Η πόλη του Θεού - Fernando Meirelles

Η ταινία που προκάλεσε τη δήλωση του προέδρου της Βραζιλίας Luiz Inacio Lula da Silva οτι “αποτελεί πράγματι την κραυγή της χώρας για αλλαγή”. Βασισμένο στο βιβλίο του Paulo Lins ο οποίος πέρασε σχεδόν ένα χρόνο στην πόλη του θεού, όπως αποκαλείται το γκέτο στο λόφο του Rio de Janeiro ."Η Πόλη του Θεού" είναι ένα συγκρότημα κατοικιών στο Ρίο Ντε Τζανέιρο, χτισμένο το 1960, το οποίο στη διάρκεια της δεκαετίας του ’80, έγινε ένα από τα πιο επικίνδυνα μέρη, όπου τη θέση της αστυνομίας έχουν πάρει οι συμμορίες, και μικρά παιδιά μεγαλώνουν δίπλα σε ναρκωτικά και όπλα ( Kλέβω, σνιφάρω, σκοτώνω. Είμαι άντρας.” Η ατάκα ενός 5χρονου μπόμπιρα σε σοκάρει).
Ο Rocket όμως είναι διαφορετικός. Του αρέσει η φωτογραφία και το πάθος του για αυτή είναι το όπλο για να ξεφύγει από την πραγματικότητά του και να διεκδικήσει κάτι διαφορετικό. Δε τα καταφέρνει όμως και τελικά γίνεται ο ξεναγός μας στις ιστορίες του λόφου.
Ο Fernando Meirelles σκηνοθετεί αριστουργηματικά και αφήνει στον θεατή να μπει στην ψυχοσύνθεση των ηρώων. Σοκάρει και δίνει γέλιο με απίστευτη άνεση Το κοφτό μοντάζ σε συνδυασμό με την γρήγορη κάμερα και την οθόνη που χωρίζεται στα δυο, σε ταξιδεύει με ευρηματικά flashback διανύοντας 30 χρόνια μέσα σε 2 ώρες γεμάτες αδρεναλίνη.Η φωτογραφία είναι τόσο όμορφα δοσμένη μέσα σε πορτοκαλί φίλτρα που ταιριάζουν τόσο στα Βραζιλιάνικα τοπία όσο στους κοφτούς ρυθμούς της ταινίας. Τέλος οι ερμηνείες είναι πραγματικά αξιοθαύμαστες. το καστ που αποτελείται από πάνω από 200 ερασιτέχνες ηθοποιούς δεν φαίνεται να έχει πουθενά πρόβλημα .Οι δυο πρωταγωνιστές είναι εξαιρετικοί, αλλά θα ξεχωρίσουμε τον De Hora που θα δώσει πραγματικό ρεσιτάλ.
Clue: Βασισμένο σε πραγματικά γεγονότα.. Απολαύστε το υπεύθυνα..

Citizen Kane

Το κινηματογραφικό ντεμπούτο του παιδιού-θαύματος του Αμερικάνικου Kινηματογράφου, που σε ηλικία 25 ετών συγκλόνισε τον κόσμο και συνεχίζει να θεωρείται από πολλούς η σημαντικότερη ταινία του Παγκόσμιου Kινηματογράφου (σύμφωνα με το Αμερικάνικο Ινστιτούτο Κινηματογράφου), ακόμα και σήμερα. Είναι από τις φορές που μια ταινία είναι τόσο μεγάλη και συμβολίζει τόσα πολλά πράγματα, που ο οποιοσδήποτε θα ένιωθε μικρός για να μιλήσει για αυτή.

Πως να μιλήσεις άλλωστε για ένα αριστούργημα-project πάνω στο οποίο ο Welles μπόρεσε να “ξεδιπλώσει” το πολύπλευρο ταλέντο του;΄Εγραψε, σκηνοθέτησε, και πρωταγωνίστησε στην ταινία, όντας και στα τρία άριστος.

Τεχνικά εμφανίζεται για πρώτη φορά, η χρήση του βάθους πεδίου, αλλά και του πλάνου σεκάνς, τα αξιοπρόσεκτα ειδικά εφφέ στην αναπαράσταση του "Xanadou", που ειναι προϊόν κινηματογράφισης μνινιατούρων και μοντάζ, αλλά και οι λήψεις απο ψηλά, που συνδιάζονται με λήψεις από το πάτωμα, για να δώσουν το "ανέβασμα" και το "χαμήλωμα" του κεντρικού ήρωα.

Σεναριακά βασίζει τον ήρωα του, Charles Foster Kane πάνω στο Μεγιστάνα Ρούντολφ Χιρστ (μεγιστάνας του τύπου και ένα από τα τότε σύμβολα του Καπιταλισμού), και ουσιαστικά αφηγείται τη ζωή του και το τέλος του μέσα από όλες τις μεταπτώσεις, επαγγελματικές και προσωπικές. Σήμερα, κάποιος που θα δει την ταινία, ίσως τη βρει διδακτική με την κακή έννοια, αλλά σκεφτείτε ότι την έκανε το μυαλό μιας 25χρονης ιδιοφυίας 70 χρόνια πριν, και πως ακόμα και σήμερα παραμένει επίκαιρη για πάρα πολύ κόσμο.

Συμπερασματικά πρόκειται για μια ταινία της οποίας το στόρυ το έχουμε ξαναδεί (πέρασαν άλλωστε 70 χρόνια), για την εποχή του αποτέλεσε μια επανάσταση στο μέσο και κυρίως ο δημιουργός του ήταν ένας από τους ανθρώπους που εκμεταλεύτηκαν τον χώρο του θεάμαστος και συνέβαλαν ώστε ο Αμερικάνικος Κινηματογράφος να πάρει την προσοχή και την προβολή που έχει σήμερα. Καλό ή κακό, αυτό θα το κρίνετε εσείς. Άλλωστε δεν υπάρχει μόνο άσπρο ή μόνο μαύρο στο θαυμαστό κόσμο του Welles.

Και κάτι τελευταίο, αφού δείτε φυσικά την ταινία. Τι σημαίνει για σας Rosebud;

του Μάη. του 13'

Μου ζητήθηκε ένα αντικείμενο για να περιγράψω το Μάη, ευτυχώς οι καταστάσεις με έφεραν μακριά από την Πάτρα για μερικές μέρες και έτσι δεν μπήκα ποτέ σε τέτοια διλήμματα.

 Πώς να περιγράψεις έναν μήνα τόσο αντιφατικό, για να δούμε. Έχουμε σίγουρα κόκκινο. Πολύ κόκκινο, ποτάμια αίμα κυλάνε τους Μάηδες. Από το Σικάγο και τη Θεσσαλονίκη, μέχρι την Καισαριανή. Έχει τον ιδρώτα του έρωτα και αυτόν τον άλλον, τον παράταιρο των πανελληνίων. Τι άλλο, έχει μυρωδιές από γιασεμιά, και γεύση από αλάτι στα χείλη -τα πρώτα μπάνια. Έχει ανοικτά παράθυρα αυτοκινήτων, κιθάρες και φωτιές στην παραλία. Έχει θερινά σινεμά και συναυλίες σε κλειστούς ακόμα χώρους. Έχει ξεκινήματα αλλά και μεγάλες εμφατικές τελείες. Ο Μάης, ο Μάης είναι ένα όχημα που πηγαίνει τον καθέναν στο καλοκαίρι του. Τόσο δύσκολο, όσο και αναπόφευκτο. Θα ανεβείτε; 

το κείμενο γράφτηκε για το maydayz 2013.

Μάταια

Και συνέχιζε να ψάχνει εθισμούς, μπας και καταπολεμούσε κάποτε, εκείνον που είχε στους ανθρώπους...

Η ευτυχία μου θα ναι ζήτημα ύψους

Από εκείνη την εποχή της σιγουριάς για τις ιδέες σου και το να "γαληνεύεις καθώς τραντάζεσαι" έχοντας πεθάνει για μια βεβαιότητα, στην εποχή που τραντάζεσαι το βράδυ στο κρεβάτι καθώς δεν μπορείς να γαληνέψεις. Ούτε γύρω, ούτε μέσα σου. Κι ο θάνατος, (η) καθημερινότητα.

Νικάμε

Ο καπιταλισμός θα σου πουλήσει τη φωτογραφία του φανοστάτη από τον οποίο θα κρεμάσουν το πιο ανυπότακτο κομμάτι σου

ειδικότερα:

ή γενικότερα:

εκτός κι αν...

νικάμε, γιατί είμαστε ακόμα εδώ...

Του Θωμά

...και ξερνάω νεκρές πεταλούδες ανάκατες μ' αλκοόλ και στομαχικά οξέα...