Η συνέντευξη που έδωσα στην Κατερίνα Σαμψώνα για το 2ο πρόγραμμα

http://vimeo.com/90665266

Αύγουστος Κορτώ Ένας σταρ του βιβλίου

Συνέντευξη στον Δημήτρη Γκιούλο

Ανασφαλής, αλλοπρόσαλλος, αγαπησιάρης. Τις άλλες 7 από τις 10 λέξεις που του ζήτησα για να περιγράψει τον εαυτό του βάλτε τες εσείς, για αυτόν δεν έχουν σημασία… Τον γνώρισα κατά τη διάρκεια των πολύ όμορφων εκδηλώσεων “Maydayz”. Είχε έρθει να παρουσιάσει το καινούριο βιβλίο του "Η βιογραφία μια σκύλας". Προσωπικότητα λαμπερή και συνάμα προσγειωμένος στη γη, ντροπαλός όταν του κάνεις κομπλιμέντα με μάτια που λάμπουν όμως όταν μιλά για τη μετάφραση και τη συγγραφή, λάτρης των γλυκών αλλά και του ωραίου σώματος (κυρίως των άλλων), ωραιοπαθής αλλά και ανασφαλής, γεμάτος αντιφάσεις, αλλά σίγουρα ο πιο ταλαντούχος και ευπώλητος συγγραφέας της γενιάς μας. Ένας σταρ σε ένα χώρο που δε φημίζεται για τα αστέρια του. Μιλάει ανοικτά για τη σεξουαλικότητά του, την αυτοκτονία της μητέρας του, την κατάθλιψή του, μιλάει για όλα. Σε συνεντεύξεις, στα κοινωνικά δίκτυα, παντού. Είναι ευτυχισμένος μέσα στη δεκαετή σχέση του και δε θα πάψει να γράφει ποτέ. Αυτά είναι μόνο λίγα από τα πράγματα που μπορεί να πει κανείς για το Αύγουστο , τον τρίτο πιο διάσημο  Αύγουστο "μετά τον μήνα και το τραγούδι του Παπάζογλου" σύμφωνα με τα λεγόμενά του, Κορτώ ή αλλιώς Πέτρο Χατζόπουλο. Απολαύστε τον!

Περιέγραψε τον εαυτό σου με δέκα λέξεις.

Ανασφαλής, αλλοπρόσαλλος, αγαπησιάρης. Οι υπόλοιπες εφτά δεν έχουν σημασία.

Τι πρέπει να κάνεις για να κρατήσεις μια σχέση υγιή και ζωντανή μετά από σχεδόν  μια δεκαετία;

Εγώ δεν έκανα κάποια ιδιαίτερη παραχώρηση ή θυσία – σε αντίθεση με τον σύντροφό μου, που εξακολουθεί να με ανέχεται και να μ’ αγαπά παρ’ ότι δεν είμαι κι ο πιο εύκολος άνθρωπος. Αλλά η αγάπη κάνει θαύματα.

 Η έκθεση είναι εθιστική; Που βάζεις όρια και που βρίσκεις αντίδοτα;

Σαφώς και είναι, αλλά αφ’ ης στιγμής γράφεις, εκτίθεσαι τόσο που δεν υπάρχει νόημα στο να κρύβεις πράγματα. Τουλάχιστον έτσι βλέπω εγώ τη γραφή – απ’ το πρώτο μου βιβλιαράκι έστεκα ολόγυμνος (και ήμουν και θρεφτάρι τότε).

 Πως νιώθεις που στις περισσότερες συνεντεύξεις σου οι δημοσιογράφοι επικεντρώνονται περισσότερο στα προσωπικά σου (πχ σεξουαλική προτίμηση) και λιγότερο στο "συγγραφέας". Εννοώ έχεις νιώσει να κουβαλάς την ταμπέλα του gay συγγραφέα ή του ορφανού αγοριού;

Το ‘χω συνηθίσει. Είμαι ένας συμβιωτικός γκέι με μάνα που αυτοκτόνησε. Λογικό είναι, κι εξάλλου έχει άμεση σχέση με τη θεματολογία που σκαλίζω τα τελευταία χρόνια.

Με αφορμή το κείμενό σου στο protagon για την παγκόσμια ημέρα κατά της ομοφοβίας, σε τι επίπεδο βρίσκεται η ελληνική κοινωνία απέναντι στο κάθε τι που μπορεί να χαρακτηριστεί διαφορετικό;

Πρέπει να γίνουν πολλά βήματα ακόμα, και ένα κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας – της κάθε κοινωνίας,  δες τους Γάλλους, λόγω χάρη– θα παραμένει φοβικό, συντηρητικό και αντιδραστικό. Αλλά μέρα με τη μέρα, ο σεβασμός στη διαφορετικότητα επιβάλλεται. 

Τι έχει αλλάξει στο χώρο της συγγραφής από τότε που ξεκίνησες μέχρι σήμερα;

Πάρα πολλά. Και μόνο το blogging και τα social networks έδωσαν άλλη διάσταση στην έκφραση μέσω του γραπτού λόγου. Επίσης, έχουν αυγατίσει οι εκδότες, κι έξω τουλάχιστον το ebook γαμεί και δέρνει.

 Ποιά ανάγκη σε κάνει να γράφεις και αν πιστεύεις πως θα καλυφθεί ποτέ ή θα αντικατασταθεί με κάποια άλλη;

Μπα, το αποκλείω. Είμαι γραφομανής. Το γιατί δεν το γνωρίζω –μόνο ότι το γράψιμο είναι η μόνη δουλειά που με κρατά ευτυχή και ισορροπημένο.

 Ποιό από τα" παιδιά" σου είναι το αγαπημένο σου και κάτω από ποιές συνθήκες προέκυψε αυτή η αγάπη;

Το «Δεκαέξι» . Πάνω απ’ όλα επειδή είναι ένας ταπεινός προσωπικός ύμνος στη Μουσική.

Τι κάνει ένα βιβλίο επιτυχημένο;

Πέρα απ’ τις πωλήσεις του, για μένα πετυχημένο είναι το διαβαστερό βιβλίο. Αυτό που δεν θες ν’ αφήσεις απ’ τα χέρια σου.

Μια ευχή και μια πρόβλεψη για την επόμενη δεκαετία, καθώς και μια συμβουλή προς τον κάθε επίδοξο συγγραφέα που μπορεί να διαβάζει αυτές τις γραμμές.

Μακάρι η ύφεση της κρίσης να απαλύνει κάπως τα κοινωνικά δεινά των ημερών μας. Κι όσο για τους νέους συγγραφείς, η μόνη μου συμβουλή είναι να διαβάζουν. Ακατάπαυστα.

https://www.facebook.com/tripelop

η σελίδα του περιοδικού Trip που κυκλοφορεί με την Πελοπόννησο και στη συνέχεια στα περίπτερα με 0.5e

Ματριόσκα

Η Παρθενική συνέντευξη που πήρα... Ελ Ρόι και Ματριόσκα..

11 ιστορίες, 11 φωτογραφίες και 8 μουσικές συνθέσεις χτίζουν το σκηνικό για να ανοιχτεί η Ματριόσκα (και όχι Μπαμπούσκα), ένα πολύ όμορφο πολυσυλλεκτικό έργο που κυκλοφορεί από τις Βορειοδυτικές Εκδόσεις και τολμώ να πω πως ξεφεύγει από τα ελληνικά δεδομένα.

Κείμενα, φωτογραφίες και μουσική συνεργάζονται για να μας κάνουν να φτάσουμε βαθιά, στις ψυχές μας, στους άλλους, αντιήρωες του σήμερα, φτωχοδιάβολοι αυτού του κόσμου, ζουν στα σύνορα αυτού του σκληρού κόσμου, με τον άλλον, με την ελπίδα.. στις γκρίζες γραμμές που τα πράγματα είναι ρευστά, ο χρόνος κυλάει διαφορετικά και όλα έχουν άλλη αξία...

Ο Ελ Ρόι, συντονιστής αυτού του έργου και συγγραφέας άλλων δύο θα μιλήσει για αυτό το δημιούργημα στις παρακάτω γραμμές..

"Σε αυτούς τους φλεγόμενους ανθρώπους που ονειρεύονται....ζωή", στους αντιήρωες του σήμερα, στους ήρωες του αύριο, και πως θα είναι αυτό το αύριο;

Είναι συνηθισμένο, νομίζω, στην ιστορία κάποιοι από τους αντιήρωες του σήμερα να δημιουργούν τον κόσμο που θέλουν μέσα στον κόσμο που θέλουν να ξεπεράσουν, γινόμενοι έτσι οι ήρωες του αύριο. Και αυτοί με τη σειρά τους θα ξεπέσουν για να τους διαδεχθεί η επόμενη σειρά αντιηρώων. Ας ελπίσουμε, λοιπόν, σε ένα αύριο, λίγο καλύτερο από το σήμερα, έστω και μισό βήμα πιο κοντά στην Ουτοπία κι ας έχει βαδίσει αυτή δύο βήματα μακρύτερα. Αυτό, άλλωστε, δεν είναι και η πρόοδος των πολιτισμών;

Γιατί μας δίνουν έμπνευση οι "καταραμένοι";

Γιατί έρχονται από εκεί που δεν έχουμε πάει ποτέ κουβαλώντας ιστορίες παράξενες. Αυτοί οι “καταραμένοι”. Οι σύγχρονοι αρκουδιάρηδες!

Πως νιώθεις που σαν Ελ Ρόι, ήσουν το μπουκάλι για να ταξιδέψουν τα μηνύματα αυτών των ανθρώπων και να διαβαστούν; Πως νιώθει ένα μπουκάλι; Και τι γίνεται στην περίπτωση που το μήνυμα είναι γραμμένο ανεξίτηλα (με αίμα) πανω στο μπουκάλι; Στις δικές σου ιστορίες δηλαδη....

Νιώθω να μου φεύγει ένα βάρος. Σαν τον Σίσυφο που κουβαλά τον βράχο μέχρι την κορυφή του βουνού και μετά τον βλέπει να πέφτει από την άλλη, με ορμή, ξανά στην κοιλάδα.

11 ιστορίες 11 φωτογραφίες, και η μουσική...είναι εύκολο να δέσει τόσο αρμονικά κάτι τέτοιο, και πώς είναι να το συντονίζεις;

Εύκολο δεν μου φάνηκε, σίγουρα. Μπορώ να δηλώσω ότι είμαι περισσότερο περήφανος για τη διαδικασία παραγωγής του έργου από ότι για το έργο καθεαυτό: 13 άνθρωποι από 6 διαφορετικές πόλεις και 2 χώρες, μερικοί από τους οποίους είναι άγνωστοι μεταξύ τους, συνεργάστηκαν δημιουργώντας κάτι πολυσυλλεκτικό και, θέλω να πιστεύω, αρμονικό. Για το περιεχόμενο δεν είμαι ο κατάλληλος να εκφράσω γνώμη. Ας το κάνει, καλύτερα, ο αναγνώστης/ακροατής/θεατής που θα έρθει σε επαφή με τη Ματριόσκα.

Γιατί Ματριόσκα;

Διότι η φύση του έργου με τα πολλά επίπεδα (κείμενο, μουσική & φωτογραφία) εκφράζεται πολύ καλά μέσα από αυτή την αινιγματική παραδοσιακή ρώσικη κούκλα. Επίσης διότι πιστεύουμε ότι το τελευταίο κομμάτι, το “καταραμένο” μικρό -ο αντιήρωας-, δεν μας έχει αποκαλύψει όλα του τα μυστικά.

Πόσες Ματριόσκες πρέπει να ανοίξουμε; Πόσο βαθιά πρέπει να φτάσουμε για να "βρούμε" κάτι αληθινό;

Τόσο βαθιά ώστε οι ρίζες μας να είναι αρκετά δυνατές να κρατήσουν περήφανα κλαριά. Και όσο ψηλότερα θέλουμε να φτάσουμε τόσο βαθύτερα οι ρίζες πρέπει να απλωθούν - τόσες περισσότερες ξύλινες κούκλες πρέπει να ανοίξουμε. Ας ελπίσουμε ότι το “αληθινό” δε θα έρθει ποτέ, γιατί η ίδια η αναζήτηση - ο καταδικασμένος εξ αρχής αγώνας - είναι η επανάσταση.

Θα νικήσουμε;

Δε θα χάσουμε πάντως. Κι αυτό γιατί δεν πιστεύω ότι, δυστυχώς ή ευτυχώς, το παιχνίδι κάποτε θα τελειώσει.

Το βιβλίο "Ματριόσκα" κυκλοφορεί από τις Βορειοδυτικές Εκδόσεις σε έντυπη μορφή αλλά και σε e--book, δωρεάν με άδεια creative commons.