Well, its a blog of insane thoughts..thoughts of smoke and alcohol. Its the blog of a fake plastic android, dont let it fool you, it has already fooled himself several times,and as a punishment he has to live with himself. Ένα blog παρανοικών σκέψεων..σκέψεις παράγωγες καπνού και αλκοόλ. Έιναι το blog ενός ψεύτικου, πλαστικού ανδροειδούς. Μη τον αφήσετε νας εξαπατήσει. Έχει ήδη εξαπατήσει τον εαυτό του αρκετές φορές και σαν τιμωρία ζει μαζί του.
Aσπρόμαυρες θεές, ανοιξιάτικες μπόρες, "γεννήσεις" και "θάνατοι" εντός 4 γραμμών, εντός μιας υδρογείου, εντός ενός σύμπαντός και πάντα μα πάντα όρια...
Κάθομαι μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή να γράψω. Διαγωνισμός διηγήματος. Αιτήσεις υποβολής ως τις 15/9. Καμιά όρεξη να γράψω, αλλά το έχω υποσχεθεί. Άσχημοι καιροί να ζεις, όμορφοι να γράφεις, αλλά κι αυτό θέλει να βρεις μια ισορροπία, ποτέ μου δεν είχα. Ακόμα και η πληκτρολόγηση μου μοιάζει μαρτύριο μιας και θα προτιμούσα να γράφω στο σημειωματάριο μου, αλλά και πάλι, σιγά μην καθόμουν μετά να τα ξαναπεράσω, ας μην κοροιδεύω τον εαυτό μου, δε θα πλητρολογούσα ούτε μια σελίδα.
Φαντάζομαι κι άλλους στη θέση μου, να ξεκινούν με όρεξη, να ξύνουν μολύβια, και οι λέξεις να κυλάνε ορμητικά ποτάμια από μέσα τους, προσφέροντας μαγικές εικόνες. Αιώνια Άνοιξη. Τα χελιδόνια χτίζουν πιο στέρεες φωλιές, γιατί δε θα χρειαστεί ποτέ να φύγουν, πρόσφυγες ανάμεσα στις εποχές του χρόνου ποτέ ξανα. Κανένα τριαντάφυλλο δε θα μαραθεί, και κανένα αγαπημένο πρόσωπο δε θα χαθεί στη λήθη του χρόνου. Λες κι όλα έχουν παγώσει σε μια χρωματιστή και μυρωδάτη Ουτοπία. Άλλοι, να σκέφτονται, μεθοδικά να κατασκευάζουν την πρόταση, να χτίζουν,αγελάδες που παράγουν με σχέδιο και ομαλή ροή το λογοτεχνικό τους "γάλα", κι άλλοι να κοιτάνε το ταβάνι καθισμένοι με τα πόδια πάνω στο γραφείο καπνίζοντας ένα τσιγάρο ακούγωντας το ασταμάτητο τικ τακ του ρολογιού (χμ, αυτό μοιάζει περισσότερο οικείο, άλλωστε πάντα μου άρεσε να γίνομαι γραφικός).
Και ύστερα έρχεται μόνο του. Πάντα έρχεται μόνο του, και γω γίνομαι απλά ο αποκωδικο-ποιητής. "Le vent nous portera" παίζει στην playlist στο youtube, ή αλλιώς ο αέρας θα μας φέρει κοντά. Και το video clip. Αρχική σκηνή. Ζουμ στην άμμο, φυσάει άνεμος. Αποκαλύπτεται κάτι που μοιάζει με ξύλινο κουτί, αλλά στην πραγματικότητα είναι ένα από κείνα τα παλιά βιβλία με τα ξύλινα, βαριά, σκαλιστά εξώφυλλα. Η ορμή του ανέμου είναι τέτοια που ανοίγει το βιβλίο, οι σελίδες γυρνάνε μανιασμένα. Επόμενη σκηνή. Μητέρα με το παιδί πηγαίνουν μια όμορφη μέρα στη θάλασσα. Κι ύστερα όλα πηγαίνουν στραβά. Κι από πάνω ο ποιητής με τους στίχους του να σου μιλάει πως ότι κι αν γίνει, επειδή αποτελούμαστε από νερό και χώμα, στο τέλος, νομοτελειακά, "τα μόρια μας θα γίνουν ένα σε ένα τρελό χορό του ανέμου, στο χώρο και στο χρόνο, με ιπτάμενα χαλιά και ταξί που μας πηγαίνουν σ'άλλους γαλαξίες κουβαλώντας το άρωμα των παλιών χρόνων στο άπειρο του πεπρωμένου". Η κάπως έτσι. Γιατί ποτέ δε διεκδίκησα την τέλεια γνώση των Γαλλικών. Αλλά και αυτά που ξέρω αρκούσαν να μου βγάλουν εισητήριο για το ταξίδι, έστω και στην οικονομική θέση, χωρίς κουκέτα, με τον υπνόσακο στο κατάστρωμα και τη Μεγάλη Άρκτο να μου διαβάζει τα μηνύματα ΣΟΥ.
Κι ύστερα τελειώνει το τραγούδι. Ησυχία. Και το μόνο που μένει είναι η λάμψη στα μάτια που έχει κάποιος που ξέρει τι να γράψει, τι να πει. Έστω για πέντε λεπτά. Έστω κι αν ολόκληρη η υπόλοιπη ζωή του είναι γεμάτη αβεβαιότητες, εκείνος θα κυνηγάει τέτοιες μικρές λάμψεις, στα μάτια τα δικά του και των άλλων. Λάμψεις που αντιστέκονται στον σκληρό ρεαλισμό του τώρα. Και μετά ξανά, προβολές στο ταβάνι.
Νομίζω πως τα τελευταία χρόνια ζούμε έναν παρατεταμένο Μάρτη...Γδάρτη και παλουκοκαύτη όπως έλεγε ο λαός όταν ακόμα διατηρούσε μια κάποια σοφία. Έναν Μάρτη με τα κρύα της μοναξιάς, αλλά και τη ζέστη μιας αγκαλιάς και ενός χαμόγελου που και που.
Ενός μήνα με τις νεροποντές των δακρύων αλλά και τις ηλιαχτίδες μιας αγκαλιάς και ενός φιλιού. Με τα καρναβάλια μιας προσποιητής χαράς, αλλά και τις φυγές χωρίς επιστροφή. Με την εθιμοτυπική αλλά και την υποχρεωτική νηστεία, με το πέταγμα των αετών, αλλά και αυτό των αεροπλάνων, με τις επαναστάσεις του 1821 και τις εκκωφαντικές σιωπές του 2013, με το χρυσό και τα σκουπίδια, με τη Δημοκρατία και τους Ναζί, με τις γιγαντωμέςνες αντιφάσεις του ίδιου 24ώρου.
Μόνη διαφορά με το Μάρτη; Ξέρεις πως κάποια στιγμή θα τελειώσει και θα ρθει ή Ανοιξη, να με συγχωρείτε, αλλά δε βλέπω καμιά Ανοιξη...
Έσβησε τα φώτα και χώθηκε κάτω από τα βαριά σκεπάσματα, έξω από αυτά το κρύο ήταν ανυπόφορο και τουλάχιστον για φέτος είχε ξεχάσει τη δυνατότητα της θέρμανσης, έτσι ήταν μια ανακούφιση το να χωθεί στην ασφάλεια του κρεβατιού του. Τα πράγματα ήταν άσχημα εκεί έξω και είχε ανάγκη να φτιάχνει το δικό του καταφύγιο. Έστω και για λίγες ώρες. Ξάπλωνε και αγκάλιαζε το μαξιλάρι με όλο του κορμί, έτσι όπως ήταν μωρό, και μέσα στην ησυχία της νύχτας, ευτυχισμένος, κοιμόταν.
Όταν λοιπόν το κορμί ηρεμούσε και έριχνε τις αναπνοές του, ξυπνούσε το μυαλό. Εκεί δεν υπήρχαν προβλήματα, εκεί, υπήρχαν περιπέτειες και αυτός ήταν ο ήρωας που στο τέλος πάντα τα κατάφερνε. Σιγά σιγά το κορμί του έβγαινε από την εμβρυακή στάση και συμμετείχε ακούσια, άλλοτε με σπασμωδικές κινήσεις κι άλλοτε λίγο πιο συντονισμένα στις προσταγές του εγκεφάλου. Κάποιος ουδέτερος παρατηρητής απλά θα το έλεγε εκνευριστικό στριφογύρισμα, αλλά εκείνη την ώρα κέρδιζε επαναστάσεις και ωραίες γυναίκες.
Το μωρό κοιμόταν και κατά τη διάρκεια της νύχτας γινόταν και ξυπνούσε άντρας έτοιμος να αντιμετωπίσει τον κόσμο. Τι κρίμα που δε θυμόταν ποτέ τα όνειρά του και αυτό που τελικά έμενε ήταν μια φοβερή κούραση που τοην κουβαλούσε όλη την υπόλοιπη, βαρετή και αδιάφορη μέρα του. Άσχημοι καιροί για ήρωες.
