Well, its a blog of insane thoughts..thoughts of smoke and alcohol. Its the blog of a fake plastic android, dont let it fool you, it has already fooled himself several times,and as a punishment he has to live with himself. Ένα blog παρανοικών σκέψεων..σκέψεις παράγωγες καπνού και αλκοόλ. Έιναι το blog ενός ψεύτικου, πλαστικού ανδροειδούς. Μη τον αφήσετε νας εξαπατήσει. Έχει ήδη εξαπατήσει τον εαυτό του αρκετές φορές και σαν τιμωρία ζει μαζί του.
Don Quixote
16.5.15
25.4.15
1 ΚΛΙΚ και 2 ΜΑΧ αριστερά

Αν υπάρχει μια γενιά χειρότερη από αυτή του πολυτεχνείου, είναι η επόμενη. Η "δίχως κατοχή και πείνα", αυτή που έκανε παντιέρα της την σεξουαλική απελευθέρωση και επανάστασή της το (κακό της) γαμήσι.
Αυτοί που όταν τελείωσαν οι εποχές του MAXιμαλισμού, σώπασαν τα ΚΛΙΚ των φωτογραφικών και τελείωσε η βενζίνη της Ουισκάρας, πήραν τα φουσκωμένα τους ΕΓΩ και ένα μολύβι και τα ανακάτεψαν με την επανάσταση, πουλώντας φανταχτερές λεξούλες για να συνεχίσουν να γαμάνε, κάνοντας εν τέλει την επανάσταση σαν τα κακά τους, ανεπαρκή, γαμήσια. Σαν την κακιά τους, ανεπαρκή αφήγηση, σαν την κακιά τους, αδιάφορη εποχή.
Λες κι η πέτρα η μολότωφ, το χέρι του συντρόφου στην αλυσίδα πιάνεται όπως πιάνουν τον πούτσο ή το μουνί τους και λες και ο έρωτας τον οποίο κοιτούσε κατάματα ο άνθρωπος μέχρι να ρθει η ώρα τους έχει καμιά σχέση με τα αδηφάγα γαμήσια επιβεβαίωσής τους.
Λες και οι Τατσόπουλοι έχουν σχέση με τους Λειβαδίτηδες
Λέξεις κενές περιεχομένου. Σαν το "σοσιαλιστικό" στο ΠΑΣΟΚ.
Λέξεις κενές περιεχομένου. Σαν το "σοσιαλιστικό" στο ΠΑΣΟΚ.
13.4.15
Εντουάρντο Γκαλεάνο (1940-2015)
Μερικοί προσπαθούν να συντηρήσουν τις αυταπάτες και δημιουργούν νοσταλγίες, ιδιοκτησίες, ύμνους και σημαίες.
Ανήκουμε όλοι στους τόπους που δεν γνωρίσαμε.
Αν υπάρχει νοσταλγία, είναι για τα πράγματα που ποτέ δεν είδαμε, για τις γυναίκες που μαζί δεν κοιμηθήκαμε κι ούτε ονειρευτήκαμε και για τους φίλους που δεν αποκτήσαμε ακόμα, τα βιβλία που δεν διαβάσαμε, τα φαγητά που αχνίζουν στη χύτρα κι ακόμα δεν τα δοκιμάσαμε.
Αυτή είναι η αληθινή νοσταλγία, η μοναδική...
Λέει ο Πάκο Ιγνάσιο Τάιμπο στη "Σκιά της Σκιάς"
Κι αν έκανε κάτι καλά αυτός ο Γκαλεάνο, αυτό ο συν-εφευρέτης της χρονοτοπομηχανής που λέγεται βιβλίο, είναι να σε κάνει να νοσταλγείς μέρη που ποτέ δεν επισκέφτηκες. Καλό ταξίδι εδώ γύρω!
10.3.15
Για τους συντρόφους
Κι αν ποτέ πιστέψω κάτι περισσότερο από αυτό, που το χάραξα με μελάνι στα βήματά μου, τότε ας είναι κάτι ανώτερο, αλλιώς, τόσα βήματα χαμένα...
Noir Désir - Le vent nous portera
Δε φοβάμαι το Ταξίδι
πρέπει να βλέπεις, να γεύεσαι
μαίανδροι στα κομμένα μας ήπατα
κι όλα θα πάνε καλά
Θα τα πάρει ο Άνεμος
Το μήνυμά σου στη Μεγάλη Άρκτο
κι η πορεία της διαδρομής
Μια βελούδινη στιγμή
Κι ας είναι κι άχρηστη
Θα την πάρει ο Άνεμος
Όλα θα χαθούν
Θα μάς πάρει ο Άνεμος
Το χάδι και το μυδράλλιο
Η πληγή που μας τυρρανά
Σαν παλάτια αλλοτινά
Τού χτες και τού αύριο
Θα τα πάρει ο Άνεμος
Γενετική τσέπης
Χρωμοσώματα στην ατμόσφαιρα
Γαλαξιακά ταξί
Και το ιπτάμενό μου χαλί, για δες
Θα το πάρει ο Άνεμος
Όλα θα χαθούν
Θα μάς πάρει ο Άνεμος
Το άρωμα των νεκρών μας χρόνων
Όσα θα μάς χτυπήσουν την πόρτα
Τ' άπειρα πεπρωμένα μας
Επιλέγουμε ένα, και τί μένει;
Θα μάς πάρει ο Άνεμος
Καθώς η παλίρροια ανεβαίνει
κι όλοι ξαναμετρούν τα κουκκιά τους
κουβαλώ βαθιά μες στη σκιά μου
τις στάχτες σου
Θα τις πάρει ο Άνεμος
Μετάφραση Μιλτιάδης Θαλασσινός 2008
Δε φοβάμαι το Ταξίδι
πρέπει να βλέπεις, να γεύεσαι
μαίανδροι στα κομμένα μας ήπατα
κι όλα θα πάνε καλά
Θα τα πάρει ο Άνεμος
Το μήνυμά σου στη Μεγάλη Άρκτο
κι η πορεία της διαδρομής
Μια βελούδινη στιγμή
Κι ας είναι κι άχρηστη
Θα την πάρει ο Άνεμος
Όλα θα χαθούν
Θα μάς πάρει ο Άνεμος
Το χάδι και το μυδράλλιο
Η πληγή που μας τυρρανά
Σαν παλάτια αλλοτινά
Τού χτες και τού αύριο
Θα τα πάρει ο Άνεμος
Γενετική τσέπης
Χρωμοσώματα στην ατμόσφαιρα
Γαλαξιακά ταξί
Και το ιπτάμενό μου χαλί, για δες
Θα το πάρει ο Άνεμος
Όλα θα χαθούν
Θα μάς πάρει ο Άνεμος
Το άρωμα των νεκρών μας χρόνων
Όσα θα μάς χτυπήσουν την πόρτα
Τ' άπειρα πεπρωμένα μας
Επιλέγουμε ένα, και τί μένει;
Θα μάς πάρει ο Άνεμος
Καθώς η παλίρροια ανεβαίνει
κι όλοι ξαναμετρούν τα κουκκιά τους
κουβαλώ βαθιά μες στη σκιά μου
τις στάχτες σου
Θα τις πάρει ο Άνεμος
Μετάφραση Μιλτιάδης Θαλασσινός 2008
18.2.15
Καμιά φορά και με Bono
«Ότι
αρχίζει ωραία, τελειώνει με πόνο». Μαλακίες. Πάμε πάλι. «Ότι αρχίζει ωραία
τελειώνει με Bono».
Ναι. Έτσι είναι. Τουλάχιστον στην περίπτωσή του. Με ένα μπουκάλι Ursus και Bono. Πόσο χειρότερα δηλαδή; Κι αν για
την Ursus
είχε μια δικαιολογία,
μιας και ήταν το μοναδικό αλκοόλ που υπήρχε στο σπίτι –κι αυτό επειδή ποτέ δεν
το έπινε κανείς από τη μέρα που κάποιος είχε κάνει το λάθος να το φέρει, για
τον Bono
τι να πούμε; Πάντως όπως
και να το κάνεις, τόσο το δύστυχο μπουκάλι, όσο και ο αντιπαθητικός καλλιτέχνης
είχαν δει μέσα σε κείνο το δωμάτιο, στο πρόσωπό του ήρωά μας είχαν βρει την
αυτοεκπλήρωση τους.
Αλλά
πως βρέθηκε εκεί; Στον πάτο δηλαδή του βαρελιού, γιατί σίγουρα αν κάνει κανείς
μια λίστα από τα πράγματα που θα έπρεπε να περιέχονται σ’ αυτό που ονομάζουμε «πάτο
του βαρελιού» ο ντεμέκ Ιρλανδός με τα γυαλιά ηλίου και η ντεμέκ ισλανδική Βό(ν)τκα
με τα μούσμουλα σίγουρα θα βρίσκονταν σε ένα πρόχειρο τοπ 100.
«Αλλά
πως βρέθηκε εκεί» θα ρωτήσετε με άγχος πως λοξοδρόμησα.
Σιγά
που δεν ξέρετε. «Το αληθές απόβαρον ενός ανθρώπου ισούται
με τις αγάπες, τον οίκτο και την αηδία που ένιωσε στη ζωή. Δύο μεγάλες αδικίες εγνώρισα:
την φτώχια και την ερωτική καταφρόνια.» Και μη μου πει
κανείς πως το απόβαρο έχει σημασία και έννοια μόνο για τα εμπορεύματα.
14.2.15
Εμπρός να γκρεμίσουμε...

Tα παιδιά μας δε θα μας ρωτάνε για την κρίση και τη λιτότητα, άλλωστε ποτέ μας δεν μπορέσαμε να κάνουμε ένα σοβαρό, οργανωμένο αγώνα. Τα παιδιά μας θα μας ρωτάνε για τον Έβρο, το Φαρμακονήσι, τη Λαμπεντούζα και την Αμυγδαλέζα. Και στην τελική, ας διαπραγματευτούν ότι θέλουν, εμείς μπορούμε να πάμε να γκρεμίσουμε αυτό το κολαστήριο των ψυχών με τα χεράκια μας??
9.2.15
Η μελωδία της παρακμής
Τα Σάββατα της Άνοιξης ξυπνούσα πάντα νωρίς. Ο λόγος; Με ξυπνούσε ένα συγκεκριμένο ζευγάρι που περνούσε κάτω από το μπαλκόνι μου. Αυτός σε αναπηρικό καροτσάκι, με ακορντεόν και φωνή να παίζει κάποια επιτυχία του τότε. Κι αυτή απλά να σπρώχνει το καροτσάκι, βάζοντάς τον μέσα στους ανθρώπους.
Κάποια Άνοιξη η μουσική έπαψε. Ήρθε η κρίση, φύγαν οι μουσικές. "Θα άλλαξαν δρόμο", σκέφτηκα και το ξέχασα. Έτσι, γιατί αν αγνοείς την πιθανότητα του κακού, είναι σα να τη διώχνεις. Σα να δέχεσαι a priori πως η γάτα στο κουτί είναι ζωντανή, γατάκ Schrodinger. Πολλάκις επιβεβαιωμένο ως αποτυχημένη μέθοδος αποφυγής πραγμάτων και καταστάσεων. Μην τη δοκιμάσετε.
Και πέρασαν κάμποσες Άνοιξες. Και χτες, χωρίς να σκέφτομαι κάτι σχετικό, ανασύρθηκε και με χτύπησε στα μούτρα, φωνάζοντας μου: "Τώρα, τι το ξεχωριστό έχουν τα πρωινά του Σαββάτου σου και πως θα τα θυμάσαι";
Κάποια Άνοιξη η μουσική έπαψε. Ήρθε η κρίση, φύγαν οι μουσικές. "Θα άλλαξαν δρόμο", σκέφτηκα και το ξέχασα. Έτσι, γιατί αν αγνοείς την πιθανότητα του κακού, είναι σα να τη διώχνεις. Σα να δέχεσαι a priori πως η γάτα στο κουτί είναι ζωντανή, γατάκ Schrodinger. Πολλάκις επιβεβαιωμένο ως αποτυχημένη μέθοδος αποφυγής πραγμάτων και καταστάσεων. Μην τη δοκιμάσετε.
Και πέρασαν κάμποσες Άνοιξες. Και χτες, χωρίς να σκέφτομαι κάτι σχετικό, ανασύρθηκε και με χτύπησε στα μούτρα, φωνάζοντας μου: "Τώρα, τι το ξεχωριστό έχουν τα πρωινά του Σαββάτου σου και πως θα τα θυμάσαι";
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)


