Don Quixote

Don Quixote

11.9.12

Είπαν-Σάββατο 8 Σεπτέμβρη

σάββατο, οκτώ σεπτεμβρίου

Ξύπνησε νωρίς. Νωρίς για Σάββατο. Το χθεσινοβραδινό αλκοόλ του είχε προκαλέσει έντονη δίψα. Αφυδάτωση. Έδωσε ένα φιλί στη γυναίκα του που ακόμη κοιμόταν, εκμεταλλευόμενη το γεγονός ότι τα παιδιά ήταν στους παππούδες. Σηκώθηκε και ήπιε κάμποσο νερό. Έπειτα, άνοιξε τον υπολογιστή και έφτιαξε καφέ. Κοίταξε τα αθλητικά νέα και τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων. Έμεινε για λίγο στην Εσπρέσο που έγραφε λεπτομέρειες από τις απολογίες της παπαδιάς και του εραστή της. Χαζογέλασε καθώς θυμόταν κάποια αστεία που έλεγε ο Γ. χθες στη δουλειά. Ύστερα είδε αυτό το βίντεο.

http://www.youtube.com/watch?v=dhJntEn4ddA

Άνοιξε όσο πιο αθόρυβα γινόταν τη ντουλάπα. Ντύθηκε και βγήκε να πάει στο περίπτερο. Πήρε τσιγάρα και εφημερίδα, δύο συνήθειες που σκεφτόταν από καιρό ότι πρέπει να κόψει ή έστω να μειώσει. Σιγά σιγά απέβαιναν ακριβές συνήθειες. Όταν γύρισε η γυναίκα είχε ξυπνήσει. Του είπε καλημέρα και του έδωσε σε ένα πιατάκι δυο τρία κουλουράκια. Άνοιξε «τα ΝΕΑ». Διάφορες οικονομικές ειδήσεις, η ΔΕΘ, ένα αφιέρωμα στα φιλιά – κινηματογραφικά και μη. Μία σελίδα, στην οποία η εφημερίδα παρακινούσε τους αναγνώστες να στείλουν μια φωτογραφία τους από την ημέρα του γάμου του ( «την πιο σημαντική ημέρα της ζωής τους» ) και μερικά σχόλια γι’ αυτήν. Ύστερα διάβασε κάποια σύντομα σχόλια για το πόσο κακό είναι το δελτίο του σταρ που ακόμη δείχνει στις ειδήσεις τη Μενεγάκη με μαγιό (δίπλα στη στήλη, η Μενεγάκη με μαγιό) και για τα τακούνια της Λαμπίρη.

Όταν τελείωσε αντάλλαξε μερικές κουβέντες με τη γυναίκα του και μετά αποφάσισαν να αφήσουν τα παιδιά και σήμερα στους παππούδες. Τηλεφώνησαν και το κανόνισαν. Να ηρεμήσουν λίγο. Ακολούθησε μια σύντομη ένταση για το λογαριασμό της μιας πιστωτικής, όχι κάτι φοβερό όμως. Αμέσως μετά σχολίασαν ιδιαίτερα δηκτικά το περιστατικό με τη Μποφίλιου. Κάτοικοι στις συνοικίες που θα κάνει την επόμενη συναυλία της, προσκείμενοι στη χα, την απειλούν επειδή είχε μιλήσει άσχημα για τους φασίστες.

Παρήγγειλαν μια πίτσα και δύο κοκα κόλες. Ρεύτηκαν και αυτός πήγε στον υπολογιστή να κατεβάσει καμιά σειρά για το βράδυ. Η γυναίκα του αποκοιμήθηκε λίγο στον καναπέ.

Το απόγευμα μίλησαν λίγο στο τηλέφωνο με φίλους, κανόνιζαν κανένα σινεμά ή καμιά ταβέρνα μεσοβδόμαδα.

Αργότερα είδαν λίγες ειδήσεις, αγχώθηκαν, εκνευρίστηκαν, άρχισαν από μέσα τους να κάνουν υπολογισμούς, που όπως και αν τους κάνεις δεν βγαίνουν, και έτσι το γύρισαν στο σταρ, σχολιάζοντας πόσο τραγικές και γελοίες είναι οι ειδήσεις που δείχνουν.

Μετά στο αντ1 είχε επανάληψη Αναστασιάδη. Είδαν λίγο το βουλευτή της χα που μοιάζει με τον Καραϊσκάκη. Έκαναν λίγη πλάκα, γέλασαν και με τα βιντεάκια και αναρωτήθηκαν για πολλοστή φορά ότι δεν καταλαβαίνουν πώς κάποιοι ψήφισαν ένα νέο ναζιστικό κόμμα. Έπειτα αυτός πήγε στον υπολογιστή να τσεκάρει αν κατέβηκε η σειρά. Εκείνη την ώρα είδε αυτό το βίντεο.

http://www.aixmi-news.gr/index.php/component/videoflow/?task=play&tmpl=component&layout=lightbox&id=254

Έβαλαν τη σειρά, ήπιαν και δυο μπυρίτσες, μέχρι που πήγε αργά, πολύ αργά. Έδωσαν δυο τρία φιλιά, μεταξύ καληνύχτας και καύλας, ταλαντευόμενοι για το αν θα κάνουν σεξ. Η διαπραγμάτευση έδειξε ότι καλύτερα αύριο το πρωί. Ήταν και οι δύο πρωινοί τύποι. Αυτός άλλωστε είναι τρόπος να ξεκινάς τη μέρα σου.

——————————————————————————————–

Όταν ο φασισμός άρχιζε να εξαπλώνεται, αισθανόταν ακόμη σχετικά καλά. Σχολίαζε αρνητικά την αμορφωσιά και τη βία. Διάβαζε εφημερίδες και έβλεπε αρκετό σινεμά. Αυτός μόνο μερικά πρωινά στο τρένο, ένιωθε έναν απροσδιόριστο φόβο. Τότε έπιανε στην εσωτερική τσέπη του μπουφάν το πορτοφόλι του. Κάποια χρήματα, η κάρτα του σούπερ μάρκετ και η ταυτότητα. Έλλην υπήκοος. Δεν τον άγγιζε αυτόν ο χαλασμός. Ήταν ασφαλής. Το μόνο που έπρεπε να τον ανησυχεί ήταν ότι η γυναίκα του δεν έλεγε να καταλάβει ότι θα έπρεπε να είναι πολύ προσεχτικοί στα έξοδά τους πια. Είχε πιεστεί πολύ. Άντεχε αλλά είχε πιεστεί.

Λίγο ή πολύ αργότερα (ανάλογα πώς το βλέπει κανείς), όταν ο φασισμός ήταν πια εδώ, ήταν παντού εδώ και εδώ, δεν υπήρχε τίποτα άλλο, φοβόταν περισσότερο. Σχολίαζε λιγότερο, έκοψε και την εφημερίδα (για οικονομικούς περισσότερο λόγους) και ανησυχούσε για δυο τρεις φίλους του (αυτό δεν το πολυέλεγε, αλλά είχε σκοπό να τους κάνει μια κουβέντα. Θα τους έλεγε, να μαζευτούν, να προσέχουν). Είχε πιεστεί πολύ. Άντεχε, αλλά είχε πιεστεί.

——————————————————————————————–

Λίγο ή πολύ αργότερα ήταν πια καλύτερα. Μπορεί να είχε πια χάσει τους φίλους του. Μπορεί να μην σχολίαζε πια ότι δεν του αρέσει η βία. Μπορεί να μην σχολίαζε γενικά και πολλά. Μπορεί να φοβόταν λίγο περισσότερο. Πήγαινε όμως ακόμη σινεμά, όχι απαραίτητα τα έργα που ήθελε, αλλά πήγαινε. Έβλεπε ακόμη τα αθλητικά νέα. Κατέβαζε ακόμη σειρές. Μπορεί να μην ήταν καλά, μπορεί να μην ήταν όλοι ακριβώς ελεύθεροι. Αυτός όμως μέχρι τότε ήταν καλά. Σχετικά καλά. Η πραγματικότητα έμοιαζε με δύο βιντεάκια που κοίταξε ένα Σάββατο 8 Σεπτεμβρίου. Τον τάραξαν αλλά δεν αφορούσαν αυτόν, δεν κινδύνευε αυτός. Η ζωή του θα συνεχιζόταν, πιεσμένα, αλλά καλά. Σχετικά καλά. Η ζωή του θα έμοιαζε γενικώς με την αντίδραση σ’ αυτά τα δύο βιντεάκια. Μια ταραχή, κάποια σχόλια, αλλά τίποτα περισσότερο. Κατά τ’ άλλα όλα καλά. Σχετικά καλά.


tovytio.wordpress.com

10.9.12

Είπαν-Το λόμπι της σφαγής

Είμαι ένα ανερμάτιστο παραζαλισμένο κοτόπουλο. Είμαι ένα τσουλάκι της Ιστορίας. Είμαι ένας παρατηρητής της Ιστορίας. Είμαι αυτός που βρίσκεται πάντα δυο σελίδες πίσω από το έργο. Όσο οργίζομαι με τη σελίδα οκτώ, η σελίδα δέκα γράφεται. Φτάνω απεγνωσμένος στη σελίδα δέκα και η δώδεκα είναι πια ολοκληρωμένη. Δώδεκα. Η ελπίδα μου κρεμάστηκε. Είδες; Το έριξα στην πλάκα. Ή στην πλάκα θα το ρίχνω ή στην κακομοιριά. Όχι στη δράση. Ακόμα χειρότερα, όχι στην κατανόηση. Δεν με ενδιαφέρει να καταλάβω. Είναι πολύπλοκο πράγμα η κατανόηση. Απαιτεί προσπάθεια διαρκή. Κι ίσως δεν με συμφέρει να καταλάβω. Γιατί αν καταλάβω, θα καταλάβω ότι έφταιξα, ότι έφταιξα πολιτικά, ότι έφταιξα ως πολίτης. Αν καταλάβω θα καταλάβω ότι φταίω και τώρα. Αυτήν την στιγμή. Ειδικά αυτήν τη στιγμή. Ότι φταίω τώρα για όλους τους επόμενους μήνες και χρόνια, που τώρα, αυτή τη στιγμή, διαμορφώνω. Με το να μην σηκώνομαι να δράσω. Και με το να μην κάθομαι να καταλάβω.
Αν σου τη δίνουν όλοι αυτοί που λένε «στα 'λεγα», κακώς σου τη δίνουν. Να σου τη δίνουν όλοι αυτοί που δεν στα 'λεγαν. Εγώ λοιπόν δεν στα ΄λεγα. Γιατί δεν τα ήξερα. Γιατί πάντα έπαιζα τις νότες της σελίδας που η Ιστορία άνοιγε μπροστά μου. Οκ, άλλοι σου τα έλεγαν. Ο Γιαννίτσης και ο Μητσοτάκης από την μία. Οι κομμουνιστές από την άλλη. Παραδόξως είναι ταυτόχρονα δικαιωμένοι. Το ως τώρα σενάριο δικαιώνει τις αφηγήσεις και των μεν και των δε.
Μέχρι πριν ελάχιστους μήνες παίζαμε όλοι το παιχνίδι μνημόνιο. Τώρα το έχουμε αφήσει κάπως στην άκρη (κάπως, γιατί τελείως και να θες δεν γίνεται) και παίζουμε ένα από τα πολλά του απότοκα: το παιχνίδι φασισμός - αντιφασισμός, νεοναζισμός - αντινεοναζισμός. Μετά μπορεί να το αφήσουμε κι αυτό στην άκρη και να παίξουμε ακόμα πιο ακραία παιχνίδια. Επιστρέφοντας απ' τους νεκρούς ο Ανδρέας Λοβέρδος μιλάει στο νέο του βιβλίο για τη «Δημοκρατία της Έκτακτης Ανάγκης». Ο πρωθυπουργικός συνομιλητής Φαήλος Κρανιδιώτης τα λέει κι αυτός, αλλά στο πολύ πιο γλαφυρό, ορίστε πάρτε ένα άρθρο του Συντάγματος για πρόσχημα και καταλύστε το για όσο χρειαστεί.
Και σίγουρα όσο έχουν αμολυθεί τα μαύρα σκυλιά στους δρόμους και αλωνίζουν ολοένα και πιο προκλητικά, ολοένα και πιο ασύστολα, το να γίνει με την οποιαδήποτε αφορμή ένα γενικευμένο μπραφ και να αρχίζουμε να σφάζουμε οι μεν τους δε για κάνα δυο μερόνυχτα, κάθε άλλο παρά με επιστημονική φαντασία μοιάζει πια. Και να μην έρθει τότε η συνταγματικοφανής χουντίτσα να βάλει λίγο τάξη; Να έρθει. Όλοι θα την δεχτούν με αγαλλίαση. Στα Νέα, το Βήμα, την Καθημερινή και το Protagon η άφιξή της θα γίνει δεκτή περισσότερο ως αναγκαίο καλό παρά ως αναγκαίο κακό. Η υπόμνηση πάντως πως θα χρειαστεί η χουντίτσα να έχει σύντομη διάρκεια και να γίνουν σεβαστές οι προβλέψεις του Συντάγματος, θα συνοδεύει κάθε σωστό εντιτόριαλ. Οι ευθύνες θα διαμοιραστούν στη μέση: η παλαβή Αριστερά δια της μεταπολιτευτικής ιδεολογικής της ηγεμονίας μπόλιασε με ανομία το έδαφος, με αποτέλεσμα όταν σε αυτό βγήκαν και τα φυτά του ακροδεξιού χώρου η σύγκρουση να είναι αναπόφευκτη. Καταδικάζαμε τη βία από οπουδήποτε κι αν προέρχεται και δεν μας ακούγατε και μας λοιδορούσατε; Τώρα φάτε τα αποτελέσματά της. Οι Ευρωπαίοι εταίροι μας θα εκδώσουν καμία γεμάτη ανησυχία και νουθεσίες ανακοίνωση, αλλά, στην Ευρώπη που έχτισαν, το βασικό τους ζητούμενο θα είναι η επίπτωση που θα έχει το νέο καθεστώς στο κοινό μας νόμισμα. Εφόσον βέβαια θα είναι ως τότε ακόμα κοινό μας. Μπορεί πάλι να χρησιμοποιηθεί και ως άλλοθι για να μας πετάξουν έξω. Θα πουλήσουν και δημοκρατία έτσι.
Τίποτα από όλα αυτά δεν θα συμβεί βέβαια, γιατί το είπα και στην αρχή: προσπαθώ να ερμηνεύσω την Ιστορία διαβάζοντας την τωρινή της σελίδα και μόνο. Με τα τωρινά της εργαλεία προβλέπω τα μελλούμενα. Τρίχες λοιπόν προβλέπω. Τα πράγματα εξελίσσονται πάντα με τρόπο διαφορετικό από ό,τι περιμένουμε (εκτός αν είμαστε κομμουνιστές ή νεοφιλελεύθεροι). Όπως όμως και αν εξελιχθούν, το γεγονός παραμένει πως αν η οικονομική κρίση μας βρήκε σε κατάσταση άρνησης μία φορά, η έξοδος των μαύρων σκυλιών στους δρόμους μας βρίσκει σε κατάσταση άρνησης πενήντα.
Από το «Δεν είναι τόσο επικίνδυνοι ώστε να αντιδράσουμε» ως το «Είναι πάρα πολύ επικίνδυνο τώρα πια να αντιδράσουμε» είναι μια αδράνεια δρόμος. Ένας δρόμος μερικών ημερών, βδομάδων, μηνών. Όχι παραπάνω. Και άσχετα με το τι κάνει ο καθένας από μας, η αδράνεια θεσμών, φορέων, κομμάτων -και δη αριστερών κομμάτων- είναι εξίσου και περισσότερο εφιαλτική. Όσο για την αδράνεια του κράτους, θα μπορούσα μέχρι πρότινος να δεχτώ -και να υπερασπιστώ ακόμη- την άποψη περί ανεκτικότητας της δημοκρατίας (ανεκτικότητας ίσως μαζοχιστικής, ίσως όμως και ενδεικτικής του ανώτερου ήθους της ως πολιτεύματος). Πλέον είναι προφανές πως τα δύο μέτρα και τα δύο σταθμά με τα οποία αντιμετωπίζει όσους φορούν κουκούλες και όσους βάζουν γκαζάκια από την μία, κι όσους μαχαιρώνουν και τραμπουκίζουν με την ελληνική σημαία στο χέρι ως όπλο από την άλλη, είναι ενδεικτική άλλων πραγμάτων. Θα μπορούσε η Χρυσή Αυγή να είχε βγει εγκαίρως εκτός νόμου, με το εγκαίρως να είναι ας πούμε, αν όχι από παλιότερα, πάντως σε έσχατη λύση όταν τα γκάλοπ άρχισαν να δείχνουν πως μπαίνει στη Βουλή; Θα μπορούσε. Καλή θέληση να υπήρχε και θα μπορούσε. Από τα σώματα ασφαλείας τουλάχιστον -η δράση των οποίων καθορίζει και σε μεγάλο βαθμό το ποιό έγκλημα εξιχνιάζεται και ποιό όχι- μόνο τέτοια θέληση δεν έχει επιδειχθεί. Οι δεσμοί άλλωστε ένστολου κράτους και δήθεν αντισυστημικού παρακράτους είναι εντονότατοι. Μπορεί να φανταστεί κανείς αντίστοιχη ακροαριστερή οργάνωση που θα είχε τέτοιο παρελθόν καταγεγραμμένης βίας και η οποία θα είχε την αντιμετώπιση νόμιμου πολιτικού κόμματος; Όχι. Ναι, αλλά δεν θα ωρυόταν η ΧΑ αν την απέκλειαν απ΄ τις εκλογές; Θα ωρυόταν. Αλλά θα ωρυόταν μια ιστορία που ως τότε αφορούσε λίγους. Που εν πάση περιπτώσει το πόσους πολλούς αφορούσε πλέον στην Ελλάδα που έσωσε ο Γιώργος Παπανδρέου δεν θα είχαμε την ευκαιρία να το μάθουμε. Αλλά τελικά δεν μας ενοχλούσε και τόσο να το μάθουμε. Και όχι, δεν τα βάζω με την αφορμ, αντί για την αιτία. Γιατί πέραν του πόσο φασίστας είναι ο καθένας, έχει τεράστια σημασία το αν του απενοχοποιείς τον φασισμό ως θεωρία και πράξη, έχει τεράστια σημασία το αν του λες, οκ ανερμάτιστε απολιτίκ καταναλωτή, είναι κι αυτή μια επιλογή σου, θεμιτή προς πολιτική κατανάλωση όπως όλες οι άλλες.
Αντιγράφω από έναν καλό φίλο: «όσο δεν κατανοούμε ότι και "η ερμηνεία και η ανάλυση" είναι οι ίδιες καταστατικές μιας κοινωνικής συνθήκης - επομένως οφείλουν να ανακαλύπτουν τη συγχρονικότητα του λόγου τους αλλά και να δημιουργούν το αύριο, θα παραμένουμε εγκλωβισμένοι σε βολικά παραμύθια που εξηγούν τα πάντα αλλά δεν αλλάζουν τίποτα». Ίσως δηλαδή όλη αυτή η μεμψιμοιρία και ο πεσιμισμός να λειτουργούν ως αυτοεκπληρούμενη προφητεία. Ίσως όσο μιλάμε για το ενδεχόμενο να έχουμε νεκρούς στους δρόμους, πολιτειακές εκτροπές κλπ, αντί να προειδοποιούμε, να συνεισφέρουμε στη δημιουργία ενός χειρότερου αύριο. Ωστόσο δεν μπορούμε νομίζω και να συνεχίσουμε να καμωνόμαστε ότι είναι υπερβολικό να ασχολούμαστε τόσο με τα τάγματα εφόδου.
Μέσα στα πάρα πολλά πράγματα για τα οποία ντρέπομαι στη ζωή μου, εξέχουσα θέση καταλαμβάνει πια ότι «επί των ημερών μου», ότι «στη βάρδια μου», οι φασίστες βγήκαν και βρώμισαν τη ζωή μας και την Ιστορία μας. Είναι επιτακτική ανάγκη να πολεμηθεί η ιδεολογία τους και οι πρακτικές τους. Είναι ήδη αργά. Ας κάνουμε ό,τι μπορούμε για να μην είναι πολύ αργά.


old-boy.blogspot.com

8.9.12

Κράτα λίγο ακόμα




Η παραδοχή πως "οι καλοί κερδίζουν στο τέλος" είναι η μεγαλύτερη αλήθεια που μας έκρυψε ο καπιταλισμός εξορίζοντας την στα παραμύθια του Disney κάνοντας την να ακούγεται σαν ένα γραφικό απόφθευγμα ικανό να κοιμήσει τα παιδιά μέχρι να το ξεχάσουν μέσα από την σκληρή πραγματικότητα. 

Όμως οι καλοί πάντα κέρδιζαν. Όχι με το σταυρό στο χέρι και με ένα πιστοποιητικό καλοσύνης, αλλά με αγώνες και αίμα.Και οι καλοί θα κερδίσουν ακόμα μια φορά, ακόμα κι αν το παραμύθι σας το λέτε αληθινή ζωή, εμείς θα διώξουμε τους δράκους και στο τέλος της Ιστορίας θα χαμογελάμε αγκαλιασμένοι, κρατώντας ίσως σουβενίρ το κεφάλι του κακού λύκου, για να μαθαίνουν οι νέες γενιές.



3.9.12

Αχόρταγα


Τάιζε τον εαυτό του εικόνες φρίκης και εμβατήρια επανάστασης. Φοβόταν βλέπεις μη σβήσει η φωτιά που έκαιγε στα μάτια του... 

27.8.12

Είπαν-Ανταπόκριση από τον εμφύλιο…

Μην σας παραξενεύει ο τίτλος ας μας ψυλλιάσει η ίδια η πραγματικότητα, που κάτι τα δημοσιεύματα, κάτι τα βίντεο, κάτι η τηλεόραση, κάτι οι φιλικές κουβέντες πληθαίνουν στον λόγο μας. Γιατί ο Ξένιος Δίας, τα πογκρόμ, οι ρητορείες του Γεωργιάδη και του Πάγκαλου, τα σούρτα φέρτα με τις ευρωπαϊκές εταίρες του κεφαλαίου, όλα είναι απλά ενδεικτικά μιας κατάστασης που ήδη βιώνεται. Όσοι έχουν παίξει σκάκι ή έχουν δει έστω μια φορά το “Revolver” του Guy Ritchie θα θυμούνται πως ξεκινάει η ταινία αλλά και την διήγηση του πρωταγωνιστή για το πως σκαρώνεται η τέλεια κομπίνα. Αρχικά εμφανίζεται ο, από ότι φαίνεται αιώνιος, Νικολό Μακιαβέλι και με την γνωστή προτροπή του περί πολέμου, δηλαδή πως δεν γίνεται να αποφύγεις έναν πόλεμο παρά μόνο να τον καθυστερήσεις προς όφελος του αντιπάλου, αλλά είπαμε ο “Ηγεμόνας” είναι ένα βιβλίο με μεγάλη σοφία αποτυπωμένη. Και έρχεται μετά η προτροπή του πρωταγωνιστή για το πως να κοροϊδέψεις τον αντίπαλο δίνοντάς του κομμάτια ώστε να τον φέρεις στην θέση που θέλεις, τότε τον κάνεις να νιώθει πως είναι αυτός ο θηρευτής και εσύ το θύμα, και όταν όλα αλλάζουν χάνεται το σύμπαν γύρω του. Εδώ πολλά ιστορικά παραδείγματα, ίσως περισσότερα και από τα σκακιστικά. Από την μπλόφα των Συμμάχων που έκανε την απόβαση της Νορμανδίας εφικτή μέχρι το ολέθριο λάθος των Γάλλων να επενδύσουν στην γραμμή Μαζινό ενώ ο αντίπαλος επένδυε στα τανκς και την αεροπορία με αποτέλεσμα να καταληφθεί αναίμακτα η Γαλλία με την γραμμή Μαζινό άθικτη, όλα αυτά στο θέατρο του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου. Τι σχέση έχουν όμως όλα αυτά με την πραγματικότητα του σήμερα πέρα από τις αντιστοιχίες του τότε και τώρα φασισμού ; Τόσες ώστε να ψυλλιαστούμε πως σπρωχνόμαστε σε μια και μόνη απάντηση που θα μας οδηγήσει στον όλεθρο.

Ο εμφύλιος με την έννοια που του δίνεται από την κοινωνική πλειοψηφία, δηλαδή του πολέμου μεταξύ ομοεθνών δεν τελείωσε ποτέ και σίγουρα δεν άρχισε με το έπος του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ. Είναι ζωντανός σε κάθε χώρα που σέβεται τον καπιταλισμό της και τα στρατόπεδα είναι από καιρό μοιρασμένα, στο ένα είναι το κεφάλαιο με όλα τα μέλη, τσιράκια και μπράβους του και από την άλλη η εργατική τάξη. Σίγουρα ο ένας στρατός είναι μακράν πιο οργανωμένος, παρότι ολιγάριθμος, λειτουργεί όπως βλέπαμε στις ταινίες τον Ράμπο, καθαρίζει ολόκληρα στρατόπεδα με όπλο ένα μαχαίρι, μόνο που αυτό το killing machine δεν οφείλει την αποτελεσματικότητά του στα χολιγουντιανά εφέ αλλά στην βαθιά γνώση, τον εύστοχο πειραματισμό και την κυριαρχία που χρόνια τώρα ασκεί σχεδόν παντού και σχεδόν σε κάθε πτυχή της ζωής μας. Λειτουργεί με νέες τακτικές, απίστευτα δολοπλόκα σχέδια που του δίνουν την δυνατότητα να “σκοτώνει” τους εχθρούς χωρίς καν να κουνηθεί. Στο έτερο στρατόπεδο υπάρχει μια διαφαινόμενη διάλυση αν εξαιρέσει κανείς κάποιες σκληρές ομαδοποιήσεις που σώζουν ελάχιστα την παρτίδα, ενώ η υποκίνηση διενέξεων μεταξύ του στρατού όχι μόνο δεν λείπουν αλλά είναι και από τις αγαπημένες τακτικές του εχθρού.

Ας σταματήσουμε κάπου εδώ όμως τις παρομοιώσεις, κι ας μπούμε στο ψητό γιατί ο εμφύλιος πόλεμος μεταξύ κεφαλαίου και εργασίας μαίνεται καιρό τώρα, με πολλές τις παραπλανητικές φωνές συναδέλφωσης. Αυτή την στιγμή το εργατικό κίνημα εξωθείται στο να παίξει σαν τελευταίο του χαρτί το αντιφασιστικό μέτωπο, να προτάξει μπροστά την δημοκρατία και το ήθος του επαναστάτη μπροστά σε μια κοινωνία εκφασισμένη, που από την μια κραδαίνει ό,τι “αντί-συστημικό” μπορεί να ολοκληρώσει την δουλειά του συστήματος και από την άλλη κάνει την κότα κάθε φορά που της παρουσιάζουν τον Αρμαγεδδών ως σωτηρία. Ενώ από την άλλη πλάθεται και χτίζεται η νέα ιδεολογία του συνυπεύθυνου μικρό- αστού που είναι τίμιος με τον νόμιμο εκφραστή του κεφαλαίου στην χώρα του, το κράτος, σκληρός με οτιδήποτε δεν κάνει τσιμπούκια στην νομοθεσία και “λογικός” σε ότι έχει να κάνει με ανάγκες, διεκδικήσεις και αγώνες. Γιατί σήμερα κανείς δεν νοιάζεται (πόσο μάλλον δεν ξέρει) τι έγινε στην Χούντα των Συνταγματαρχών, κι αν οι πρόγονοι των ΔΙΑΣ μάρσαραν τις μηχανές τους ώστε να μην ακούγονται τα ουρλιαχτά του κόσμου που ξυλοκοπούταν άγρια στα στενά, θαμπώνεται από τα νούμερα της ανεργίας, την λεγόμενη οικονομική ευημερία όπως θαμπωνόταν και στην εποχή του Σημίτη θυμάσαι ; Σιγά μην ξέρει τι έγινε στην Γερμανία του μεσοπολέμου ή στην Ισπανία προ Φράνκο, εδώ δεν θυμάται τι του έλεγαν οι ίδιοι πολιτικοί πριν πέντε μήνες. Χέστηκε για την δημοκρατία γιατί για αυτόν η δημοκρατία είναι οι εκλογές και το κοινοβούλιο, έγινε άνθρωπος του αποτελέσματος άνευ κριτικής της διαδικασίας που το έφερε, άλλωστε πόσες φορές δεν έχεις ακούσει τώρα τελευταία το “ο σκοπός αγιάζει τα μέσα”. Πιστεύει στην ισότητα της ισοπέδωσης που όλοι είναι ένοχοι αλλά και ταυτόχρονα στην διαφορετικότητα-ανωτερότητα της φυλής που αλίμονο αν ξέρει κάτι για την φυλή πέρα από ό,τι τον τάισαν οι Βελλόπουλοι, Λιακόπουλοι, Γεωργιάδηδες και όλο το star system του Τηλέ Άστυ. Ξεκαβλώνει στο ίντερνετ και σε αυτόν που δεν μπορεί να αντιδράσει και εκεί που πρέπει κάνει την κότα, εξάλλου τα φίδια τους ξυπόλυτους δαγκώνουν όχι αυτούς με τα Prada και τις Louboutin. Γιατί τώρα την ώρα που μιλάμε πλάθεται η λάθος επιλογή για τον κόσμο που απέμεινε να αντιστέκεται, δηλαδή να πάμε να την πέσουμε στο μερικό, στην όψη που χρησιμοποιείται όχι μόνο από τα κοινοβουλευτικά πλέον τάγματα ασφαλείας, αλλά και την όψη που γαλουχηθήκαμε χρόνια τώρα, από τότε που έδιναν τον Οτσαλάν, που στέλναμε φαντάρους σε Αφγανιστάν, Γιουγκοσλαβία και Σομαλία, που ήμασταν η Ισχυρή Ελλάδα με την ελληνική ψυχή να τρεμοπαίζει στα χρηματιστήρια και να πανηγυρίζει πάνω στους Καλατράβιαιους τάφους των σύγχρονων σκλάβων εργατών που πέθαναν εν καιρώ εργατικής ανακωχής για τα υψηλά ιδανικά και την κομματική καθαρότητα. Κερδίσαμε τίποτα λέγοντας και παλεύοντας μόνο για αυτά ; Όχι, το αποτέλεσμα το βλέπουμε, με τις αντί-συστημικές κορώνες και τα συστημικά φράγκα μεγάλωσαν τα τάγματα ασφαλείας, με την αποκάλυψη της διαφθοράς ξαναβγήκαν οι ίδιοι υπάλληλοι του κεφαλαίου στο κοινοβουλευτικό κουρμπέτι ενώ οι ίδιοι εργατοπατέρες τώρα πλασάρονται ως η τελευταία ελπίδα για γενική απεργία. Άρα στην καλύτερη θα γυρίσουμε το νόμισμα από την άλλη για να ξαναζήσουμε το Καραμανλής ή τανκς στην εκδοχή του 21ου αιώνα. Γιατί αν δεν έχουμε υπόψιν που θέλουμε να πάμε η εξέγερση, το ξέσπασμα μετά από μερικό καιρό θα μετατραπεί σε δίλημμα κάλπη ή χάος ή ακόμα χειρότερα σε κραυγή για τάξη και ασφάλεια.

“Rite of this waring god. Destructive, alive, frees you now.
Rivers of fear, don’t you know? Vigil of faith stills you now.
You’ve been shown over and over, don’t you know?”

Neurosis – Stones from the sky

Όπως ακριβώς το λέει ο στίχος, η ιστορία μας το έχει δείξει αλλά εμείς το ξέρουμε; Είμαστε έτοιμοι να πάμε σε hardcore καταστάσεις ώστε όχι απλά να επιβεβαιώσουμε στα λόγια και να ξεσκεπάσουμε του ποιος είναι αντισυστημικός και ποιος όχι, αλλά να το αποδείξουμε στην πράξη, σε κάθε μορφή αγώνα που θα δώσουμε από εδώ και πέρα. Να δείξουμε σε όλο αυτό το μικροαστιλίκι, στους χαμένους προλετάριους που δεν ξέρουν αν τους φταίει ο μετανάστης, ο πολιτικός ή το αφεντικό τους, σε όλα αυτά τα σιχάματα της αστικής τάξης πως ο μόνος που μπορεί να πάρει στην πλάτη του αυτή την κοινωνία και να την πάει αλλού μακριά από τον όλεθρο είναι εκείνη η σακατεμένη εργατική τάξη. Γιατί κουβαλά πάνω της διπλή “κατάρα” που την θέλει ικανή να δώσει λευτεριά σε όλη την κοινωνία αλλά μόνη κερδίζοντας την δική της και για να κερδίσει την δική της πρέπει να λευτερώσει την κοινωνία. Και εδώ δεν έχει εξυπνακίστικα κόλπα αλλά Μέγας Αλέξανδρος και γόρδιος δεσμός. Χρειάζεται αγώνας, οργάνωσης μιας ζωής που καταρρέει τώρα από εμάς, μόρφωση και συνεχές κυνήγι να βγούμε όλοι μας από το πνευματικό σκότος που βοηθά να μας έχουν του χεριού τους μα πάνω από όλα πεποίθηση και αντρίκια στάση. Είμαστε διαφορετικοί δεν μπορούμε να συνυπάρξουμε μέσα στο μπουρδέλο του καπιταλισμού γιατί στα μπουρδέλα υπάρχουν πόρνες και νταβατζήδες και εμείς ονειρευόμαστε ένα κόσμο που δεν έχει τίποτα από τα δύο.

Ο εμφύλιος είναι ήδη εδώ και ας μην ηχούν ακόμα τα Makarov ή τα Kalaznikov, γιατί ηχούν ακόμα τα πογκρόμ, οι απολύσεις, και οι ιαχές από την κόλαση του Δάντη σε διασκευή του παγκοσμίου κεφαλαίου. Α και μην ψάξεις το κοντινότερο βουνό, η γειτονιά σου είναι το πρώτο λημέρι που πρέπει να στεριώσει το αντάρτικο, η δουλειά σου πρέπει να γεμίσει καπετανέους και εργατικά συμβούλια, και έννοια σου αυτή την φορά δεν θα χρειαστεί να μπούμε στην Αθήνα, ούτε και πουθενά, δεν θα χρειαστεί αν είμαστε παντού…


http://anonymosprovokatoras.tumblr.com/post/30276649648

26.8.12

Εικόνα από ένα πιθανό μέλλον-είπαν

Γκρι φορ Γκρέι

Στο μπαλκόνι η γιαγιά άκουγε απ' το τρανζίστορ της την Καίτη Γκρέυ, στο κλειδωμένο δωμάτιο ο εγγονός παρακολουθούσε στο λάπτοπ του την Σάσα Γκρέι. 'Ανοιξε άνοιξε γιατί δεν αντέχω, σιγοψιθύριζε η γιαγιά, μην ξέροντας με σιγουριά και η ίδια αν νοσταλγούσε παραγεγραμμένες πανάρχαιες καψούρες ή απλώς τα νιάτα της, την ώρα που λίγα τετραγωνικά πιο ΄κει η Σάσα είχε ανοίξει διάπλατα τα πόδια της και βογγούσε σαν να μην άντεχε, με τον εγγονό να μην ξέρει με σιγουριά και ο ίδιος αν μέσω των συγκεκριμένων εικόνων αυτοϊκανοποιούσε έναν πόθο που δεν μπορούσε να ικανοποιήσει με το πρόσωπο που θα ήθελε, ή αν απλά ενεργούσε όπως τον πρόσταζαν τα νιάτα του.
Ο εγγονός τελείωσε σκεφτόμενος τον έρωτά του, την ώρα που το τραγούδι τελείωσε δίνοντας τη θέση του στους τίτλους των ειδήσεων σε ένα λεπτό. Ακούγοντας τους η γιαγιά νοσταλγούσε πιο πρόσφατα χρόνια, χρόνια που όλα έμοιαζαν γκρι, χρόνια που κυλούσαν σε μια σχετική ανία, σε μια ομαλότητα με προβλήματα μεν, διαχειρίσιμα σε γενικές γραμμές δε, χρόνια που κυλούσαν σε μια καθημερινότητα χωρίς ιδιαίτερες συγκινήσεις, αφού οι ιστορικές συγκινήσεις που και η ίδια είχε προλάβει να ζήσει ανήκαν σε ένα παρελθόν όχι απλά μακρινό, αλλά και εντελώς ξεπερασμένο. Στον εγγονό ήδη ξεπερασμένα είχαν αρχίσει να ακούγονται όλα τα άγχη και οι αναπολήσεις των μεγαλύτερων. Τα πράγματα τώρα είχαν όπως είχαν. Και βάσει αυτών θα πορευόταν. Ας πορεύονταν οι μεγαλύτεροι βάσει του πώς είχαν κάποτε. Κάποτε θα ξυπνούσαν κι αυτοί και θα καταλάβαιναν. Σηκώθηκε, έκανε ένα ντους, ντύθηκε, είπε στη γιαγιά του ότι πάει μια βόλτα. «Μην πας προς το στρατόπεδο, γίνονται φασαρίες», του είπε εκείνη. Δεν είχε τέτοιο σκοπό.
 Έκανε μια βόλτα από τα μέρη που εκείνη σύχναζε μήπως και την πετύχαινε. Δεν την πέτυχε. Πήγε κάτω από το σπίτι της, να δει αν είχε φώτα στο δωμάτιό της. Δεν είχε. Πέρασε τελικά κι έξω απ' το στρατόπεδο. Δεν είχε αποφασίσει ακόμα σε ποιό στρατόπεδο ανήκε ο ίδιος. Συμφωνούσε άλλοτε με τους μεν, άλλοτε με τους δε. Δεν ήξερε με σιγουριά. Σκέφτηκε ότι κανονικά ο κάθε άνθρωπος είναι ένα ξεχωριστό στρατόπεδο. Πώς γίνεται να χωριζόμαστε σε μεν και σε δε; Γύρισε σπίτι κι έβαλε πάλι να δει την αγαπημένη του ταινία.
Δεν είχαν περάσει ούτε δύο χρόνια, όταν όχι μόνο είχε επιλέξει στρατόπεδο, αλλά συμμετείχε και στις οδομαχίες. Ήταν άλλωστε εκτεταμένες και εκτός ελέγχου, μέχρι που επενέβη ο στρατός. Η κατάσταση πήρε μερικά χρόνια ακόμα για να ομαλοποιηθεί. Είχε πατήσει τα τριάντα πέντε, είχε πάει να αφήσει λουλούδια στον τάφο της γιαγιάς του, γιατί ήταν η δέκατη επέτειος του θανάτου της, όταν γύρισε σπίτι του, έβαλε να ακούσει ειδήσεις και σκέφτηκε πως τον τελευταίο καιρό τίποτα άξιο λόγου δεν συμβαίνει. Τον περίμεναν γκρι δεκαετίες. Έβαλε να ακούσει μουσική. Προτιμούσε πάντα την εκδοχή της Μπέλλου.


old boy

20.8.12

Κυριακή απόγευμα στην Πάτρα ή πως η ελληνική κοινωνία αντιστέκεται στον ρατσισμό…

Κυριακή απόγευμα στην Πάτρα ή πως η ελληνική κοινωνία αντιστέκεται στον ρατσισμό…

μαρτυρία της καλής φίλης και συνεργάτη Δώρας Τελώνη από την Πάτρα


Γύρω στις 7 το απόγευμα, πολύ ζέστη, σταματάω στο mini market της γειτονιάς μου στο Ζαβλάνι και κουβεντιάζω λίγο με την ιδιοκτήτρια όταν ξαφνικά ακούγονται φωνές. «Θα μαχαίρωσαν μετανάστη…», ακούω την ιδιοκτήτρια να λέει ταραγμένη…
Ευτυχώς δεν ήταν έτσι… όμως… Ένας μετανάστης από το Μπαγκλαντές είναι σωριασμένος σε μια καρέκλα και κρατάει τα μάτια του, πονάει, γύρω του οι ομοεθνείς του φοβισμένοι και ανήσυχοι… Λίγη ώρα πριν 2 άντρες με αυτοκίνητο είχαν σταματήσει στα φανάρια κάπου στην περιοχή Κουρτέση, αν κατάλαβα καλά, και του έριξαν κάποιο καυστικό σπρέι στα μάτια. Τον μετέφεραν έξω από το mini market οι φίλοι του, μένουν στην περιοχή και ήρθαν να ζητήσουν βοήθεια… Το παιδί πονάει πολύ η γειτονιά κινητοποιείται αμέσως, βλέπω να μαζεύονται γυναίκες, άντρες, τους ακούω να λένε:
«Να φωνάξουμε ασθενοφόρο, ποιοι ήταν;»
« Από αυτούς θα είναι, τους φασίστες» μου λέει ένας άντρας σιγανά όταν με ακούει να λέω γεμίσαμε φασίστες και στην Πάτρα, «Τι να πω κοπέλα μου φοβόμαστε μην είναι και ο διπλανός μας από δαύτους πια».
Μια κυρία από απέναντι έχει πλησιάσει και ρωτάει: «Τι κάνανε στα παιδιά; Δεν ντρέπονται τα καθάρματα, χτυπάνε τα φτωχά παιδιά δεν τους φτάνει η πείνα τους έχουν και αυτούς τώρα που τους χτυπάνε». Σκέφτομαι πως αυτή η γειτονιά ξέρει από φτώχεια και να που δεν στρέφει τον θυμό της στον «ξένο». Αντίθετα από τις συντονισμένες προσπάθειες από τα ΜΜΕ ώστε να στρέψουμε τον συλλογικό θυμό για την φτώχεια μας προς τους μετανάστες ως εξιλαστήρια θύματα, εδώ φαίνεται πως υπάρχουν ακόμη αντανακλαστικά αλληλεγγύης αντί για μίσους.
Παίρνω τηλέφωνο ασθενοφόρο, περνούν είκοσι λεπτά το παιδί χειροτερεύει κάνει εμετό και είναι μισολιπόθυμος …Το ασθενοφόρο αργεί, ξαναπαίρνω «Δεν έχουμε κανένα αυτή την στιγμή διαθέσιμο λυπάμαι» μου λέει η τηλεφωνήτρια. Το καταλαβαίνω, ξέρουμε όλοι πως έχουν διαλύσει τα νοσοκομεία πια….
Τον μεταφέρω με το αυτοκίνητό μου στο 409 νοσοκομείο που εφημερεύει. Εκεί δοκιμάζω 2 ακόμη εκπλήξεις, επεισοδιακό απόγευμα:
Η 1η δυσάρεστη: Yπάρχει και δεύτερο περιστατικό, ένας 17χρονος Τυνήσιος, πάνω κάτω η ίδια ιστορία… Κάποιοι υποκρίθηκαν τους αστυνομικούς του ζήτησαν να πλησιάσει και τον ψέκασαν με σπρέι στα μάτια. Συστηματικές επιθέσεις λοιπόν…
H 2η ελπιδοφόρα: Mου θυμίζει (πάλι) πως η αλληλεγγύη και η ανθρωπιά δεν βγαίνει ποτέ στα κανάλια, δεν κάνει προπαγάνδα, είναι συνήθως διακριτική αλλά είναι εκεί, αθέατη ίσως, αλλά σταθερή και δυνατή. Οι γιατροί, το νοσηλευτικό προσωπικό, οι τραυματιοφορείς όλοι, ευγενικοί και άμεσοι.
Ακούω τους γιατρούς να λένε: «Και δεύτερο περιστατικό; Τι γίνεται έχουν βγει και χτυπάνε κόσμο;»
Με πλησιάζει μια νοσοκόμα: «Ξεχάσαμε πως είχαμε παππούδες μετανάστες. Ντροπή μας…»
Άλλος εργαζόμενος: «Μας κάνανε ρατσιστές τους Έλληνες δεν ήμασταν. Μας κάνανε γιατί τους συμφέρει να βλέπουμε το κακό στον ξένο και όχι στα χάλια μας που τους ψηφίζουμε τόσα χρόνια. Πως μας κατάντησαν… δεν μπορώ να βγάλω τον μήνα και μου ζητάνε να πληρώσω και εφορία…». Σε δυο φράσεις τα είπε όλα… Θα μου έπαιρνε τουλάχιστον 15 λεπτά να το περιγράψω…
Τελικά με την φροντίδα των γιατρών ο μετανάστης είναι καλύτερα, χρειάζεται όμως κάποια φάρμακα που οι γιατροί αδυνατούν να προμηθεύσουν: «Λυπούμαστε δεν έχουμε να σας δώσουμε…». Τους καταλαβαίνω απόλυτα. Να θες να εκτελέσεις το λειτούργημα σου ως γιατρός, γιατί ο φτωχός είτε Έλληνας είτε ξένος θα πρέπει να έχει πρόσβαση στην υγεία, και να μην έχεις τα μέσα.
Ο φαρμακοποιός που πάω να αγοράσω τα φάρμακα (δεν ξέρω αν θα θέλει να δημοσιοποιηθεί το όνομα του) και του διηγούμαι το περιστατικό δεν μου παίρνει χρήματα. «Ο καθένας μας ότι μπορεί να βοηθήσει. Ξέρω βγήκαν πάλι τα «καλόπαιδα» και κυνηγούν μετανάστες. Ότι μπορεί ο καθένας μας ας το κάνει». Σκοτεινές εποχές μου φέρνουν στην μνήμη τα λόγια του…
Γυρίζω πίσω «Ντροπή τους» λέει η ιδιοκτήτρια του mini market. «Και αυτοί φτωχοί είναι»
Η φτώχεια που θεριεύει γύρω μας δεν έχει χρώμα. Οι επιθέσεις όμως σε φτωχούς που έχουν άλλο χρώμα από το δικό μας θεριεύουν και αυτές. Υπάρχουν πολιτικά αίτια για τα φαινόμενα αυτά και εξηγήσεις σε κοινωνιολογικό επίπεδο που ξεφεύγουν από τον σκοπό αυτού του κειμένου που δεν είναι άλλος παρά να καταγράψει και την άλλη πλευρά της ελληνικής κοινωνίας. Σήμερα λοιπόν ήταν κάπως αλλιώς…. βίωσα ένα αυθόρμητο δίκτυο ανθρωπιάς και αλληλεγγύης ξεκινώντας από την γειτονιά μου, μια λαϊκή γειτονιά, στο νοσοκομείο και μετά στο κέντρο της Πάτρας. Υπάρχει και αυτή η Ελλάδα που έχει μνήμη μετανάστευσης και μνήμες αλληλεγγύης στην φτώχεια. Την βλέπω αυτή την άλλη Ελλάδα, να φοβάται να μιλήσει ανοιχτά και να καταγγείλει όμως καταλαβαίνει, βλέπει και μιλά με πράξεις αλληλεγγύης αφήνοντας στους ανεγκέφαλους τους τραμπουκισμούς κατά των πιο αδύναμων κομματιών μιας κοινωνίας που υποφέρει…
Γλυκόπικρο το απόγευμα αυτό…
Για την ιστορία ο μετανάστης μένει 10 χρόνια στην Ελλάδα και στέλνει χρήματα στην οικογένειά του στην χώρα του για να επιβιώσει (όπως έκαναν και οι δικοί μας συγγενείς κάποτε…). Ενδιάμεσα από τα μεροκάματα που κάνει σε χωράφια της περιοχής δουλεύει και στα φανάρια. Φοβάται να καταγγείλει το περιστατικό…

19 Αυγούστου, 2012
Τελώνη Δώρα-Δήμητρα
Επιστημονική συνεργάτης ΤΕΙ Πάτρας