Της επανάστασης

Κι ήθελε να της πει για το "συμπυκνωμένο πολιτικό χρόνο" και για την "ιστορική συγκυρία" στην οποία ζούσαν.
Κι ήθελε ακόμα να καταπιεί τα χιλιόμετρα μόνο και μόνο για να τα φτύσει στα πόδια της. "Τίποτα δεν είναι", να της πει.
Κι ήθελε κι ήθελε κι ήθελε... 
Και όσο αυτός μιλούσε, εκείνη τα μάζεψε ένα ένα τα χιλιόμετρα, τα φύσηξε στον άνεμο και χώθηκε στην αγκαλιά του. "Αυτό είναι τα πάντα", του είπε.

Γιατί, ξέρεις τι λένε για τους αληθινούς επαναστάτες, ε; Ότι είχαν να πουν, το έκαναν.


KaPa/Λάμδα

Παλιατζής

παλιά πλυντήρια
(παλιές ενοχές να πλύνουν)
παλιά ποδήλατα
(παλιές αγάπες να ταξιδέψουν)
παλιά ψυγεία
(παλιές πληγές να κρατήσουν)
παλιές σόμπες
(παλιές ιστορίες να πούμε γύρω τους)
παλιές κουζίνες
(παλιό κρασί να ζεστάνουμε)
παλιά στρώματα
(παλιούς οργασμούς να θυμηθούμε)

Όλα τα μάζευε ο παλιατζής (και κάποια άλλα που δεν άκουσα)
Όλα τα φερε πίσω η μνήμη.

Δ.Γ

Σε τροχιά

Κι αν ποτέ δε συγκρουστούμε, θα μείνουν στην ατμόσφαιρα αιωρούμενες οι ιστορίες μας, να πεταχτούν στα μούτρα της εποχής.

Κι αν ποτέ συγκρουστούμε, τα κομμάτια μας θα μαρτυρούν την υγρασία των καιρών που ζήσαμε.

Κρύψε με, μωρέ!

Έβλεπα κάτι παιδιά να παίζουν  κυνηγητό. "Τα προετοιμάζουν για αυτό που θα ζήσουν μεγαλώνοντας", σκέφτηκα για το συγκεκριμένο παιχνίδι και τη διαστρεβλωμένη μορφή που έχει πάρει σ' αυτή την εποχή. Κι ύστερα σε είδα να έρχεσαι από μακριά και ήξερα. 

Τρία-τέσσερα-πέντε "σπιτάκια" φτιάχνει κανείς όσο ζει κι αυτά δεν είναι από τούβλα και μπετά, αλλά από σάρκα, κόκαλα κι αίμα. Είναι τα καταφύγια που μπορούμε να τρέξουμε όταν γύρω γκρεμίζονται τα πάντα. Είναι οι αγκαλιές αυτό που θα μας σώσει. Είναι και η δικιά σου.

Ένας επαναστάτης Ανταίος!

Είχα αποφασίσει να βάλω μόνο μια φωτογραφία. Και μου πήρε αρκετά να βρω την κατάλληλη φωτογραφία. Και όχι, δεν σηκώνει καμιά κούπα, άλλωστε πήρε πολύ λιγότερες από όσες άξιζε, ούτε πανηγυρίζει κάποια από τις ρουκέτες που έστελνε με το δεξί και ήταν ικανές να σκοτώσουν όποιον έβρισκαν στο διάβα τους. Ούτε φυσικά  τις αναρίθμητες στιγμές που έφυγε με σκυμμένο το κεφάλι. Ας βγάλουμε έξω τη φετινή χρονιά, που απλά έπρεπε να κυλήσει για να φύγει, κρύα σαν διαζύγιο. 

Και κρατάω αυτή τη φωτογραφία, που σαν άλλος γίγαντας Ανταίος παίρνει τη δύναμή του από τους φιλάθλους. Δεν τα είχα ποτέ καλά με τις σημαίες, τα σύμβολα κι όλα αυτά, αλλά σε μια εποχή που σε θέλει να ξεχνάς, μια εποχή που κυνηγάει σύμβολα και συμβολισμούς, σε μια εποχή που όλα είναι επαγγελματικά, ο Τζέραρντ ήταν ένα σκουπιδάκι στα μάτια του comme il faut. 

Κι σήμερα, μπροστά σε εκατομμύρια μάτια  που σαν Ανταίος θα κόψει τα πόδια του σε ζωντανή μετάδοση, μόνο και μόνο για να κάνει λίγα βήματα ελευθερίας, σήμερα είναι η μεγαλύτερη στιγμή του Στίβεν Τζέραρντ!

Καλή αντάμωση! 

Τα χρόνια της κοινής ησυχίας

Το 2015, τα ουρλιαχτά της μάνας του Φύσσα καλύπτονται από μια γαμημένη νορμαλιτέ, βαριά και υπόκωφη σαν 5 χρόνια κοινής ησυχίας.

1 ΚΛΙΚ και 2 ΜΑΧ αριστερά

Αν υπάρχει μια γενιά χειρότερη από αυτή του πολυτεχνείου, είναι η επόμενη. Η "δίχως κατοχή και πείνα", αυτή που έκανε παντιέρα της την σεξουαλική απελευθέρωση και επανάστασή της το (κακό της) γαμήσι.

Αυτοί που όταν τελείωσαν οι εποχές του MAXιμαλισμού, σώπασαν τα ΚΛΙΚ των φωτογραφικών και τελείωσε η βενζίνη της Ουισκάρας, πήραν τα φουσκωμένα τους ΕΓΩ και ένα μολύβι και τα ανακάτεψαν με την επανάσταση, πουλώντας φανταχτερές λεξούλες για να συνεχίσουν να γαμάνε, κάνοντας εν τέλει την επανάσταση σαν τα κακά τους, ανεπαρκή, γαμήσια. Σαν την κακιά τους, ανεπαρκή αφήγηση, σαν την κακιά τους, αδιάφορη εποχή. 

Λες κι η πέτρα η μολότωφ, το χέρι του συντρόφου στην αλυσίδα πιάνεται όπως πιάνουν τον πούτσο ή το μουνί τους και λες και ο έρωτας τον οποίο κοιτούσε κατάματα ο άνθρωπος μέχρι να ρθει η ώρα τους έχει καμιά σχέση με τα αδηφάγα γαμήσια επιβεβαίωσής τους. 

Λες και οι Τατσόπουλοι έχουν σχέση με τους Λειβαδίτηδες

Λέξεις κενές περιεχομένου. Σαν το "σοσιαλιστικό" στο ΠΑΣΟΚ.