: Για τον Παύλο

ο Παύλος, εκτελέστηκε/
πάνω στην άσφαλτο που πατούσε το τρίκυκλο
του Γκοτζαμάνη/
κι ένα κομμένο κεφάλι αντάρτη του Πάρνωνα
του αποθέσαν/
τον βρήκαν νεκρό ανάμεσο
σε 500 χιλιάρικα ψηφοδέλτια/
όλα, σε μετρητά.
κι ο τυπογράφος τους,
γελάει ακόμα.

από Aberdof Euaggelos

Είπαν-Κανένα δάκρυ για αυτούς που φεύγουν

Από costinho.tumblr.com

δεν στεναχωριόμαστε λοιπόν για εκείνους που φεύγουν, δεν είναι εκείνοι που πενθούμε.

τη μοναξιά που μεγαλώνει κλαίμε, αυτό που μένει πίσω. το να λιγοστεύουν δίπλα σου τα χρήσιμα και τα μεγάλα. και έτσι, να πληθαίνει ο θόρυβος. να αδειάζει ο κόσμος γύρω σου, να μην αναγνωρίζεις τα πρόσωπα, να μη σου λένε τίποτα. και το ζωντανό, ζωντανό να μη φαίνεται. δεν κλαίμε για τους άλλους, για μας τους ίδιους κλαίμε. το’λεγε ο Λουίτζι στη νεκρή μητέρα του: κλαίω γιατί πλέον εσύ δεν θα μπορείς να με σκέφτεσαι, γιατί δεν θα υπάρχω για σένα. έτσι κι εμείς, δεν θα μπορούμε να είμαστε ποτέ ξανά το κοινό σου ηθοποιέ, δεν θα μας κάνεις να γελάσουμε, δεν θα υπάρχουμε για σένα. κάπως έτσι ορίζεται σιγά σιγά η ανυπαρξία, κάπως έτσι υπάρχουμε πια μόνο μπροστά σε καθρέφτες. και πάλι καλά να λες που πρόλαβε εκείνος ο ποιητής να μας μάθει πως “ό,τι δεν αγαπάει το θάνατο: ο κινηματογράφος”. 

θέλω να πω ότι οι άνθρωποι που μας κάνουν να γελάμε είναι πολύ μεγάλη υπόθεση. τους οφείλουμε μόνο. μέσα στα τόσα χρέη μας, ας έχουμε κι αυτό κι ας το θυμόμαστε που και που. και να γίνεται γέλιο πάλι.

[και καμιά φορά, μαζί με τα κούφια λόγια μας -όλα τα λόγια μας είναι κούφια, τα προσπερνάει στο αμέσως επόμενο δευτερόλεπτο η πραγματικότητα· το λέει κι ο Βακαλόπουλος- εκείνες οι εικόνες που ίσως τυχαία επιλέγουμε να τα συμπληρώσουν, τυχαία πάλι και ερήμην τους, ξέρουν να περικλείουν τα πράγματα και το νόημα όλο. last discussion.]

μικρή αναφορά στους Τάσους Θεοφίλου όλου του κόσμου- Είπαν

σήμερα στο εδώλιο ήταν ο Τάσος Θεοφίλου. και ο γιος μου. και οι φίλοι του. και οι φίλοι μου. και οι γιοί και οι κόρες και οι φίλοι του κόσμου ολόκληρου.

έχεις βρεθεί ποτέ σε αίθουσα δικαστηρίου που το ταβάνι ακριβώς πάνω από το κεφάλι του κατηγορούμενου μοιάζει με γκιλοτίνα; / έχεις δει ποτέ το βλέμμα των μπάτσων της αντιτρομοκρατικής μέσα από την κουκούλα τους; / έχεις ακούσει με τα αυτιά σου δικαστές εισαγγελείς και δικηγόρους να παζαρεύουν τα χρόνια που θα ακρωτηριάσουν από την ζωή ενός ανθρώπου; / έχεις δει δικαστή την ώρα που μετράει χρόνια να γελάει κυνικά;

ζεις στην χώρα που τη λέξη «απόδειξη» την έχουν ξεδοντιάσει.
ζεις στην χώρα που εν δυνάμει είσαι ένοχος για όλα.
ζεις στην χώρα που για να επιβιώσεις συναλλάσσεσαι με το παράλογο/με την παρωδία/με την αδικία.
ζεις στην χώρα που ο πρότερος έντιμος βίος είναι τα ένσημα που έχεις μαζέψει.
ζεις στην χώρα που στο τέλος της δίκης η μητέρα ενός άδικα καταδικασμένου εκφράζει τον φόβο που είχε και χάνεις την γη κάτω από τα πόδια σου: φοβόταν πως αν ο Τάσος αθωωνόταν θα κινδύνευε από τους φασίστες.

δίπλα μου το κορίτσι του Τάσου είχε μεταμορφωθεί ολόκληρο σε μια καρδιά. σε έναν γρήγορο παλμό. “δεν με άφησαν να τον αγκαλιάσω” είπε έξω από την αίθουσα. τόσο απλά. μια αγκαλιά. μα πως να σεβαστούν μια αγκαλιά; ένα σύστημα που η μονάδα μέτρησης της ευτυχίας είναι η δυστυχία του άλλου. πως;

(γιε μου σε αγαπώ πολύ για να μην δώσω μέχρι και το τελευταίο κομμάτι της ύπαρξης μου στον αγώνα για να γίνει ο κόσμος φωτεινός, καλύτερος και δίκαιος.
γιατί μικρέ, η μάνα του Τάσου όταν τελείωσε η δίκη τον είδε να της χαμογελάει και να της κλείνει το μάτι και χαμογέλασε και αυτή. αλλά φοβάμαι ότι εγώ δεν την έχω αυτή την δύναμη. μου έχουν τελειώσει τα χαμόγελα. και μονάχα η νίκη μπορεί να τα γεννήσει)

Είπαν-Τις Κυριακές τα μαγαζιά θα μένουν ανοικτά

του Νίκου Ξυδάκη

Το καλοκαίρι προεκτείνεται αλλόκοτα μες στον Νοέμβριο. Στους δρόμους της πόλης άλλοι κυκλοφορούν με κοντομάνικα και μαύρα γυαλιά κι άλλοι με καμπαρντινάκια και μπότες. Η διχοστασία δείχνει τους ποικίλους δισταγμούς, μια ψευδαίσθηση πολλών επιλογών, τις πολλές παράλληλες στρατηγικές επιβίωσης· ο καθείς κοιτάει πώς να βολευτεί, πώς να διαπλεύσει τον πολλαπλώς ανησυχητικό χειμώνα του 2014 χωρίς καίριες απώλειες.

Η πολύμορφη, πλην καχεκτική, ατομικότητα εκδηλώνεται στους δρόμους πολλαπλώς. Ο φθινοπωρινός ήλιος φωτίζει από χαμηλά τα πρόσωπα και τα δείχνει σχεδόν πέτρινα, σμιλεμένα σε πάγο. Η αιθρία μαλακώνει τη δυσθυμία, αλλά μέχρι εκεί· δεν κατορθώνει να απογειώσει τα αισθήματα, τη λαχτάρα για ζωή. Υπό άλλες συνθήκες… Υπό άλλες συνθήκες, τα ραδιόφωνα θα παπαγάλιζαν από όρθρου βαθέος «καλά να περνάτε». Υπό τις παρούσες συνθήκες, τα ράδια αναλύουν τους φόρους ακινήτων, κι όσοι έχουν ακόμη δουλειά και εισόδημα λογαριάζουν τους φόρους· οι άλλοι δεν νοιάζονται για φόρους, λογαριάζουν μόνο πόσο κοστίζουν δύο τσάντες στο σούπερ μάρκετ.

(Τα παιδιά του γυμνασίου φέρονται πιο ώριμα, σε κοιτάνε στα μάτια, είναι πιο μελαγχολικά, άλλαξαν τα τελευταία χρόνια, μου έλεγε φίλη καθηγήτρια στο Θησείο, έμπειρη και ευαίσθητη λειτουργός. Πιο ώριμα στα δεκατρία, δεκατέσσερα, τα υπερχαϊδεμένα και κακομαθημένα παιδιά της υπογεννητικής υπερχρεωμένης Ελλάδας. Ξεδιάλεγα αντιβιοτικά στο τραπέζι της κουζίνας και στ’ αυτιά μου αντηχούσε η λιτή περιγραφή της ωρίμανσης στα δεκατρία-δεκατέσσερα.)

Τα τραπεζάκια καταλαμβάνουν άπληστα τους πεζόδρομους, αλλά είναι τόσο πολλά τα καφενεία που δεν γεμίζουν ποτέ. Παρ’ όλα αυτά, διεκδικούν με πείσμα τον δημόσιο χώρο και τον κερδίζουν, τον καταπατούν. Οι διαβάτες ελίσσονται αυτοματικά σε στενούς διαδρόμους, πάνω από ποτήρια φρέντο. Περπατούν ξεκούρδιστα, μηχανικά.

Στα φτηνομάγαζα Tiger οι κυρίες της Ερμού βομβούν συγκρατημένα. Δανέζικο ντιζάιν και κόνσεπτ, ένα Ικέα τσέπης, όλα σελφ σέρβις, κανένας πωλητής, οι αγοραστές τριγυρνάνε σαν θηρευτές ευκαιριών, όλα ημιχρήσιμα, όλα ημικαλαίσθητα ημιορεκτικά, ορισμένως όλα να φαίνονται φτηνά, να γεμίζεις μια τσάντα με δέκα-είκοσι ευρώ για μια shop therapy καθολικά made in China, υπόκωφα απεγνωσμένη. Στις ουρές η ευρωστωικότητα ραγίζει, τα ψώνια των ολίγων ευρώ έχουν εξαντλήσει ήδη το θεραπευτικό τους αποτέλεσμα. (Η Γερμανοαθηναία Σουζάνε μου είχε περιγράψει προ ετών την έκπληξή της όταν είδε ότι οι συμπατριώτες της μικρομεσαίοι Γερμανοί, μετά την Ατζέντα 2000 του Σρέντερ, μπορούν πια να ψωνίζουν μόνο από τα κινέζικα.)

Σε τέτοια μαγαζιά με περιττά φτηνά κινέζικα θα πάνε να ψωνίσουν κυριακάτικα οι νεόπτωχοι. Αντί για τη Θεία Λειτουργία ή τον καφέ με εφημερίδες, αντί της εκδρομούλας με ταβέρνα, αντί του οικογενειακού γεύματος, θα σπεύσουν να διασκεδάσουν τη φτώχειά τους με ψώνια, να βουτηχτούν στην ειρωνεία: να αγοράσουν ό,τι δεν πρόλαβαν όλη την εργάσιμη εβδομάδα - όσοι έχουν ακόμη εργασία.

Το πάρτι της αφθονίας είναι ανάμνηση θαμπή, ματαιωμένη βουλιμία. Στο τεράστιο σούπερ μάρκετ ζητάνε φρέσκια ρικότα, η υπάλληλος χαμογελά με συγκατάβαση «πάνε αυτές οι εποχές, τώρα φέτα…». Σ’ έναν όροφο πολυκαταστήματος της Ιπποκράτους, εκεί που πρόπερσι συνωστίζονταν οι πελάτισσες ανάμεσα σε κατάμεστα ράφια, τώρα ερημιά. Ολα τα ράφια άδεια· τα λιγοστά προϊόντα, τα ίδια και τα ίδια, είναι απλωμένα στους πάγκους, αραιά, στολισμένα για να δείχνουν πολλά. Σε τέτοια άδεια μαγαζιά θα πάνε, λέει, οι νεόπτωχοι να σουλατσάρουν τις Κυριακές της Υφεσης. Θα βγουν από τα δανεικά επισφαλή σπίτια και θα μπαινοβγαίνουν σε φούρνους που ξεφυτρώνουν σε κάθε γωνιακό με πρώην υψηλό ενοίκιο, θα προσπερνούν μισοάδεια καφενεία και βιτρίνες, σαν τα ζόμπι του Ρομέρο στο ανωφελές mall.

Εικόνες από το παρελθόν των χωρών του υπαρκτού σοσιαλισμού, εικόνες από το χρεοκαπιταλιστικό παρόν. Η ενδόρρηξη μάς συνδέει υποδόρια με τη Ρωσία του Γέλτσιν. Ενας κόσμος ραγισμένος βυθίζεται εντός του, χωρίς φωνή, χωρίς λυγμό. Υπόκωφα, σχεδόν βουβά, η ενδόρρηξη έρπει στους ηλιόλουστους δρόμους, γεμίζει τα αστικά διάκενα, ορίζει τις συμπεριφορές. Στα μουδιασμένα χείλη διαβάζεις ίδια μουρμουρητά «δεν πάει άλλο έτσι», «να βρω τη δόση», «ευτυχώς είμαι κοντά στο μετρό», «ήρθε η ΔΕΗ», «καλά που δεν πιάσανε τα κρύα», «έχει υπόλοιπο ο λογαριασμός μισθοδοσίας;», «γιατί μου το ’πε αυτό;», «θα προλάβω το εφάπαξ;», «τις Κυριακές τα μαγαζιά θα μένουν ανοιχτά»

Είπαν-Πάνος Θεοδωρίδης (ένα πολύ σημαντικό κείμενο είτε επιβεβαιωθεί, είτε όχι)

Τον παγιδεύουν, τον παγιδεύουν πάρα πολύ τον Σύριζα.

Και το ζήτημα είναι πως δεν δέχονται μύγα στο σπαθί τους.Φέρονται ως ντουρντουβάκια. Με σπαθί που είναι ραγισμένο. Οι Έλληνες ψηφοφόροι, στατιστικώς δεν μπορουν να καταλάβουν κατά 50% τι λεει ένας λογαριασμός ΔΕΚΟ, και είναι ικανοί κατά 40% να κατέβουν από την Μακρακώμη για να δουνε από κοντά τη Μενεγάκη. Δεν γνωρίζουν από πολιτικη και έχουν φοβίες. Μερικοί μη Συριζικοί,κυβερνητικοί ή βοηθοί τους, που έχουν αναλαβει εργολαβικώς την παραποίηση του λαικου ενδιαθετου, δουλεύουν στους εξής πυλωνες.

Βραδεία ανάκαμψη του ΠΑΣΟΚ με αποδοχή διαφόρων ενστάσεών του, όπως με το 25άρι, αφ΄ενός για να ηρεμήσουν οι ψηφοφόροι που απέμειναν, αλλα και για να μετατρέψουν μερικοι πασοκογενείς του Σύριζα το αφτί των σε παντόφλα. Προλαβαίνουν έως τον Μάιο να συνέλθουν;

Αν όχι, θα ετοιμάσουν συναισθηματική επιστροφή του εγγονού ΠΑΣΟΚ στην Οικογένεια. Δεν θα φέρει δραματικες ανασυστάσεις του εκλογικου σώματος, αλλα το Παιδί μπορεί να πείσει το 8% των συνελληνων πως εξαπατήθηκε και άλλοι φταίνε.Αρα η τάση προώθησης πασοκάδων προς τον Σύριζα θα επιβραδυνθεί.

Ο ένας Ξηρός στη Λαρισα και ο άλλος να παραβιάζει την άδειά του και ιστορίες με τις «γενιές των τρομοκρατών», είναι ασφαλίτικες δουλειές, άκρως αποδοτικές που εν Ελλάδι ακμάζουν τουλαχιστον από την εποχή του Τζουμπέ, και δεν ανακατεύω τους ρουφιάνους που έδρασαν το 1821. Όταν και όποτε βγαίνει Συριζαίος (επι των οποίων ο απλός λαός άρχισε να φοράει καπέλο ευμάρειας και απόψεις απροσγείωτες, ενώ του Τραγάκη είναι κομιλφό, μη γαμήσω) και λεει πως η Δημοκρατία πρέπει να είναι επιεικής, η Χ.Α και η Κυβέρνηση τσιμπάνε ποντάκια. Μη έξυπνων ανθρώπων, μη παραγωγικών και μη αποτελεσματικών,ποντακια αλλα σε αριθμο υπερτερουν των υπολοίπων και χρειάζονται για κυβέρνηση.

Πολλοί διανοούμενοι του Σύριζα φέρονται ωσάν χαζά παιδιά χαρά γεμάτα, με πληθος σάτιρας κατά του Πάσχου και του Μόσχου και του ενός και του άλλου, τους οποίους διαβάζουν 2 χιλιάδες άνθρωποι και συμφωνουν μαζί τους 150,23 κι αυτοί σπαλομπριζόλες. Λυκόσκυλα πέριξ μιάς χαμένης υπόθεσης. Το σφάγιο το έφαγαν ήδη οι ύαινες.

Με άκρα θλιψη έχω να πώ «κάντο όπως ο Μπέκαμ» βάζοντας στη θέση του Μπεκαμ τον Ανδρέα. Από την ανυπαρξία και τον ακτιβισμό σε κυβέρνηση, δεν υπάρχουν πολλοί δρόμοι.Πρέπει οι κλινικως αγράμματοι, τα στουπέτζια, οι μορφωμένοι που σείουν τα μαλακισμένα των πτυχία να το βουλωσουν τελεσιδίκως. Θέλει δουλειά αντιπολίτευσης, οργανωμένη και οι πρώτες εκλογές θα είναι οπωσδήποτε του Σύριζα. Αν πανε όπως πάνε, θα είναι οι τελευταίες τους. Δεν έχουν αφήσει δόλωμα για δόλωμα που τους ρίχνουν. Σε μερικες περιπτώσεις καταπίνουν και το αγκίστρι.


Μια εβδομάδα πριν τις Ευρωεκλογές (α) θα ανανήψει μέρος του ΠΑΣΟΚ (β) θα υπάρξει μίσος ενστόλων(και χαρά συνταξιούχων) εναντίον του Σύριζα (γ) «σύλληψη επικινδυνου τρομοκράτη» που αντιστοιχεί σε 5% μεταστροφή ψήφων υπέρ της «ησυχίας» και (4)ένα «σκανδαλάκι» με μπλεγμένον κάποιο Συριζιώτη. Εξάλλου, κι άλλοι θα υποφέρουν. Λχ, τον Λιάπη και το Λήντερ του το βγάλανε για να ενοχλησουν τον Καμμένο και το δικό του Ληντερ.

Χαιρετίσματα, κλωνάρια και λεβέντες μου, πως τους Αποστάτες τους μισούσαμε παραπάνω από τα δικά σας αρνητικά αισθήματα για την ΧΑ. Και νεκροί υπήρχαν, και αδικαίωτοι έμειναν εκείνοι οι αγώνες, παρά τα φτυσίματα και τις ρέχες. Και όλοι μετά,στη Χούντα, συγχωρέθηκαν. Με την απάτη του περισεύματος, θα μας χώσουν μια εικοσάρα δις «βοήθεια»που θα αποκλείει κάθε απαγκιστρωσή σας από την ευρωζώνη.Και μετά θα κυβερνήσετε, εάν ξεπεράσετε τις νάρκες, τα εμποδια και την υπνωτικη ναρκοληψία σας. Σα Λαμπράκηδες του 1964 κάνετε. Πούλμαν της Χαράς και ο Παπαδόπουλος να βάζει ζάχαρη σε τεπόζιτα στον Εβρο, αλλα από συναυλιες και δάκρυα, τίποτε άλλο. Αυτοί τα τανκς,εμείς τα τραγούδια. Ειδύλλια στον Κήπο των Αριστερών Συμβόλων.


Σκεφτήτε πρακτικά. Θα σαρώσετε με 35 και 38% στις πόλεις, αλλα χρειάζεστε τουλαχιστον 8-10% στην άλλη Ελλαδα, των χωριών και των κωμοπόλεων ,εκεί που έχετε εκλεγμένους βουλευτές 1200 σταυρών. Βάλτε κανέναν σοβαρό άνθρωπο από αυτους που οι κουκουρούκου ψηφοφόροι θεωρουν σοβαρους.Εδώ διαφέρετε από το ΠΑΣΟΚ, που μάζεψε το 1981 την σωρευμένη σιχασιά κατά της χουντας. Με Κανταφικούς!Με χουντικούς! Με τις δικες του συνιστώσες, πεταμένες έξω και να λενε «σακάτηδες»τους ανάπηρους από εκρηκτικά σαν τον Σάκη Καράγιωργά! Και τον Παναγούλη νεκρό! Και τα αρχεία της ΕΣΑ θαμμένα!Και πάλι τρέλαναν τον κόσμο με την τετραετία της ακυβερνησίας τους, επειδή ο Ανδρέας δανείστηκε και τους διπλασίασε τα μιστά! 

Ακόμη πιστεύετε πως θα νικησετε επειδή θα προσφέρετε Δημοκρατία; Θα νικησετε άν σας προσφέρουν οι ψηφοφόροι την ψήφο τους. Κι άς είναι διασαλευμένοι, άσχετοι ,πονηράντζες. Στο χέρι σας είναι ,ασκωντας την κατάλληλη πολιτική, να τους αλλαξετε, ή να μη σας ενοχλούν.

Μεγάλο άχτι έχετε να προσλάβετε πολιτικως ορθους ψηφοφόρους. Δεν πρόκειται. Δεν υπάρχουν.

Οσο γι΄αυτο που δεν πήγατε στις παράτες της Προεδρίας επειδή «ήταν γιά συναυλία», χαιρετίσματα πως οι Ευρωσκεπτικιστές κατουρήθηκαν απο τη χαρά τους που έχουν επιτέλους ηγεσία με τέτοιο πόθεν έσχες...

Είπαν-Antonis Antonakos

Θα ’ρθει να μας βρει το ωραίο

κορίτσι δίπλα στη θάλασσα.

Θα ’ρθει να μας πει τον πόνο του

να μας δείξει τα βυζιά του. Θα ’ρθει

να μας μάθει να κολυμπάμε στα

βαθειά να κάνουμε θαύματα με τα

χείλη μας. Θα ’ρθει να μας μάθει

πως να περνάμε την ώρα μας.

Να μας μάθει λογοτεχνία και

μαγειρική. Να μας μάθει την

τέχνη της ζωής και την τέχνη

του θανάτου. Θα ’ρθει να μας μάθει

να πεθαίνουμε σωστά και μια για πάντα.

Θα ’ρθει να μας βρει το ωραίο κορίτσι

δίπλα στη θάλασσα. Θα μας φέρει αυγά

και θα μας φέρει καρπούς. Θα μας φέρει

το μαχαίρι για να λύσουμε τους γόρδιους

δεσμούς. Τα μπερδεμένα νεύρα.

Θα μας φέρει το περίστροφο για να

εκτελέσουμε τις αυταπάτες. Θα μας

φέρει το χαμένο παράδεισο. Τη μήτρα της.

θα μας φέρει το φεγγάρι και τ’ αστέρια.

Θα μας φέρει το χρόνο που μας έκλεψε

το χρήμα. Θα μας φέρει τις τέσσερις

εποχές. Θα μας φέρει πίσω το γαμήσι,

τον Αντρέα Εμπειρίκο,

το αεράκι στους αγρούς.

Είπαν-Γ Ανδρουλιδάκης

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΛΥΣΗ ΜΟΥ ΑΠΟ ΤΟ ΒΗΜΑ…

Ξημερώνει Δευτέρα. Δεν θα πάω για δουλειά…

Την Παρασκευή, κατά τις 11 το πρωί, δέχθηκα το τηλεφώνημα που περίμενα εδώ και καιρό από τον διευθυντή στην εφημερίδα. Με κάλεσε στο γραφείο του, όπου μου είπε ότι «βρίσκεται στη δυσάρεστη θέση». Δε μου είπε σε ποια δυσάρεστη θέση βρίσκεται κι εγώ δεν μπήκα στον κόπο να τον βγάλω από αυτήν επισημαίνοντάς του εγώ σε ποια δυσάρεστη θέση βρίσκεται. Επειτα μου είπε ότι αυτός δεν ήθελε καθόλου να φύγω από την εφημερίδα και ότι λυπάται πολύ. Τον παρηγόρησα άκεφα για το κακό που τον βρήκε και εκείνος μου σημείωσε ότι ποτέ δεν ξέρουμε τι μπορεί να γίνει στο μέλλον. Συμφώνησα μαζί του ότι το μέλλον είναι για όλους άδηλο, του είπα ότι δεν υπογράφω την απόλυση και έφυγα από το γραφείο του με την ψευτοπερηφάνεια εκείνου που είπε την καλύτερη ατάκα σε μια αμήχανη κουβέντα.

Στο δικό μου γραφείο δεν πήγα. Δεν είχα προσωπικά αντικείμενα να μαζέψω, τα μάζεψα όλα τον Ιούνιο όταν μας ενημέρωσαν ότι επίκειται αναδιάρθρωση τμημάτων για μείωση του κόστους –δεν ήξερα που θα με έβρισκε η «αναδιάρθρωση» ούτε αν θα έχει μείνει κανείς πια να μαζέψει τα πράγματά μου, όπως είχαμε μαζέψει εμείς του Θοδωρή. Πήρα την κόρη μου και της είπα ότι θα τηρήσω την υπόσχεσή μου να μην πηγαίνω κάθε απόγευμα στη δουλειά. Στο γιο μου δε χρειάστηκε να πω κάτι, δεν καταλαβαίνει ακόμα: απλά του επιβεβαίωσα ότι για τα γενέθλιά του θα του πάρω έναν εκσκαφέα ή ένα ποδήλατο και βγήκα για τσιγάρο. Στο τσιγάρο άρχισαν να φτάνουν και τα επόμενα ονόματα της λίστας: Ο Κώστας… Η Αννα… Η Ηρώ…Ο Γιώργος… Η Πέννυ που την ενοχλούσε συνέχεια ο καπνός από το τσιγάρο μου και μου φώναζε να το σβήσω- ειρωνεία, κανείς από τους δύο δεν θα βρει την ησυχία του από την απόλυση του άλλου.

Τα τελευταία τρία χρόνια, οι αναδιαρθρώσεις στον ΔΟΛ μοιάζουν με πολεμικά ανακοινωθέντα από το Ιράκ. «Σήμερα Παρασκευή χάσαμε 32 καλούς στρατιώτες». Από τον Σεπτέμβριο του 2010 είμαστε πάνω από 350 που πέσαμε. Αλλοι βρήκαν δουλειά, άλλοι παλεύουν ακόμα, μερικοί δουλεύουν απλήρωτοι, ο Κώστας πέθανε γιατί έσκασε το ανεύρυσμα…

Στην αρχή έδιωξαν τους διοικητικούς –πολλές δεκάδες διοικητικούς. Οι διοικητικοί είναι η πλέμπα των εφημερίδων, δεν βλέπουν το όνομά τους τυπωμένο πουθενά ούτε κι ελπίζουν να το δουν ποτέ, δε μιλάνε με υπουργούς, μεγαλογιατρούς και πρυτάνεις, δε μπορούν να καμαρώσουν στη μάνα τους. Το σωματείο έκανε απεργία και τότε είδαμε για πρώτη φορά πόσο αποφασισμένα είναι τα αφεντικά στην κρίση. Μας τραμπούκισαν, μας έβγαλαν πιστόλια κι έπειτα μας έβγαλαν και μια κάλπη για να καταδικάσουμε την απεργία αλλιώς θα έκλεινε η καθημερινή έκδοση και θα απολυόταν κόσμος. Και πήγαμε στην κάλπη και καταδικάσαμε την απεργία, όχι όλοι μας, αλλά οι περισσότεροι. Και έπειτα, ωστόσο, η καθημερινή έκδοση έκλεισε. Κι ο κόσμος απολύθηκε. 35 συνάδελφοι, που μια στιγμή ενωθήκαμε και τους φέραμε πίσω κι ύστερα τους έδιωξαν πάλι μια Παρασκευή μεσημέρι, μόλις έκλεισαν το κυριακάτικο φύλλο. Όχι πλέμπα πια. Δημοσιογράφους. Ναι, ύστερα έδιωξαν κι εμάς.

Οι δημοσιογράφοι είναι περίεργα ζώα. Σαν τους ξιπασμένους μπάτλερ, νομίζουν ότι έχουν κάτι από την ευγένεια των κυρίων τους, ότι αποκτούν κάτι από την αύρα εκείνων στους οποίους σερβίρουν το Ντραμπουί. Δεν αισθάνονται εργαζόμενοι, αισθάνονται κουκλοπαίχτες που κινούν νήματα. Αρέσκονται να υποτιμούν τον λογαριασμό τους, δεν είναι δα και ο μικρότερος, δεν νιώθουν εργαζόμενοι, αγαπάνε λένε αυτό που κάνουν, δεν είναι λειτούργημα είναι κάτι πιο έξυπνο. Συχνά βέβαια, καταλήγουν αλκοολικοί, φυλάνε μποτίλιες και αντικαταθλιπτικά στα γραφεία τους, πεθαίνουν από εμφράγματα από το καθισιό, την τρυφηλότητα, το κακό ωράριο και το άγχος της κακομοιριάς και του υπηρέτη, αλλά δε νιώθουν εργαζόμενοι –αυτοί ξέρουν, οι άλλοι δεν ξέρουν. Δεν ασχολούνται με τις παραγωγικές σχέσεις, αυτό είναι μπανάλ, νομίζουν πως ο κόσμος είναι ένας διαγωνισμός δύναμης κι επιρροής που υπάρχει από μόνη της. Στο μεταξύ το ποσοστό της υπεραξίας τους χάνεται στο σύμπαν αγνοημένο από όλους, σαν τα χτυπήματα τηλεφώνου σε ένα άδειο σπίτι. Πιστέψτε με, οι δημοσιογράφοι είμαστε πιο νάρκισσοι από τις μπαλαρίνες και σίγουρα πιο αφελείς από τους ανειδίκευτους εργάτες. Η ιδέα ότι ο κόσμος είναι κάτι άλλο από αυτό που λέμε εμείς, δεν μας περνάει από το μυαλό και καμιά φορά τη βρίσκουμε να υπογράφουμε ατομικές συμβάσεις με μειώσεις, γραμμένες σε διατυπώσεις που αποδεικνύουν την ανωτερότητα του είδους μας. Επειτα, μόλις μας πάρουν ένα ακόμα κομμάτι από το μισθό που τους δουλέψαμε, συζητάμε σοβαρά – σοβαρά για το «ντηλ».

Την Παρασκευή με τις απολύσεις, είδα ξανά μερικούς από εμάς να έχουν έναν αέρα της τάξης μας. Τα παιδιά του in.gr μαζεύτηκαν στις σκάλες και συζητούσαν τι θα κάνουν: συζητούσαν με αυτό το είδος της αλληλεγγύης που σε κάνει να πιστεύεις, κόντρα στις προκαταλήψεις, ότι οι εργάτες δε μπορούν μόνο να κάνουν τον κόσμο πιο δίκαιο, μπορούν να τον κάνουν και πιο όμορφο. Ο φωτογράφος από τον 4ο, ο πιο ήσυχος άνθρωπος που γνώρισα ποτέ στη ζωή μου, που ήρθε συστημένος από το Μάριο να με βρει για να μου πει πως ούτε εκείνος υπέγραψε την ατομική σύμβαση και ήθελε να είναι σε επαφή μαζί μας, με την ηρεμία του ινδιάνου από τη Φωλιά του Κούκου, μου έλεγε πώς δεν έχει γυναίκα και παιδιά και θα τα καταφέρει για λίγο. Η Ηρώ με αγκάλιασε: τόσα χρόνια στη δουλειά, τσακωνόταν με όλους μα δεν κάρφωσε ποτέ κανέναν. Σε αντάλλαγμα δεν την έβαλαν ποτέ στο μισθολόγιο: έζησε και πέθανε μπλοκάκι κι ένας θεός ξέρει με ποιους όρους την απολύσανε. Η κοπέλα από τα βίντεο, η Στεφανία, είχε βουρκώσει κι όταν μας είδε όλους μαζί κατάπιε τα δάκρυά της και χαμογέλασε. Γύρισε πριν λίγους μήνες στη δουλειά από άδεια λοχείας. Μου είπαν μετά πως κι ο άνδρας της είναι άνεργος χρόνια, ότι τους ζήτησε κλαίγοντας να την κρατήσουν με λιγότερα και της το αρνήθηκαν –εύχομαι να στουκάρουν το καινούριο τους αμάξι σε κολώνα της ιδιωτικοποιημένης ΔΕΗ και να ζήσουν για να δουν τα μεγάλα βαθουλώματα στις πόρτες του. Είμαι βέβαιος πως δεν έκλαιγε για την απόλυση, έκλαιγε γιατί κατηγορούσε τον εαυτό της που τους το ζήτησε. Αν την ξαναδώ, θα της πω να μην το σκέφτεται: έτσι κι αλλιώς είμαστε πάντα στην ανάγκη τους.

Πάει καιρός που χα να νιώσω εκεί μέσα πως ήμουν ανάμεσα σε ανθρώπους της τάξης μου, αυτούς που δουλεύουν για να ζήσουν και νικούν τον φόβο με την αξιοπρέπεια. Ημασταν 21, πριν από τρία χρόνια, που σηκώσαμε τα χέρια μας, μπροστά στους διευθυντές και ψηφίσαμε ξανά την απεργία κι ας κλείσει η εφημερίδα και τα κρατήσαμε σηκωμένα ώρα, γιατί δεν ξέραμε πότε θα έρθει ξανά η στιγμή να νιώσουμε πάλι τόσο περήφανοι. Από την Παρασκευή, μόνο τρεις από αυτούς είναι ακόμα στην εφημερίδα. Οι υπόλοιποι απολυθήκαμε μήνα το μήνα, ο ένας μετά τον άλλον ή σπρωχτήκανε στην έξοδο. Ο Δημήτρης ο Ζακχαίος. Ο Θοδωρής ο Βαρβάρης. Η Μαρινίκη η Αλεβιζοπούλου. Ο Τάσος ο Αναστασιάδης. Και οι υπόλοιποι. Στάθηκαν απέναντι στον Πρετεντέρη και τον Παντελή Καψή, που λίγες μέρες πριν κλαψούριζε ότι αν δεν κόψει τους μισθούς δεν θα χει να σπουδάσει το παιδί του κι έπειτα πήρε εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ αποζημίωση για να γίνει υπουργός και να απολύσει όλη την ΕΡΤ. Και τους θύμισαν τον βασικό νόμο της συνείδησης στον καπιταλιστικό κόσμο: το να καταλαβαίνεις πως είσαι εργάτης είναι η προϋπόθεση για να μην είσαι δούλος. Με καμάρι τρυπώνω στη λίστα τους.

Και δεν είναι μόνο αυτοί. Είναι όλοι εκείνοι που σε κοιτάζουν συνωμοτικά την ώρα που ουρλιάζει ο προϊστάμενος. Αυτοί που δε γελάσανε στο κρύο αστείο του διευθυντή. Εκείνοι που πήγαν να υπογράψουν τις ατομικές συμβάσεις λίγα λεπτά πριν τελειώσει η προθεσμία –κι ας το χαν αποφασίσει μέρες πριν- για να ανησυχήσει ο οικονομικός διευθυντής. Είναι οι άλλοι που δε μιλούν στις συνελεύσεις και σε αγαπάνε γιατί όταν μιλάς εσύ είναι το ίδιο –γιατί είστε το ίδιο. Είναι ο Κωστής, που αφού πέρασε ώρες πολλές με εμάς τους απολυμένους χωρίς να μας πει τίποτα, πήγε και άφησε ένα χαρτί και ζήτησε να συμπεριληφθεί στις απολύσεις, γιατί δε θέλει να ξαναπατήσει το πόδι του εκεί.

Είναι μια πελώρια δύναμη, σαρκαστική, κρυφή, πανίσχυρη, που όταν ενωθεί θα καταστρέψει έναν κόσμο που πάσχει από έλλειψη δικαιοσύνης κι από έλλειψη χιούμορ. Μα δεν έχει ενωθεί ακόμη.

***
Ξημερώνει Δευτέρα. Δεν θα πάω για δουλειά. Στις 12 έχουμε συνέλευση –δεν περιμένω πολλά. Οι πιο πολλοί ανάμεσά μας, φοβήθηκαν νωρίς, πάει καιρός που στις συνελεύσεις μας είμαστε οι λιγότεροι. Ολοένα και λιγότεροι. Αυτοί που απολύουν έχουν βρει έναν αλγόριθμο για να μειώνεται σταθερά το ιξώδες της γενναιότητας. Στις 3 θα είμαστε έξω από τον ΔΟΛ. Για 6 χρόνια κάθε μέρα, σήμερα ίσως τελευταία φορά. Θα είμαστε. Δεν ξέρω πόσοι, ξέρω ποιοι: οι πιο όμορφοι ανάμεσά μας, αυτοί που πουλάμε τη δουλειά μας για να ζήσουμε. Λίγο αδύναμοι και καμία φορά λίγο περίγελοι.

Μα γράφει ο Μπρεχτ:

«Όταν για την αδυναμία μας μας περιγελούν
Δεν πρέπει πια να χάνουμε καιρό
Πρέπει έτσι να το φροντίσουμε
Που όλοι οι αδύναμοι να βαδίσουμε μαζί
Και τότε κανείς πια δεν τολμά να μας περιγελάει»

Με λένε Γιάννη Ανδρουλιδάκη, είμαι δημοσιογράφος και κοστίζω περίπου 1500 ευρώ το μήνα μαζί με την ασφάλιση. Πριν δυο χρόνια φώναζα σε μια συνέλευση του Βήματος: «Κατεβήκαμε κάτω 140, θα ανεβούμε πάλι 140, ούτε ένας λιγότερος». Νομίζω πια, θα έχουν μείνει 70. Εγώ είμαι πάλι στη γύρα και σας πουλάω την εργατική μου δύναμη. Αλλά να ξέρετε ότι κάποτε, σύντομα, αυτό θα πάψει να γίνεται και τα δάκρυα της Στεφανίας θα τα πληρώσετε.

Γιατί, ξέχασα να σας το πω: Εμείς θα νικήσουμε.

Είπαν-Μαλβίνα

«Αυτοί οι τύποι, οι μικροαστοί, δε σκέφτονται ποτέ τους να αυτοκτονήσουν γιατί η ζωή τους ανήκει στο Θεό,αλλά στην ουσία, επειδή δεν αποφασίζουν ούτε για τη ζωή τους, ούτε για το θάνατό τους. Είναι αμνήμονες εκεί που τους συμφέρει, αλλά οραματιζόμενοι το μέλλον δε ζουν ποτέ ένα παρόν της προκοπής.

Κάνουν μακροπρόθεσμα όνειρα που, κατά κανόνα, τα προφταίνει ο θάνατος. Χτίζουν ντουβάρια. Αγοράζουν οικοπεδάκια. Δεν ψάχνουν τσάντες, γιατί σπάνια ερωτεύονται και όπως όλοι οι βλάκες, ποτέ δε νιώθουν ανίσχυροι.

Τρέμουν τις υποχρεώσεις, αλλά τελικά παντρεύονται μια υπομονετικιά, αφού την πρήξαν επί χρόνια τόσο, που δε θέλει πια ούτε να τους χέσει. Κάνουν δύο μόγγολα, γιατί “ένα ίσον κανένα”. Ή τρία, αν τα δύο πρώτα είναι κορίτσια. Και βέβαια, τους αρέσουνε πολύ οι βιζιτούδες, τις οποίες πάντα ρωτάνε μετά το πήδημα: “Πώς ξέπεσες έτσι;”

Όχι, δεν έχουν αρκουδάκι οι μικροαστοί. Μόνο σκουπίδια. Σε τρόφιμα, σε ιδέες, σε τρόπο ζωής, σε πράξεις.Την ξέρω απέξω κι ανακατωτά την Αδελφότητα (…). Τρέμει μην πιαστεί κορόιδο και πάντα πιάνεται. Υπεκφεύγει. Στρεψοδικεί. Αναβάλλει. Υποκρίνεται. Ζητάει τα πάντα και δε δίνει τίποτα. Παριστάνει τη Δίκαιη.

Αρνείται τα τεστ πατρότητας για να γλιτώσει τη Διατροφή και πάντα είναι από κοντά ένας μειλίχιος και τίμιος επαρχιακός δικηγοράκος, πρόθυμος να σπιλώσει την άπορη κακομοίρα.

Ο Μικροαστός δε θέλει μπλεξίματα. Γι’ αυτό δε μπορεί να είναι ποτέ επαναστάτης, άρα παλικάρι. Δεν είναι αντιπαθής σαν υπέρμετρος, είναι σιχαμένος σαν πλαγιοδρόμος. Νομίζει πως είναι διπλωμάτης και πως λύνει γόρδιους δεσμούς, στην ουσία όμως ξεμπερδεύει μόνο τον εαυτό του  και τρελαίνει όλο τον κόσμο γύρω του.

Κανείς δεν είναι πιο επικίνδυνος από αυτά τα ήσυχα, μειλίχια ανθρωπάκια, τους μικροαστούς».


Απόσπασμα από το άρθρο Βλέπει τσόντα ο Πρόεδρος; (Περιοδικό 01, 1995)
http://www.doctv.gr/page.aspx?itemID=SPG4412

Είπαν-Κάρλο Τζουλιάνι Γ.Παπαδόπουλος-Τετράδης 29/7/2001

"Με δυο σφαίρες στο κεφάλι πυροβολήθηκε η θέληση των Ανθρώπων να αντισταθούν στην πολιτική του διαρκούς κέρδους. Θανατώθηκε προς στιγμή μέσα απ' το άψυχο σώμα του 23χρονου Κάρλο Τζουλιάνι, που αφού εκτελέστηκε εν ψυχρώ από τους δούλους, των κυρίων που ζουν στα παλάτσα, ξανασκοτώθηκε από τις ρόδες του τζιπ, που πέρασε από πάνω του για σιγουριά. Οτι δεν θα ξανασηκωθεί να τους πετάξει τον πυροσβεστήρα, φωνάζοντάς τους κατάμουτρα την Αλήθεια που φρικιάζουν ν' ακούσουν. Οτ' είναι τυλιγμένοι με πανοπλίες παλιάτσικες, σηματάκια, κορδονάκια, φιγουρατζίδικα εξαρτήματα μιας αποκριάς που κορδώνεται μπροστά στον καθρέφτη, και προσπαθεί να ντύσει το μηδέν με κάτι που να το κάνει μισό, έστω, ένα. Αλλά ο τρόμος παραμένει. Ζωγραφισμένος στις πανοπλίες που μαρτυρούν τη γύμνια. Εξοπλισμοί στο κεφάλι για προστασία από όπλα που κανείς ποτέ διαδηλωτής δεν έχει. Εξοπλισμοί στο σώμα για προστασία από όπλα, που κανείς ποτέ διαδηλωτής -ούτε οι ακραίοι- δεν έχει. Εξοπλισμοί στα πόδια για προστασία από όπλα, που κανείς ποτέ πολίτης -ούτε οι ακραίοι- δεν έχει. Εξοπλισμοί στα χέρια για προστασία απ' τις πέτρες και για απάντηση στις πέτρες σφαίρες, χημικά, ραβδιά, για έναν πόλεμο, που κανείς διαδηλωτής δεν άνοιξε με όπλα.Ενας κινούμενος τρόμος, τρομοκρατημένος, φοβισμένος μέχρι τη ραχοκοκαλιά, ένα κινούμενο καθοδηγούμενο εκπαιδευμένο να κινείται από ένα μόνο ένστικτο: το φόβο. Αυτόν που του εμπνέει ο καλογυαλισμένος κύριος με το κουστούμι μέσα στην απαστράπτουσα λιμουζίνα που παριστάνει τον εκπρόσωπο του λαού. Κι αυτός, ένα φοβισμένο ανθρωπάκι, με ξεχωριστή αντρειοσύνη όταν απέναντι κουνάει το δάχτυλο στον αφελή, αμόρφωτο, εκβιαζόμενο απ' την ανεργία της κόρης ψηφοφόρο, αλλά πρόθυμο ταραγμένο οσφυοκάμπτη, όταν του κουνήσει το δάχτυλο το πραγματικό αφεντικό, που κρύβεται -ή δεν κρύβεται- πίσω από την αναπαυτική πολυθρόνα των μπίσνες. Των κάθε είδους μπίσνες. Από αυτές που πωλούνται ως δημόσιο συμφέρον μέχρι εκείνες που βαφτίζονται εθνικό συμφέρον, κοινοτικό συμφέρον, διεθνής εικόνα, παγκόσμια ισορροπία νέα τάξη πραγμάτων, που είναι τόσο παλιά όσο παλιός είναι και ο πρώτος πρωτόγονος που αμφισβήτησε τη γεροντοκρατία των σπηλαίων. Οταν με ρωτάνε το ίδιο πάντα ερώτημα, σκέφτομαι την ίδια πάντα απάντηση. Θυμάσαι στις παλιές φτωχικές γειτονιές πόσο κοντά, πόσο ζεστά ήταν οι άνθρωποι μεταξύ τους; Πόσο συχνά γελούσαν, τραγουδούσαν, κλαίγαν αντάμα, εμπιστεύονταν τον μπακάλη, ελέγχανε τον μανάβη και τον φούρναρη; Θυμάσαι πόσο αφεντικά ήταν του σπιτικού τους;Κοίταξε γύρω σου. Κοίτα τον εαυτό σου, το σπίτι σου. Και μέτρα. Κοίταξε τον πατέρα σου και τη μάνα σου. Και ρώτα μια νύχτα ειλικρινά το μέσα σου. Σαν αφεντικό του εαυτού σου και της φαμίλιας σου, σαν ελεύθερος άνθρωπος να διαλέγεις, να ορίζεις την τύχη σου, σαν ευτυχισμένος, γεμάτος, πλήρης άνθρωπος, είσαι μπροστά ή πίσω απ' τους γόνους σου;Και μέτρα και το ποσοστό της ευθύνης που σου αναλογεί, που αναλογεί στον καθένα μας για το πιο μεγάλο έγκλημα που διαπράττουμε κάθε μέρα, κάθε στιγμή σε βάρος της ίδιας μας της ζωής: Ανεχόμαστε. Αδιαμαρτύρητα. Υποτελικά. Αβουλα. Ανεχόμαστε. Αυτό είναι το όπλο των εκμαυλιστών μας. Οτι ανεχόμαστε. Γι' αυτό καθείς που δεν ανέχεται είναι απειλή μεγάλη. Γι' αυτό ο Τζουλιάνι, και κάθε Τζουλιάνι έπρεπε να πεθάνει. Και να συνθλιβεί για σιγουριά. Οσο πιο πολύ τον πατάτε, τόσο πιο βαθιά φυτρώνει στο χώμα. Κι όσο πιο βαθιά φυτρώνει, τόσο πιο μεγάλο γίνεται το λουλούδι του. Κάρλο Τζουλιάνι, σε έσπειρε όπως πάντα το χέρι του θεριστή. Και σε ποτίζουν όπως πάντα τα δάκρυα των άδολων Ανθρώπων. Θα γίνεις το άνθος μιας ακόμη καλλιέργειας. Στα χωράφια απ' όπου παίρνουμε τον καρπό της Ελπίδας. Για ένα καλύτερο αύριο."

Είπαν-30

Παλίρροια

Λιγνό απόβραδο στο σκάμμα της Κυριακής
είσαι πενήντα ετών
αύριο
έχεις
σχολείο
(Γιώργος Πρεβεδουράκης,
στιγμιόγραφο, εκδοσεις Πλανόδιον 2011)




Τι μπορεί να περιγράψει ένας αριθμός; Ποιες εμπειρίες, ποια βιώματα και ποια άγχη συνοψίζονται, λίγο πριν, λίγο μετά τον αριθμό 30; Τι μοιραζόμαστε; Τι φεύγει; Τι πλησιάζει;
-Απλά μεγαλώνουμε, αυτό είναι όλο. Πάντα γινότανε και πάντα θα γίνεται. Κάθε εποχή, κάθε φορά το ίδιο είναι.
Κι όμως, δεν είναι το ίδιο.
Η ηλικία των 30 στην Ελλάδα της κρίσης μας μιλά για τον διαψευσμένο μέλλοντα του παρελθόντος μας, για την ενατένιση ενός ορίζοντα που πνίγηκε στα επιτόκια, τα χρεολύσια, τους δείκτες της καθόδου. Μας μιλά για μια παρατεταμένα κλεμμένη ενηλικίωση. Στην Ελλάδα της κρίσης η ηλικία αυτή μασάει πράσινο και φτύνει μαύρο.
Ζούμε φρακαρισμένοι ανάμεσα σε μια βιολογία που σπρώχνει την ηλικία μπροστά, με τρόπο σταθερό και απόλυτο και μια πραγματικότητα που την τραβάει απότομα πίσω επιβάλλοντας παύση. Γιατί η ανεργία του 60% δεν σημαίνει απλά έλλειψη δουλειάς, δεν ξηλώνει απλά τις όποιες τσέπες ζορίζοντας τη μέρα και τη νύχτα. Είναι η γόμα που σβήνει την όποια γραμμή αφετηρίας, φορτώνει βαρίδια στην όποια τυφλή αναμονή, ζωγραφίζει το ξερίζωμα του εαυτού και των γύρω.
-Τα γραφεία της εταιρείας έκλεισαν. Η Ελένη θα φύγει. Της έδωσαν δουλειά στα κεντρικά στο Λουξεμβούργο. Θα πάει. Εδώ τι να κάνει;
-Και συ;
-Ίσως να πάρω άδεια σε λίγους μήνες. Θα δούμε.
Και ενώ αραιώνουν τα μαλλιά και πληθαίνουν τα σφραγίσματα, οι φίλοι σηκώνουν τα τηλέφωνα όλο και πιο αραιά ακόμα πιο αραιά τηλεφωνούν. (-Πρέπει να φύγω ξυπνάω χαράματα). Το σώμα λασκάρει, τα βράδια μικραίνουν, πού βρέθηκαν όλοι αυτοί οι νεότεροι και τι είναι αυτό που νυχτώνει; Πού βρίσκεται ο κόσμος που θα σου δινόταν; Δόθηκε τελικά κοψοχρονιά σ' έναν συλλέκτη, αγορασμένος σ’ ένα κατάστημα με μεταχειρισμένα. Και ο φίλος που περιπλανήθηκε σε νοίκια, ταξίδια, σπουδές έξω, ευρύχωρα όνειρα και απόλυτες διατυπώσεις, γυρνά πίσω στο παιδικό δωμάτιο στο σπίτι των γωνιών. Το παιδικό κρεβάτι όλο και μικραίνει, ενώ κανείς δεν μεγαλώνει.
Γερνάς σημαίνει συνηθίζεις στο να θυμάσαι. Πια η ανάμνηση πάει αγκαλιά με την αθωότητα, εξιδανικεύει, μεταμορφώνει σε γλυκό γεγονός την παλιά κάθε μέρα. Και συ πιάνεις τον εαυτό σου να χαζεύει φωτογραφίες, να ψάχνει παλιές παιδικές σειρές στα διαδίκτυα, να αναμασά παλιά, πολύ παλιά, αστεία. Και θυμάσαι πόσο απάτητοι έμοιαζαν τότε οι πρώτοι δρόμοι και τον ενθουσιασμό για κάτι το οτιδήποτε, και πως τα ποτήρια γεμίζαν με το τίποτα –τώρα καταπίνουν λαίμαργα την υπερβολή– και τις νύχτες που ξέχασες το όνειρο ξεσκέπαστο και τώρα ξυπνάει παγωμένο. Στην παλινδρόμηση των ηλικιών το εκκρεμές χτυπάει πάντα στα 30, πάνω απ την παλίρροια των ετών.
[Η Χριστίνα παράτησε να διαβάζει το άρθρο σε αυτό ακριβώς το σημείο. Την πήραν τηλέφωνο για μία θέση. Πωλήτρια αρωμάτων σε αλυσίδα καταστημάτων. Ίσως αύριο να χει δουλεία. Η Χριστίνα που τέλειωσε τη φιλοσοφική και ένα μεταπτυχιακό σε κάποια Σορβόνη.]
Η κρίση βαθαίνει και συ πάτησες τα 30. Για πολλούς σαν και σένα το άγχος της ηλικίας και το άγχος της γύρω κατάστασης χτυπούν στην ίδια ταχυκαρδία. (Κοιτάς τους γύρω σου συγγενείς, γονείς, αγνώστους μιας μεγάλης ηλικίας και σκέφτεσαι: ας μην τρελαθούμε δεν είναι αυτό γερατειά, έχει δρόμο. Ναι έχει δρόμο, μα είναι τα γερατειά της παιδικής ηλικίας.) Και οι μέρες περνούν κλέβοντας ίντερνετ, κλέβοντας βιβλία, κλέβοντας χρόνο. Κατεβαίνουμε ακόμα σε πορείες, παθιαζόμαστε ακόμα σε κουβέντες, επαναλαμβάνουμε τις πρόχειρες ιεροτελεστίες της συνήθειας. Συνηθίζουμε αυτό το «ως εδώ όλα καλά, ως εδώ όλα καλά». Άλλοι προχωρούν και άλλοι μένουν πίσω. Άλλοι στήνουν οικογένειες, άλλοι πρόλαβαν να τις διαλύσουν. Οι περισσότεροι ελπίζουμε, φτιάχνουμε, περιμένουμε, χαμογελούμε διακριτικά. Άλλοι απλά μοιράζονται τα τραπέζια. Δίπλα σου ακούς: «Μην ζητήσεις τίποτα, τίποτα από αυτούς. Κουτσά στραβά μεταξύ μας. Μαζί θα το προσπαθήσουμε. Μην τους αφήσεις να σου πουν τι θα κάνεις.» Και έρχονται μπροστά σου λίγοι στίχοι που έγραψες ή διάβασες, -δεν έχει διαφορά, δεν έχει σημασία-:
«Στέκει εκεί και κάθε μία ώρα μου υπενθυμίζει πως δεν έχω πολύ χρόνο. Και 'γω περιπλανιέμαι σε ένα σπίτι που όλο μεγαλώνει,
σταματώντας για λίγο, κάθε τόσο,
συνεχίζοντας για λίγο, κάθε τόσο.
Έτσι, προχωρούμε όλοι εμείς, άνθρωποι και σκιές, τρυπημένοι από το χρόνο. Βυθομετρώντας τις επιφάνειες, δωροδοκώντας τις λέξεις, εξετάζοντας εκεχειρίες. Όλοι εμείς, που βγήκαμε από τη σκιά για να βρούμε το σκοτάδι.»
(Σημασία έχει να δεις τι θα κάνεις με το χρόνο που σου δόθηκε. Και όπως και να χει, μην τους αφήσεις να σου πουν τι θα κάνεις.)

http://tsalapatis.blogspot.gr/

Είπαν- Πέριξ των αρχών του ’80 ― εγώ; εμείς;

Δεν δουλεύουμε, λιγοστεύουμε. Μέσα μας, λιγοστεύουμε. Φεύγουμε, ερχόμαστε, αναπολούμε, ερωτευόμαστε ―πάλι―, μαλώνουμε. Τίποτα· τίποτα· τίποτα. Κι όμως, ονειρευόμαστε. Κι όμως, παλεύουμε, έστω μόνο μέσα μας, με το γαμημένο το αύριο.



Πηγή: http://www.lifo.gr/team/readersdigest/26474


Εμείς, που γεννηθήκαμε πέριξ των αρχών της δεκαετίας ’80, δεν έχουμε ζήσει τίποτα. Ζήσαμε, όμως, το τίποτα. Κι ούτε που το καταλάβαμε.

Ειπαν-E.Filipou

Στην Ανάσταση θα σε φιλήσουν - με γλώσσα- γιατί η ανάγκη για λίγο κρέας έχει πλημμυρίσει τα κεφάλια τους. Εσύ κρατά τη λαμπάδα σου ίσια και ρίξε φως μπροστά.Δες το καυτό κερί να λιώνει και να στάζει πάνω στη μάπα της βασίλισσας της νύχτας.Σημάδεψε με τη φλόγα αυτούς με τ'άσπρα ρούχα τα λινά και κάψ΄ τους. Κάποιοι κλείνουν τ'αυτιά τους και κάνουν πως φοβούνται τους κρότους ενώ αυτό που φοβούνται πραγματικά είναι το τέλος της αγάπης. Η μυρωδιά του καμένου μαλλιού και ο ήχος του τακουνιού στο χαλίκι θα πλημμυρίσουν την εξοχή και λίγο πριν κάτσεις να φας,τσούγκρισε ένα αυγό. Χάσε. Αύριο θα σου χαϊδέψουν τα μαλλιά χέρια λαδωμένα από αρνί σούβλας,θα σε ζεστάνουν χνότα που μυρίζουν κρασί με κόκα κόλα,θα σε πατήσουν μοκασίνια γεμάτα λάσπες και θα χωθούν στις χούφτες σου παλάμες ιδρωμένες για να σε τραβήξουν να χορέψεις.Μη χορέψεις. Κάτσε στην καρέκλα σου και κοίτα προσεκτικά το ασπράδι του αβγού που έχει γίνει ροζ από την κόκκινη μπογιά,το σημάδι που αφήνει ο τσιμεντόλιθος στους κώλους των ανθρώπων που σουβλίζουν το αρνί, πέντε χοντρά δάχτυλα να χαϊδεύουν μια κοιλιά γεμάτη ψιλοκομμένα εντόσθια,το μουσταρδί ήλιο.

words of others: Πως να γίνεις ένας πολύ καλός συγγραφέας

Πρέπει να γαμήσεις ένα αρκετά μεγάλο αριθμό γυναικών

όμορφων γυναικών

και να γράψεις μερικά ανεκτά ερωτικά ποιήματα.



Και μην σε απασχολεί η ηλικία σου

και τα νέα ταλέντα



Πίνε απλά περισσότερη μπύρα

και να επισκέπτεσαι τον ιππόδρομο

μια φορά την εβδομάδα τουλάχιστον

και αν γίνεται

κέρδιζε κι όλας.



Είναι δύσκολο να μάθεις να νικάς

ο καθένας μπορεί να γίνει ένας καλός χαμένος



Και μην ξεχνάς τον Μπραμς σου

και τον Μπαχ σου

και τη μπύρα σου



Μην σκοτώνεσαι στη δουλειά



Να κοιμάσαι ως το απόγευμα

Απόφευγε τις πιστωτικές κάρτες

ή πλήρωνε τα πάντα στην ώρα σου



Να θυμάσαι ότι σε αυτόν τον κόσμο

κανένας κώλος δεν αξίζει περισσότερο από $50

(σε ισοτιμίες του 1977)



Αν έχεις τη δυνατότητα να αγαπήσεις

αγάπα τον εαυτό σου πρώτα

αλλά να είσαι πάντοτε προετοιμασμένος για το ενδεχόμενο

της ολοκληρωτικής ήττας

-ανεξάρτητα από το αν θα είναι δίκαιη ή άδικη



Μια πρώιμη γεύση από τον θάνατο δεν είναι απαραίτητα

κάτι κακό



Μείνε μακριά από εκκλησίες και μπαρ και μουσεία

και σαν την αράχνη

να είσαι υπομονετικός



Ο χρόνος είναι το καθενός ο σταυρός

κι ακόμα

η εξορία του

η ήττα του

η προδοσία του



Όλα αυτά τα σκουπίδια



Μείνε με τη μπύρα



Η μπύρα είναι το διαρκές αίμα



Ο διαρκής έρωτας



Πάρε μια μεγάλη γραφομηχανή

κι όπως τα βήματα πηγαίνουν πάνω-κάτω

έξω από το παράθυρο σου



Ετσι να βαράς αυτό το μαραφέτι

Βάρα το με δύναμη



Κάντο να είναι σα μάχη βαρέων βαρών

σαν τον ταύρο μόλις μπαίνει στην αρένα



Και να θυμάσαι τα παλιόσκυλα

που το πάλεψαν γερά

τον Χέμινγουεϊ, τον Σελίν, τον Ντοστογιέφσκι, τον Χάμσουν



Αν νομίζεις ότι αυτοί δεν τρελάθηκαν

σε τενεκεδένια δωμάτια

όπως εσύ τώρα



Χωρίς γυναίκες

χωρίς φαΐ

χωρίς ελπίδα



Τότε δεν είσαι έτοιμος



Πιες κι άλλη μπύρα

Υπάρχει χρόνος



Κι αν δεν υπάρχει

και πάλι δεν πειράζει





Τσαρλς Μπουκόφσκι

σε μετάφραση Γ.Α

Είπαν-Γιώργου Ιωάννου, από τη συλλογή “Η σαρκοφάγος” (1971)

Τα κεφάλια



Μπαίνοντας εκείνο το βράδυ στο δικηγορικό γραφείο του φίλου μου, με χτύπησε μια πολύ βαριά βρώμα. Μέσα, ένας γεροδεμένος μα μεγαλούτσικος στα χρόνια χωρικός κουβέντιαζε ζωηρά μαζί του για κάποια μάλλον κτηματική υπόθεση. Έμοιαζε παλιός πελάτης.

Κάθισα στον προθάλαμο κι άνοιξα την εφημερίδα. Όμως η ανεξήγητη βρώμα ήταν ανυπόφορη. Κοίταξα το ταβάνι, τους τοίχους, μήπως είχε σπάσει καμιά σωλήνα απ’ αυτές που κατεβάζουν τις βρωμιές, μα δε φαινόταν τίποτε. Όλα λευκά και πεντακάθαρα. Έφτασα στο σημείο να φέρω στη μύτη μου ακόμα και την εφημερίδα, που ήταν ν’ ανοίγει η καρδιά σου, σωστός μπαχτσές: μάχες, τουφεκισμοί, συλλήψεις, προδοσίες, αποκηρύξεις και φυσικά μπόλικες δηλώσεις πολιτικών αρχηγών. Ένα νέο, πάντως μας αφορούσε ιδιαίτερα: μες στη βδομάδα θα περνούσαν απ’ τους κεντρικούς δρόμους μας τους αιχμάλωτους αντάρτες, που λίγες μέρες πριν είχαν βομβαρδίσει την πόλη μας με κανόνι. Προαναγγέλλονταν άγρια αποδοκιμασία.


Καθώς διάβαζα αυτά, τέλειωσε μέσα η ακρόαση κι ο χωρικός βγαίνοντας σήκωσε απ’ τη μισοσκότεινη γωνιά ένα μικρό σακί που είχε εκεί αφημένο. Βρωμοκόπησε ο τόπος. Εδώ λοιπόν ήταν η πηγή της βρωμιάς. Ο φίλος δε βαστάχτηκε, τον ρώτησε για το περιεχόμενο. Κι αυτός με το φυσικότερο ύφος μας είπε: «είναι τα κεφάλια δυο συγχωριανών μου. Τα πηγαίνω στο χωριό να τα στήσουμε στην πλατεία. Θα περάσει όλο το χωριό να τα δει και να τα φτύσει. Θα σας τα έδειχνα, μα είναι τυλιγμένα σε εφημερίδες».

Μόλις γκρεμοτσακίστηκε, ανοίξαμε τα παράθυρα και πήραμε δρόμο. Γυρίζαμε στην παραλία πάνω κάτω σαν τρελοί. Δε μιλάγαμε καθόλου, ούτε καν κοιταζόμασταν. Ύστερα μπήκαμε σε μια ταβέρνα και γίναμε στουπί στο μεθύσι. Κερνούσε ο φίλος απ’ τα λεφτά που είχε εισπράξει προηγουμένως. Εγώ δεν έβγαζα ακόμα χρήματα, κόντευα όμως. Ήμουν φοιτητής, άνθρωπος του Μέλλοντος, όπως μας ξεγελούσαν διάφοροι σιχαμεροί και τότε.

Ειπαν- thanx

“‎”Να πετάξουμε μπογιές.

Να γδύσουμε παπάδες.
Να πειράξουμε αγνώστους.
Να ενοχλήσουμε τον μαλακα γείτονα.
Να κάνουμε πάρτι μέσα σε εκκλησίες.
Να κάνουμε πρωινές συναυλίες μέσα
σε δημόσιες υπηρεσίες.
Να παίξουμε μπουγέλο μέσα στα εμπορικά κέντρα.
Να καταστρέψουμε ότι μας καταστρέφει.


Να γεμίσουμε ο ένας τον άλλον.

να πατσαβουριαστουμε.
Να φιληθούμε μέχρι
να πνιγούμε από ασφυξία.
Να μιλήσουμε μέχρι
ο ένας να αποκτήσει την χροιά φωνής
του άλλου.
Να μη μας λείπει ο εαυτός μας.
ούτε οι άλλοι.
Γαμωτο.

Είπαν-Αγάπη ρε μουνιά

Στο τρένο. Μπαίνει το πιο όμορφο κοριτσάκι του κόσμου. Φωτεινό, καθαρό πρόσωπο, το μαλλί σε περιποιημένη πλεξούδα. Το χαμόγελό του σκάει τρυφερά και αδυσώπητα φυσικά, σε κάνει να θες να βάλεις τα κλάματα. Του λείπουν δύο δόντια μπροστά, σημάδι υγείας, σημάδι παιδικότητας. Η ομορφιά του δεν χαλάει. Ούτε κι όταν απλώνει το χέρι για λίγα ψιλά, πάντα διακριτικά· με συστολή, με σιγουριά. Δεν επαιτεί, μόνο ομορφαίνει αυτούς που κοιτάζει. Πίσω έρχεται η αδερφή του, λίγο μεγαλύτερη, παίζει μια ήσυχη μελωδία στο ακορντεόν, αναταράζοντας μια αδυσώπητα φυσική μελαγχολία, κουρδισμένη σ'ένα καθημερινό μινόρε. Δεν παίζει τέλεια, παίζει με δυσκολία· σημάδι υγείας, σημάδι παιδικότητας. Η στιγμή είναι εκεί, υπάρχει. Η απόσταση ανάμεσα Αττική και Βικτώρια μεγαλώνει. Γίνεται τραγούδι, γίνεται χαμόγελο. Γίνεται ομορφιά του κόσμου.

Για λίγο, απογειώνομαι. Δεν υπερβάλλω. Το νιώθω πως αφαιρούμαι, αιωρούμαι, κλέβω εκατοστά, κλέβω χρόνο. Μουσική στην πόλη που μισεί τη μουσική, που την πνίγει όπως μπορεί. Βικτώρια. Ανοίγει η πόρτα και τα κορίτσια κινούν για να ομορφύνουν το επόμενο βαγόνι. Το θλιβερό ισοκράτημα του ανήλιαγου βίου γρήγορα επιστρέφει, στης κατήφειας το σκοπό. Είναι ένα άλλο μινόρε, το μινόρε της χρυσής αυγής. Σου'ρχεται με βία στο μυαλό όλη η ασχήμια της εβδομάδας, οι σκατόψυχοι λαϊκοί τραγουδιστές, οι ξασμένες θεούσες τραγουδιάρες της επαγγελματικής ορθοδοξίας, οι ανήθικες τηλεπερσόνες που κρώζουν μίσος μέσα από τα κουφάρια τους, οι κωμικοτραγικοί καμποτίνοι της δημοσιολαγνικής συνάφειας, οι ξεπεσμένοι ανέστιοι σαββόπουλοι που δεν έχουν πλέον μελωδίες, παρά μόνο λύσεις και προτάσεις· προτάσεις για έναν καλύτερο κόσμο όπου οι ξένοι θα δουλεύουν για σένα, όπου οι ξένοι θα'ναι πάντα ξένοι, η γυάρος θα'ναι πάντα γυάρος, φίλος δεν θα υπάρχει, μόνο ξένος, θα είναι μόνο ξένοι, θα είναι ξερονήσια, θα είναι χωρίς ζωή. Ξενονήσια· χωρίς φίλους.

Σου'ρχεται με βία στο μυαλό η σκοτεινιά των ημερών, των ημερών που ξημέρωσαν άγριες νύχτες, μαχαιρώματα στον διπλανό, ανήλιαγες πράξεις, ανήλιαγα μυαλά, οι ιππότες του ζόφου, οι ιερολοχίτες του ψεύδους, τα χρύσαυγα κατακάθια της μηδέν παραγωγής, του caps lock πνεύματος και της ανορθόγραφης μαγκιάς, όλη η ασχήμια που έχει κατακαθίσει στη μέρα σου και στην τρώει λίγο λίγο, σε τρώει λίγο λίγο, σου λέει να είναι μαύρη η μέρα σου και σου σφυρίζει στης κατήφειας το σκοπό, σου λέει καρκίνος, σου λέει δεν υπάρχει ομορφιά του κόσμου, δεν υπάρχει κοριτσάκι, δεν υπάρχει ακορντεόν, δεν υπάρχει μουσική, είναι αλλοδαπό, είναι λαθραίο, είναι θύμα, είναι πρόβλημα, είναι θέμα, είναι να γυρίσεις από την άλλη και να κοιτάξεις τη δουλειά σου, να μην διαλυθείς από τη μελωδία του, να μην κολλήσεις το χαμόγελό του για ήλιο στο μέτωπό σου, εκεί που πλέον έχουν φυτρώσει δόντια.

Μόνο αγάπη ρε μουνιά. Μόνο αγάπη. Κι ένα κονσερβοκούτι για τον καθένα σας φυλαγμένο, για όταν θα έρθει η ώρα. Για όταν θα ξεκουρδιστεί ολότελα το καθημερινό μινόρε. Για όταν δεν θα μου φτάνει η ομορφιά για να εξηγήσω τον κόσμο· για όταν δεν θα μου φτάνει η ομορφιά που του δίνει σχήμα. Για όταν δεν θα είναι αρκετό ένα ακορντεόν να ξεπλένει τη γλίτσα σας.

Για όταν θα καταφέρετε να σωπάσω μέσα μου την ομορφιά του κόσμου.

http://blog.costinho.gr/ΟΛΑ-ΤΑ-ΛΙΠΑΡΑ/ζαχαρωτά/138-train

Είπαν-Μπάσταρδο κείμενο, ο πατέρας πήγε για τσιγάρα...

Η δυνατότερη κραυγή είναι βουβή, σαν προσευχή.
Ονείρων ρέκβιεμ, λειψό, δίχως αρχή.
Τη νύχτα που έφυγες δεν εξημέρωσε. Σκοτάδι πότησε όλη την οικουμένη.
Με βρήκα ξάπλα κάπου στην Ανταρκτική, με τρεις τσιγγάνους Εσκιμώους σ΄ένα ιγκλού και έναν χίπι πιγκουίνο που ασθμαίνει.
Μα εγώ ούτε λέξη δεν αρθρώνω σε κανένα.
Η δυνατότερη κραυγή είναι βουβή σαν προσευχή, κι έτσι οι γύρω μου κατάλαβαν και ξέρουν, πως έτσι κλαίω για τα χρόνια τα χαμένα.
Χωρίς εσένα.
Ο πιγκουίνος με λυπάται από αγάπη, μα όλοι οι άλλοι με αγαπούνε από λύπηση. Εγώ αγαπάω τον πιγκουίνο από όλους πιότερο, απ' της θαλάσσης τ' ανοιχτά και τα βαθιά μου.
Μα όχι από σένα - ψυχοτρόπων ισχυρότερο, θαυμάτων θαύμα και αριστερή γροθιά μου.
Με σφυρηλάτησες με αμόνι και φωτιά, μ' έλουσες φως με τα δυο μάτια σου τα πύρινα. Κι έτσι γεννήθηκα σπαθί για παραμύθια.
Σαν μια κουβέντα μεθυσμένου που δακρύζει. Ψεύτικη αλήθεια.
Όχι, μη φεύγεις τώρα που' ρθες εδώ κάτου, χρόνια χιλιάδες επερίμενα μια λέξη.
Ξέμεινα δύναμη αδύναμη, κενή, το πιο στενάχωρο σκοτάδι πριν να φέξει.
Κρύφτηκα εδώ καταμεσής του πουθενά, κι έκανα έρωτα φτηνό με κάθε τίποτα.
Βορρά εθελούσια για χίλιους άσπρους λύκους και μαύρος πρίγκηπας, νεκρός, σε βράδια ανείπωτα.
Κι όμως ολόρθος να' μαι ξάφνου, εδώ, εμπρός σου.
Αμνός ανήμερος μα ολάκερος δικός σου.
Υπεραστός, λησμονημένος, μα αξεπέραστος.
Ψυχή βαθιά, νοσταλγική και νους αγέραστος.
Με κλωνοποίησα κι ενώ με δολοφόνησα, πήγα στους μπάτσους και κατόπιν με αθώωσα. Για να μπορώ να στέκω πάλι απέναντί σου, κι όσοι θανάτοι κι αν με βρουν, εδώ θε να' μαι.
Όλα είναι κύκλος, στο είχα πει κι είχες γελάσει, όλα είναι κύκλος κι από κύκλο ξεκινάμε.
Έλεγες μοιάζει δαχτυλίδι -μα δες ξανά- είναι θηλιά.
Ξέρω παλεύεις να πεις κάτι, μα δεν βγαίνει ούτε μιλιά.
Γίνε τα χνάρια του προδότη στη βροχή.
Η δυνατότερη κραυγή είναι βουβή, σαν προσευχή.

-Κωνσταντίνος τα βάφεις (μαύρα)-

ερωτευτείτε-Ειπαν

Ερωτευτείτε αυτόν που έγραψε: «Το αληθές απόβαρον ενός ανθρώπου ισούται με τις αγάπες, τον οίκτο και την αηδία που ένιωσε στη ζωή. Δύο μεγάλες αδικίες εγνώρισα: την φτώχια και την ερωτική καταφρόνια.»

Ερωτευτείτε τη διανόηση που δεν δέχεται να πρωταγωνιστήσει, που δεν βγαίνει το μεσημέρι στη ΝΕΤ, που δεν μπερδεύει την μετριοπάθεια με τις ίσες αποστάσεις και την εξαθλίωση με το αναπόφευκτο. Τη διανόηση που πολεμά το αναπόφευκτο, που παθιάζεται, που καίγεται από αγάπη και αγωνία, που βρίσκει τη θέση της όταν ανάβει η μάχη. Τη διανόηση που φτύνει τον κόρφο της όταν την αποκαλείς διανόηση.

Ερωτευτείτε τους τραγουδιστές που δεν πήγαν ποτέ στον Σπύρο Παπαδόπουλο, που δεν ήπιαν στην υγειά μας, που δεν γλέντησαν εκ μέρους μας ένα κάποιο Σάββατο. Ας πιούμε στην υγειά τους

Αυτούς που τραγούδησαν το τίποτα δεν πάει χαμένο φτύνοντας το πιο πικρό σφίξιμο της καρδιάς τους.

Αυτούς που κλαίνε ξαφνικά και δίχως λόγο.

Ερωτευτείτε τα καφενεία του Γκόρπα, τα μπαρ του καλοκαιριού, τα τραπεζάκια έξω, το τάβλι δύο γέρων έξω απ’ τα άδεια μαγαζιά τους, τα σουβλάκια στα σκαλάκια των πολυκατοικιών, τις μπύρες στα δύο και το κορίτσι που περνάει ρίχνοντας λοξές ματιές.

Τα ξυπόλυτα κορίτσια, τα κορίτσια που δεν ποζάρουν, τα κορίτσια του Ιουλίου, των αόρατων νησιών, τα κορίτσια με τα αλατισμένα μαλλιά και την κόκκινη μύτη. Αυτά είναι ο πραγματικός κόσμος, η αλήθεια, το τέλος και η άκρη του νοήματος.

Τους αδύναμους. Δείτε. Η κούτα του άστεγου, το στοίβαγμα του μετανάστη, η αναζήτηση φαγητού στα σκουπίδια, ο απλήρωτος λογαριασμός. Υπάρχουμε και για να αναποδογυρίσουμε αυτό το ασυνάρτητο σύμπαν.

Ερωτευτείτε τους αυτόχειρες των χρόνων που ζούμε. Τρέξτε κοντά τους, απλώστε το χέρι, σταθείτε προσοχή. Αν δεν καταφέρετε να συγκρατήσετε το κορμί τους, πριν αυτό αιωρηθεί οριστικά και αμετάκλητα, κρεμαστείτε μαζί τους.

Αυτόν που έγραψε πρώτος το «οι μπάτσοι είναι παντού, αλλά ο έρωτας μας κάνει αόρατους» και αυτόν που το φωτογράφησε και αυτόν που το έκανε ριτουίτ και αυτόν που χαμογέλασε βλέποντάς το.

Ερωτευτείτε την πληγή του κυνηγημένου ξένου. Το φόβο του ανθρώπου χωρίς χαρτιά. Τη μοναξιά του ανθρώπου που πέρασε μέσα απ’ τις νάρκες και τα κύματα, για να πέσει απ’ το λυσσασμένο μαχαίρι του φασίστα.

Τους διαδηλωτές, που ανεβοκατεβαίνουν την Πανεπιστημίου, φωνάζοντας αλληλεγγύη, φωνάζοντας ελευθερία. Τις ομάδες σε γειτονιές και συνοικίες, που μαζεύουν ρούχα, που μαζεύουν φαγητά, ταινίες, υλικά και ανταλλάσσουν τα πάντα εκτός από χρήματα.

Αυτούς που βαριούνται να μιλήσουν για τη δουλειά ή τα λεφτά. Αυτούς που σου λένε το αγαπημένο τους χρώμα, το τραγούδι της εφηβείας τους, που θυμούνται το πρώτο κορίτσι που φίλησαν με τρυφερότητα και αυτούς που, σαν τον Χόλντεν, όταν λένε καριέρα, εννοούν να προσέχουν τα παιδιά που παίζουν σε ένα τεράστιο γήπεδο κλοτσώντας μπάλες πάνω κάτω και τραγουδώντας στίχους χωρίς λόγια, μόνο λα λα λα.

Τον Ντουρούτι, τον Ηλία Λάγιο και τον κλόουν του Μπελ. Τον Νίκο Καρούζο που πλήρωνε τα ποτά του με αυτοσχέδια ποιήματα σε χαρτοπετσέτες.

Ερωτευτείτε αυτούς που δεν κωλώνουν μπροστά στο ανέφικτο, αυτούς που πιστεύουν στα θαύματα που δεν έχουν εξήγηση, αλλά ούτε θρησκευτική προέλευση, αυτούς που αγαπούν τον ορθό λόγο επειδή υπηρετεί τον άνθρωπο και όχι το ανάποδο και αυτούς που δεν πίστεψαν σε οτιδήποτε ειπώθηκε οποτεδήποτε σε δελτίο ειδήσεων.

Αυτούς που κολύμπησαν νύχτα μεθυσμένοι και αυτούς που πνίγηκαν επειδή δεν άντεξαν τη σκληρότητα του κόσμου.

Ερωτευτείτε την φωνή του Αργύρη Μπακιρτζή, το «Θεέ μου μεγαλοδύναμε» και το παιδί που σφίγγει μια πέτρα στο χέρι, χωρίς να είναι σίγουρο ότι έχει δίκιο. Στα κρυφά, στη σιωπή, είμαστε σίγουροι ότι τουλάχιστον δεν έχει άδικο.

Τον Χρήστο Βακαλόπουλο που έλεγε για τον Αύγουστο του Νίκου Παπάζογλου, «το τραγούδι δεν είναι ερωτικό, αλλά ερωτευμένο». Μην δίνετε σημασία σε οτιδήποτε είναι ερωτικό, αλλά όχι ερωτευμένο.

Την Άννα Καρίνα, την Μόνικα Βίτι, τη σερβιτόρα της διπλανής καφετέριας, την Ροζάριο Ντόσον και όλες τις γυναίκες που έχουν αίμα μπερδεμένο, αίμα που έρχεται από δύο ή τρεις ηπείρους.

Ερωτευτείτε τον πατέρα κάποιου γαμπρού που με το τσιγάρο στο στόμα, μεθυσμένος, χορεύει το ζεϊμπέκικο της Ευδοκίας. Ερωτευτείτε το αχ Παναγιά μου, στο τέλος κάθε τέτοιας μουσικής.

Αυτόν που έγραψε, «μην αγαπάς τον πλησίον, αλλά πλησίασε τον αγαπώντα».

Την πιο μικρή ελιά στην κοιλιά της, τον απογευματινό ύπνο κάτω απ’ το αρμυρίκι ή την καρυδιά, την πιο λεπτή ειρωνεία, το παγάκι, την παρέα που κλαίει γελώντας και τη βουβαμάρα του καταστρώματος της επιστροφής.

Ερωτευτείτε το κορίτσι μου. Κάθε πρωί, κάθεται νυσταγμένη στην άκρη του κρεβατιού με γερμένους τους ώμους και τα χέρια να κρέμονται σαν τεράστιο εκκρεμές. Αυτή η εικόνα είναι η ασπίδα, η μολότοφ και το φωτόσπαθο που κρατάω στη χούφτα μου και με κάνει ιπτάμενο, απίθανο και ανήλικο.

Ερωτευτείτε το κορίτσι που περνάει δίπλα σας εδώ και τώρα.

Ερωτευτείτε.

http://tovytio.wordpress.com/2012/10/03/apo_to_bahar/

R.P.G-Είπαν

"Εvery day that Chip spent grooming the corpse of a dramatically dead monologue was a day in which his rent and food and entertainment expenses were paid for, in large part, with his little sister's money. And yet as long as the money lasted, his pain was not acute".
~~~
Ζωή: αυτό το υπέρτατο παιχνίδι ρόλων.
~~~
Εκεί που υπάρχει Μωάμεθ, δεν υπάρχει ανάγκη για φασισμούς και ναζισμούς. Εκεί που υπάρχει Μωάμεθ, το χώρο του απόλυτου τον καταλαμβάνει το θρησκευτικό.
~~~
Χριστός: αυτός ο παρωχημένος Θεός.
~~~
Φοράω ακόμα τον βαφτιστικό μου σταυρό: είμαι μια ζωντανή αντίφαση.
~~~
Ένα κράμα υπερανασφαλειών και υπερέπαρσης όλοι μας.
~~~
Υπάρχουν στα αλήθεια ισορροπημένοι άνθρωποι ή η ισορροπία του καθενός είναι μια ισορροπία υπόρρητου τρόμου;
~~~
Αγάπα το είδος σου με τα ελαττώματά του.
~~~
Για να ζεις έντονα θα πρέπει να πληρώσεις το τίμημα. Το ίδιο και για να ζεις νωθρά.
~~~
Κάθε βράδυ στον ύπνο όλων σκηνές από άλλη ταινία. Είναι τρέλα που δεν τρελαινόμαστε με αυτό. Είναι μνημειώδης τύφλωση ότι το φαινόμενο του ύπνου έχει προκαλέσει τόσο μικρό σούσουρο στην ιστορία της ανθρώπινης σκέψης σε σχέση με το φαινόμενο του θανάτου.
~~~
Εκείνοι που πουλάνε πικραμένο ήθος, εκείνοι που τους πνίγει δηλαδή η αδικία για το ότι οι υποκριτές περνάνε καλύτερα, εκείνοι που τους πνίγει πάντα μια αδικία.
~~~
Κι ύστερα εκείνοι που πουλάνε ακεραιότητα και παρρησία και ντομπροσύνη στις δημόσιες αγορές, διατηρώντας ιδιωτικά ενεχυροδανειστήρια όπου αγοράζουν σκοτωμένα τιμαλφή. Το τελευταίο δεν είναι σίγουρο ότι σημαίνει κάτι, αλλά όσο πιο θολό ακούγεται κάτι, τόσο περισσότερο εντυπωσιάζει μια κατηγορία ανθρώπων.
~~~
Μου αρέσει να γράφω ρε μαλάκα. Μίσησέ με όσο θες για αυτό. Άλλα δεν μου αρέσουν. Έτυχε να μου αρέσει αυτό.
~~~
Αυτούς που γράφουν μουσική πάλι δεν μπορώ να τους καταλάβω. Έχεις δηλαδή ένα συναίσθημα και το κάνεις μουσική. Πώς γίνεται; Και τι σημαίνει; Σημαίνει κάτι; Ωραία, ωραίο είναι. Πέραν από αυτό; Σημαίνει κάτι ειδικό; Ή η διάκριση είναι ωραίο - άσχημο; Τι σημαίνει μι φα ντο και τι λα σολ σι; Σημαίνουν τίποτα; Παιδευόμαστε με τις λέξεις να βγάλουμε νόημα κι αν δεν βγάλουμε αλίμονό μας, κι εσείς είστε ασύδοτοι. Εντελώς ελεύθεροι από νοήματα και ειρμούς και ακριβολογίες. Δεν είναι ανθρώπινο αυτό. Ο άνθρωπος είναι Λόγος. Είστε πίθηκοι. Οι πίθηκοι του πνεύματος. Σας μισώ.

Φλόγα. Σε έκαψε ποτέ η φλόγα; Κι αν σε έκαψε με τι νομίζεις ότι συνορεύει; Είναι υγιές φαινόμενο η φλόγα; Έτσι σου ΄πανε; Νόσος είναι η φλόγα. Αν θες υγείες, να μένεις μακριά από τη φωτιά.
~~~
Θέλω να κάνω αστεία με τα πάντα. Θέλω να κοροϊδεύω ειδικά αυτά που δεν κάνει να κοροϊδεύω. Ειδάλλως ποιά η αξία; Το αστείο είναι μια ανατροπή. Αν ο χώρος είναι ήδη πρόσφορος για αστείο, τότε δεν ανατρέπεις τίποτα. Αστεία που δεν παίζουν με τα όρια δεν έχουν λόγο ύπαρξης. Είναι λεκτικά γαργαλητά.
~~~
Μόνο κανιβαλίζοντας όσα είναι υπεράνω κανιβαλισμού βγαίνεις από το role play που σου αναλογεί. Ειρωνευτείτε τα πάντα. Τα παιδιά σας, τα αισθήματά σας, τους αντιφασίστες, ό,τι είναι ταμπού.
~~~
Καθόμαστε, περιμένουμε τη νηπιαγωγό. Ένα ζευγάρι γονιών μας προσεγγίζει. Πάνε να πιάσουν κουβέντα. Τι θέλουν από μένα αυτά τα εξωτικά πλάσματα, αυτοί οι άγνωστοι άνθρωποι; Γιατί διακόπτουν με τέτοια βιαιότητα την αφηρημάδα μου; Επενέβην εγώ στη δική τους; Μιλούν και συζητούν όσοι βαριούνται να αφαιρεθούν.
~~~
Ο ύπνος είναι η αφηρημάδα στην πιο ολοκληρωμένη μορφή της. Συμπυκνώνεται και γίνεται όνειρο. Μια ιστορία διαδραματίζεται. Πολλές ιστορίες κάθε βράδυ. Δεν θα τις θυμηθείς ποτέ. Ίσως θραύσματά τους μια στις χίλιες.
~~~
Ξυπνάμε κάθε πρωί και το πρώτο που θυμόμαστε είναι η μία και μόνη ιστορία που ζούμε στο ξύπνιο. Χρόνος, τόπος, άνθρωποι δίπλα, αριθμός χρημάτων στην τσέπη. Φοράμε την πανοπλία του ρόλου μας και υποδυόμαστε αυτόν τον άλλο που είμαστε εμείς.

old-boy.blogspot.gr