Don Quixote

Don Quixote

28.1.15

Μια υπενθύμιση



Μεγαλώνω. Δεν έχω μεγαλώσει ακόμα και δεν ξέρω και πόσο θα μου πάρει. Μη γελάς, χαμογέλα με κατανόηση. Και μη σου φαίνεται ελαφρύ κι αστείο. Είναι πιο βαρύ αν κάτσεις να το καλοσκεφτείς. Αν κάτσεις.
Τι έλεγα; Α, ναι. Μεγαλώνω. Και φοβάμαι πολύ μη μεταμορφωθώ σε κάτι που δε θέλω. Μη γίνω ένας από αυτούς που κορόιδευα. Μην κάνω μια μεγαλόπρεπη κωλοτούμπα. Συνειδητά. Μη ξυπνήσω μια μέρα και δε με αναγνωρίζω. Ασυνείδητα. 
Έτσι βρήκα ένα κόλπο. Σημαδεύω το κορμί μου με πράγματα που έχουν σημασία. Που είμαι εγώ. Αν τα δεις, θα νομίζεις πως είναι τατουάζ. Αλλά δεν είναι. Είναι υπενθύμιση να μην χάσω τα σημαντικά. Μια πληγή με αίμα και μελάνη. Να μην τα αφήσω ακόμα κι αν γίνουν βαρίδια. Να μην με χάσω, όσο κουραστικό κι αν είναι αυτό.
Αν θα τα καταφέρω δεν ξέρω. Θα μάθουμε μόλις μεγαλώσω, φαντάζομαι.

13.1.15

Ξανά παιδί



Δεν πρόφτασα να ζήσω τα παιδικά μου χρόνια σαν παιδί. Ήρθαν γρήγορα οι ευθύνες, σαν πρόωρη περίοδος ή τριχοφυΐα και όπως άλλοι ανακαλύπτουν τις αλλαγές του σώματος νωρίτερα από τους υπόλοιπους, εγώ έμαθα να ανακαλύπτω τα όριά μου. Ίσως για αυτό και δεν μεγάλωσα ποτέ, σαν να το έβαλα στόχο, αφού δεν είμαι παιδί, αφού είμαι κάτι άλλο, δεν θα είμαι ποτέ και ενήλικας. Κάθε μέρα παλεύω να κρατήσω τον στόχο μου ζωντανό, συνειδητά, ασυνείδητα δεν έχει ιδιαίτερη σημασία. Κάθε μέρα παραχωρώ κι από ένα κομμάτι στον εχθρό. Σχεδόν κάθε μέρα συνοδεύεται από ήττα. Τις λίγες όμως νίκες τις πανηγυρίζω όπως τότε, που είχα πετύχει το νικητήριο γκολ, το νικητήριο καλάθι, που έφαγα το παραπανίσιο παγωτό ή που έκανα ένα μπάνιο περισσότερο. Κι ας έκλεβα συχνά τον εαυτό μου μπαίνοντας και βγαίνοντας 3-4 φορές σε κάθε μπάνιο. Κι ας κλέβω κάθε μέρα τον εαυτό μου σ’ αυτή τη μάχη. Θα χάσω. Ακόμα κι από μένα θα χάσω. Αλλά τότε θα έχω κερδίσει. Το παιδί θα είναι ξανά παιδί. Ένα άλλο παιδί.


Κι αυτό είναι το μόνο που μετράει.

11.12.14

Για τον Νίκο Ρωμανό

Ξεκίνησε με σύννεφα σήμερα. Μετά έβγαλε έναν ήλιο φωτεινό και μεγάλο. Τόσο μεγάλο που μας ανάγκασε να βγούμε έξω και να τον θαυμάσουμε. Κανείς δεν μπόρεσε να αποφύγει το φως του. Κι όταν ήταν πλέον όλοι έξω, έπιασε μια βροχή που δεν μπόρεσε νa ξεπλύνει κανέναν από τα κρίματά του. Απλά τα μούσκεψε και τα έκανε να μυρίσουν θάνατο. Κι είδα πολύ θάνατο σήμερα που γιορτάζαμε τη ζωή. Και όχι, σε καμία περίπτωση δεν είμαι από αυτούς που μιλάνε για τον καιρό.

υγ: Δεν υπάρχει τίποτα πιο μεγάλο από το να παλεύεις να βγάλεις το άδικο από τη ζωή σου, με όπλο την ίδια σου τη ζωή. ΄Ήταν μια προσωπική περίπτωση που θρυμμάτισε πολλές μάσκες. Και έτσι ξέρουμε πόσο μίσος έχουμε απέναντί μας. Πολύτιμο μάθημα.




1.12.14

Είπαν: Δεκεμβριανά



http://liveradio.radiobubble.gr/2012/12/contrabbando-5122012-44.html?spref=fb


r.i.p contrabando, μεγάλος άνθρωπος, μεγάλη εκπομπή


Κι’ απέ Δεκέμβρη στην Αθήνα και Φωτιά.
Τούτο της Γης το θαλασσόδαρτο αγκωνάρι.
Λικνίζει κάτου από το Δρύ και την Ιτιά
το Διάκο, τον Κολοκοτρώνη και τον Άρη.

30.11.14

Των ορίων...

Καταδικάστε, κατηγορήστε, εξισώστε, ελπίστε, προκαλέστε (για) τον θάνατό του. Προσοχή όμως, μην αποκαλύψετε στον καθρέφτη πως το θύμα είστε εσείς, κι όχι αυτός, πως κάνει απεργία πείνας για σας, που καταδικάζετε, κατηγορείτε,εξισώνετε, ελπίζετε, προκαλείτε.Για τον θάνατο. Αλλά εδώ κυρίες και κύριοι, μιλάμε για ζωή. Τη δικιά σας.


9.11.14

Για το Βερολίνο τους, για το Βερολίνο μας

Σήμερα το Βερολίνο έχει την τιμητική του:

9/11/1938 η νύκτα των κρυστάλλων.
9/11/1989 η πτώση του τείχους.

Το ότι η ημερομηνία της πτώσης συμπίπτει με την ημερομηνία της μεγάλης σφαγής έκανε αφενός ημέτερους (με την ευρύτατη έννοια προφανώς) να διαλύσουν σαν κρύσταλλα κάποιες ψευδαισθήσεις,  αφετέρου στην άλλη πλευρά δημιούργησαν α) τις φωνές που μίλησαν για το τέλος της Ιστορίας (έχουν διαψευσθεί τόσο πανηγυρικά που με ποδοσφαιρικούς όρους θα το λέγαμε διασυρμό), και β) τις φωνές που είπαν να έχουν ένα πλαν β και να αρχίσουν το ξαναγράψιμο της Ευρωπαϊκής ιστορίας, ταυτίζοντας 2 ανόμοια μεταξύ τους πράγματα, δημιουργώντας αναλογίες μεταξύ του ναζισμού και του κομμουνισμού ως "κόκκινου φασισμού" και γενικά προσπαθώντας να σπιλώσουν τον δεύτερο (ως ιδεολογία και όχι ως πρακτική) δημιουργώντας μια Ευρώπη χωρίς μνήμη και άρα χωρίς αντιστάσεις. Τα αποτελέσματα τα ζούμε και εδώ (εξαφάνιση του Εμφυλίου από τα σχολικά βιβλία κτλ).
 Υπάρχουμε όμως και κάποιοι άλλοι που πάντα οι Κυριακές του φθινοπώρου μας θυμίζουν ένα Βερολίνο στο οποίο οι άγγελοι εγκαταλείπουν την αθανασία και την ασφάλεια του να μην έχεις φύλο για να ερωτευτούν μιαν ακροβάτη. Και το ρίσκο τους βγαίνει. Και ξέρεις, ε, στο τέλος εμείς θα κερδίσουμε. Και θα είναι σαν κάποια Κυριακή του Νοέμβρη, απόγευμα.